65 พี่เคลิ้ม(2)

“ช่างเถอะ ไม่ตายหรอก” ทำเนียนครับ บ้วนเลือดออกมาอีก

“พี่…” หน้ามันเหมือนจะร้องไห้เลยว่ะ

“ขอโทษนะ ก็พี่อะ มาจูบทำไม นิ่มเตือนพี่แล้วนะ” นั่น โทษผมอีก ใช่เรื่องไหมน่ะ

“อืม ช่างเถอะ ไปล้างหน้าไป” ผมเอาน้ำยามาบ้วนปาก จากนั้นก็ล้างหน้าและเดินผ่านออกมาจากห้องน้ำ

“พี่จ๋า” เวรกรรม หัวใจเจ้ากรรม แค่ได้ยินเสียงหวาน ๆ กับคำที่พูดว่าพี่จ๋า ไอ้หัวใจของผมมันก็เต้นตึกตักขึ้นมาทันใด

“ไม่โกรธน้องใช่ไหมจ๊ะ” ไม่เพียงแค่เอ่ยถาม แต่เกาะแขนผมไว้ด้วย

ค××เถอะ

อ้อนแบบนี้กูก็ตายดิวะ

ไม่ได้ ผมจะใจอ่อนตอนนี้ไม่ได้ เป็นแบบนั้นไม่ได้

‘แค่จ๊ะจ๋ามึงอย่าอ่อนไอ้เคลิ้ม’ ผมกำลังด่าและแอบหยิกตัวเองให้รู้สึกตัว ถ้าผมอ่อนรับรองได้ว่าคงได้ห่างกับไอ้อ้วนอีกนาน

ซึ่งไม่ได้ จะเป็นแบบนั้นไม่ได้ ผมไม่ยอม

“อืม ไม่ได้โกรธ” ผมทำเสียงนิ่งเรียบ

แม่ง! อยากกระชากมากอดมาหอมฉิบหาย

“แต่หน้าพี่…”

“ไปล้างหน้าอาบน้ำ พี่ไม่เป็นไร”

“อ้าปากให้ดูหน่อย แผลลึกไหม เจ็บมากรึเปล่า” ไอ้ที่พูดไปคือไม่เอาเข้าหูเลยครับ นุ่มนิ่มขยับมายืนตรงหน้าผม จากนั้นก็ทำหน้าอ้อน คล้ายคนจะร้องไห้ ทำตัวเหมือนคนรู้สึกผิดมาก ๆ

และที่สำคัญ… นุ่มนิ่มมันคงตกใจจนลืมว่าผมเป็นนั