Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

last updateآخر تحديث : 2026-01-13
بواسطة:  Tiwaمكتمل
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
10
7 تقييمات. 7 المراجعات
140فصول
30.5Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

“โอเคไหมพี่ อยากระบายไหม นิ่มฟังได้นะ คิดซะว่านิ่มเป็นตุ๊กตาล้มลุกก็ได้นะ นิ่มสัญญาว่าจะไม่บอกใคร จะเป็นความลับของเรา หรือจะกอด กอดกันไหม นิ่มกอดอุ่นนะ” เพราะอารมณ์มั้งถึงพูดออกไปแบบนั้น ก็ดูพี่เคลิ้มเขาอาการไม่โอเคเลย เหมือนเขาเศร้าเสียใจ พี่เคลิ้มหันมามองฉันหลังจากที่ฉันพูดออกไป ฉันก็เลยฉีกยิ้มให้พี่เขา “อะ ให้” พี่เคลิ้มโยนบางอย่างมาที่ตักของฉัน ฉันหยิบมันขึ้นมาดู มันคือสร้อยที่ห้อยด้วยเกียร์ของคณะวิศวะ ถ้าเปรียบก็เหมือนหัวใจของเด็กวิศวะ นี่คงโดนเรียกให้มาเอาสร้อยของตัวเองสินะ “ว้าว นี่พี่ชอบนิ่มจริงเหรอเนี่ย” ที่พูดไปก็แค่ติดตลก ไม่อยากให้พี่เขาเครียด “หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่ ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ “ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน “มโนล้วน ๆ เลยนะมึง”

عرض المزيد

الفصل الأول

01 ออกตัวป้อง

冬の空は、どこまでも薄い灰色だった。雲が低く垂れ込めているのに、雪になるほどの冷え込みではなく、ただじっとりとした冷気だけが肌にまとわりつく。

斎場の前に黒い車が次々と横付けされては、人を吐き出し、また動き出していく。黒いコートと黒いスーツが、そのたびにどこかから現れては、入口へ吸い込まれていく。野上浩人もその一人だった。

革靴の底が、敷き詰められた薄い砂利を踏んで、しゃり、と乾いた音を立てる。マフラーを外しながら、彼は見慣れた日本語の看板をぼんやりと眺めた。「◯◯セレモニーホール」と書かれた白い看板が、冬空の下でやけに浮いて見える。

香港の喧騒から、つい数日前に戻ってきたばかりだという実感は、まだ身体のどこかに残っていた。ビルの隙間を縫う湿った熱気と、早口の英語と中国語が飛び交う空気。その反動なのか、今目の前にあるこの静けさは、妙に現実味がない。

受付に進む列が、ゆっくりと流れている。浩人もその最後尾に並んだ。前に立つ男の背中越しに、香典を収める小さなテーブルが見える。ふと鼻をくすぐったのは、線香の匂いだった。湿った畳と、古くなった木と、花屋が大量に持ち込んだ生花の香りが、線香の甘い煙と一緒になって、薄い靄のように漂っている。

受付係の若い社員に頭を下げ、香典を渡し、記帳する。故人の名前の下に、自分の名を殴り書きするように書いて、ペンを置いた。

「野上さん、日本に戻ってたんですね。」

背後からかけられた声に振り向くと、同じ部署の男がいた。グレーのコートの襟に、霧雨のような水滴がいくつか光っている。

「まあ、一応本社勤めってことになってるからな。」

そう答えながら、口元だけで笑みを作る。軽く肩を叩かれ、そのまま一緒にホールの中へ進んだ。

式場に足を踏み入れると、空気が一段と重くなる。白い花で埋め尽くされた祭壇の中央に、故人の遺影が掲げられている。少し古臭いスーツ姿で笑っているその男を、浩人は何度も会議室で見てきた。上司ではあるが、プライベートで飲みに行ったことは、数えるほどしかない。

「やっぱ急すぎたよな。」

横で誰かが小声で呟く。

「一週間前まで、普通に出社してたのにさ。」

そうだ、一週間前まで。浩人は、香港の狭いサービスアパートの一室で、深夜に届いたメールを見て、ただ「マジか」と声に出しただけだった。急性心筋梗塞。単語だけ見れば、ニュースでいくらでも転がっているような死因だ。

にもかかわらず、今こうして遺影として笑っている顔と、その単語がうまく結びつかない。

席に案内され、浩人は前から三列目あたりに腰を下ろした。黒いスーツの肩がぎっしりと並び、ざわめきはしばらく続いたが、スタッフが静かに会釈をして回り始めると、自然と声は小さくなっていく。

「香港の生活どうだ?」

左隣から、不意に声がした。振り向くと、出張で何度か現地に来たことのある先輩社員が、目を細めている。

「暑いですよ。湿気もえぐいし。」

浩人は、条件反射のように笑ってみせる。

「でもまあ、飯はうまいし、景色も悪くないです。暮らしてみれば、案外どうにかなりますよ。」

「女は?」

「……まあ、それなりに。」

期待どおりの答えを返すと、先輩は小さく笑って前を向いた。彼らの会話は、葬儀の場には似つかわしくない軽さを帯びているけれど、誰もとがめはしない。その軽さが、重たすぎる空気を中和しているのだとしたら、それもまた一種の役割なのかもしれない。

しばらく会場を見渡していると、会社の顔ぶれが自然と目に入る。管理職が並ぶ席、若手社員が固まる場所、取引先からの花輪。どれも見慣れた光景だ。仕事の延長線上にある、形式的な別れ。

「仕事だから。」そう頭のどこかで繰り返しながら、浩人は自分の膝に置いた手を組み直した。

胸の奥に、小さなざらつきがある。悲しくないわけではない。だが、号泣するほどの感情も湧いてこない。海外赴任という距離が、そのまま心の距離になってしまったような感覚だった。

「人生、こんな風に突然終わるんだよな。」

ふいに、そんな言葉が頭をよぎる。自分でも驚くほど、平坦な思考だった。

今朝、スーツに腕を通しながら、ネクタイの色を何度か変えてみた。それでも、鏡に映る自分の顔は、どれを合わせてもあまり変わらない。二十代半ばの男としては、そこそこ整った方だと自覚してはいる。だが、そこに「悲しみ」だとか「喪失」だとかいった感情がはっきりと浮かんでいるかと問われれば、答えに窮する。

仕事で評価され、海外にも出され、周囲から見れば「順調」だろう。それでも、ときどき胸の奥にぽっかりと穴が空いているような感覚に襲われることがある。充実していると言いながら、どこか充たされていない。そんな矛盾が、香港でも、そして今この斎場でも、変わらずそこにある。

受付近くから、誰かが小走りで入ってくる音がした。スタッフのささやき声と、弔電の確認。細かな動きがいくつも積み重なり、やがて全体が静けさの方へ傾いていく。

ふと、祭壇の前に置かれた香炉から、細い煙がまっすぐ立ち上っているのが見えた。空調の流れに揺らされながらも、芯の部分だけは途切れずに伸びている。目で追っていると、それが天井近くの白い空間で溶けて消えていくのが分かった。

生まれて、働いて、ある日突然こうして煙になる。そう思うと、胸のざらつきが、少しだけ重さを増した。

「……」

言葉にならないため息が喉の奥でほどけていく。誰かが咳払いをし、別の誰かがハンカチで目を押さえた。

浩人は、自分の内側を一度確かめるように、胸にそっと手を当てた。鼓動はいつもどおり規則正しく鳴っている。興奮も、高揚も、激しい悲しみもない。ただ、鈍い空虚さだけが、冬の曇天と同じ色をして、胸の底で静かに横たわっている。

その空虚が、何かを呼び込もうとしているような感覚に、彼はまだ気づいていなかった。

そのとき、前方でスタッフの一人が立ち上がり、小さく一礼した。会場全体に視線が走る。そろそろ式が始まる合図だ。

静かに立ち上がる人々の気配。席の隙間をすり抜けるようにして、黒い衣をまとった人物たちが祭壇の側面に現れ始める。僧侶たちだと理解するのに、時間はかからなかった。だが、この場が「葬儀」であり、今まさに何かが始まろうとしていることを、ようやく感覚として理解した瞬間、浩人の背筋に、かすかな不穏さが走った。

それは、死の儀式が始まることへの畏れではなかった。もっと違う、別の何かの始まりを、かすかに予感させる冷たさだった。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعاتأكثر

Kanokkan Kawlum
Kanokkan Kawlum
ชอบมากกกกก
2026-06-20 13:19:26
0
0
Wachiraya Waengwan
Wachiraya Waengwan
อินมาก ไม่อยากให้จบเลย
2026-06-13 23:58:00
0
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกๆ อ่านเรื่อยๆ
2026-03-04 18:29:49
1
0
Chi Promsuwan
Chi Promsuwan
สนุกมาก อ่านเพลิน
2026-02-16 14:32:43
0
0
Nisa Rungjaroen
Nisa Rungjaroen
สนุกมากมาย
2026-02-09 13:10:33
0
0
140 فصول
01 ออกตัวป้อง
มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งNUMNIM TALK“เฮ้ยน้อง ไมเกะกะวะ อ้วนก็รู้จักเดินหลบหน่อย”“ว่าน้องอ้วนได้ไงวะมึง น้องเขาชื่อ...นุ่มนิ่ม”“นุ่มนิ่มจริงนั่นแหละว่ะ แต่ไขมันนะที่นุ่มนิ่มอะ”“ที่บ้านกินข้าวเป็นจานหรือเอากะละมังมาใส่กินวะน้อง”“ว่าน้องแบบนั้นได้ไงวะ เดี๋ยวน้องก็แดกหัวมึงหรอก”“น้องมีแฟนยังครับ”“แบบน้องใครจะเอาเป็นเมียวะมึง”“จ้างพี่ไปเป็นแฟนไหมน้อง เฮ้ย บ้านน้องจนนี่หว่า”“ถอยค่ะ ฉันจะไปเรียน” ฉันพยายามเดินหลบจากพวกรุ่นพี่นิสัยเสีย ปากหมา ชอบพูดจาเหยียดรูปลักษณ์คนอื่น ฉันเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุดฉันอ้วนแล้วหนักหัวพวกเขาหรือไง เอาเวลามาล้อเลียนฉันไปทำอย่างอื่นดีกว่าไหม“หุ่นแบบน้องนี่เวลานั่งเรียนนั่งเก้าอี้กี่ตัวอะบอกพี่หน่อยสิ แล้วเคยเก้าอี้หักบ้างไหม”“คนแบบนี้เขาเรียกห่วงแดกมั้ง หุ่นเลยเป็นแบบนี้”พวกเขาก็ยังคงพูดจาดูถูกฉันไม่หยุด ฉันพยายามเดินเบี่ยงเลี่ยงไปอีกทาง แต่พวกเขาก็เดินมาขวางไว้“ถอยค่ะ!” ฉันเริ่มส่งเสียงไม่พอใจ“รีบไปไหนล่ะนุ่มนิ่ม เธอยังไม่ทันได้ทักทายพี่ชอปเปอร์เลยนะ ไหนว่าปลื้มพี่ชอปเปอร์ไง นี่หมิวอุตส่าห์บอกพี่ชอปเปอร์ให้มาดักรอเลยนะ” นี่คือเสียงของหมิวเพื่อนที่
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
02 พี่ชอบนิ่มเหรอ
ห้องเรียน เวลา 16.55 น.ครืด ครืด ครืด…“ฮัลโหล” ใครไม่รู้โทรมา เป็นเบอร์แปลกแล้วฉันก็ดันกดรับ(อยู่ไหนอ้วน) สรรพนามที่เอื้อนเอ่ยทำให้ฉันรับรู้ว่าใครโทรมา เพราะคนที่ชอบเรียกฉันว่าอ้วนด้วยน้ำเสียงแบบนี้มีแค่คนเดียว“พี่เอาเบอร์นิ่มมาได้ยังไง”(เสือก! ตอนนี้อยู่ไหน)“แค่นี้นะคะ” ฉันว่าและกดตัดสาย โทรมาเพื่อหยาบ โทรมาแล้วด่า เป็นบ้าหรือไงเขาโทรซ้ำเข้ามาอีก แต่ฉันเลือกที่จะเฉย จากนั้นก็เดินลงมาที่หน้าคณะติ๊ง! ติ๊ง!(KLOEM: รับสาย)(KLOEM: อ้วน!!!!)ฉันกดอ่านแล้วทำเฉย วันนี้ที่ห้องเรียนเป็นอะไรที่แย่มาก ฉันโดนมองด้วยสายตาที่เยาะเย้ย เพื่อนร่วมห้องต่างจับกลุ่มซุบซิบนินทา เพราะมีมือดีกดถ่ายคลิปที่ฉันโดนล้อเป็นความอับอายที่สุดในชีวิตฉันก็ได้มั้ง แต่ฉันก็ต้องเข้มแข็งและพยายามทำเฉย ไม่ใส่ใจ“นุ่มนิ่ม” เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกเมื่อฉันลุกจากเก้าอี้แล้วเดินก้มหน้าจะออกจากห้องเรียนหลังจากที่หมดชั่วโมง“…” ฉันหันหน้าไปมองเจ้าของเสียง แล้วนิ่งเงียบ“เราขอเดินไปด้วยสิ” เธอยืนฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินมาเคียงข้างฉันฉันเงียบแล้วเดินออกมา ไม่ได้สนใจผู้หญิงที่เดินข้าง ๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอคนนี้ชื่ออะไร และฉันไม
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
03 กอดกันไหม
“มันความชอบของนิ่มไหม เหมือนที่พี่ชอบมีเรื่องชกต่อยไง” ฉันรีบพูดเพราะเขามาว่าแขวะความชอบของฉัน ชอบอ่านนิยายแล้วผิดตรงไหนขี้มโนก็ตัวฉันไหม หนังสือนิยายทำให้ฉันยิ้มได้เถอะ มโนว่าตัวเองเป็นนางเอก ฟินจะตาย“มึงมันเด็กขี้เหงา” พี่เคลิ้มส่ายหัวใส่ฉัน“นิ่มไม่เหงาหรอก พี่นั่น…อื้อ”ครืด ครืด ครืด…“ว่าไงฟีน” พี่เคลิ้มรีบเอามือมาปิดปากฉัน แล้วเขาก็กดรับสายคนที่โทรเข้ามาหาเขา(…)“ก็ว่าง ทำไม”(…)“เหรอ ได้ดิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ที่จริงมึงทิ้งไปเลยก็ได้นะ”(…)“เออ ๆ เลิกบ่น รำคาญ”(…)“เออ เดี๋ยวไปเลยเนี่ย” พี่เคลิ้มกดวางสาย แล้วเขาก็บีบที่ปากฉันแน่นเหมือนเขาลืมตัว“เอ็บ!” ฉันว่าและพยายามดึงมือเขาออก“โทษที” พี่เคลิ้มเอามือออก แล้วเหมือนเขาแปลกไป เขาดูเศร้า ถ้าในนิยายที่ฉันอ่านก็คงเหมือนคนอกหัก และกำลังจะไปเจอคนที่ทำให้ใจเจ็บ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ สกิลการมโนของฉันไม่เคยพลาดเอ๊ะ… นี่ฉันมโนมากไปไหมนะ“เดี๋ยวไปหาเพื่อนแป๊บนึงนะ” พี่เคลิ้มบอกแล้วก็ขับรถออกจากข้างตึกของคณะที่ฉันเรียนสีหน้าของพี่เขาดูเกร็ง ๆ ดูเครียดยังไงไม่รู้หลายนาทีต่อมา…“ช็อกโกแลตไหมพี่” ฉันแกะช็อกโกแลตแล้วยื่นไปตรงหน้าขอ
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
04 ไอ้พี่เคลิ้มบ้า
“นิ่มแค่คิด แค่จินตนาการภาพค่ะ ไม่ได้มโนสักหน่อย” ฉันเบ้ปากใส่พี่เคลิ้มอะไรนิดอะไรหน่อยก็ว่าแต่ฉันมโน“แล้วจินตนาการกับมโนไม่เหมือนกันหรือไง มึงนี่เริ่มเพ้อเจ้อหนักนะอ้วน ควรไปเช็กสมองบ้างนะ”“พี่เคลิ้ม! นิ่มจะโกรธพี่แล้วนะ” ฉันหันไปหน้าบึ้งใส่เขา“กูต้องง้อไหม” พอเขาพูดแบบนี้ฉันก็ไม่พูดอะไรออกไปอีก ฉันเงียบแล้วหันมองออกนอกกระจกนอกจากครอบครัวของฉัน มันก็ไม่มีใครง้อฉันอยู่แล้วแหละ ฉันมันไม่ได้มีความหมายกับใครขนาดนั้นจากนั้นภายในรถก็เงียบลงไม่ได้มีเสียงถกเถียงอะไรออกมาหลายนาทีต่อมา…“หิวข้าวไหม” พี่เคลิ้มมันถามขึ้นมา แต่ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกไป“อ้วน”“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด แต่กูหิวข้าว จะแวะแดกละ” พี่เคลิ้มทำทีชะลอรถ แต่ฉันก็ยังเฉย“อยากแดกไร” แล้วเขาก็ถามฉันอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาบอกเองว่าไม่พูดก็ไม่ต้องพูด“…” แล้วจำเป็นอะไรที่ฉันต้องพูด“พี่มึงบอกมึงชอบแดกโตเกียว กูมีเจ้านี้อร่อย อยากแดกไหม” ยังจะถามอีก ไอ้พี่บ้านี่มันจะถามบ้าอะไรนักแล้วมารู้ดีอีกฉันชอบโตเกียว“ถ้ามึงไม่ตอบกู มึงจะพลาดโตเกียวเจ้าอร่อยมากอ้วน” ไอ้พี่เคลิ้มยังคงพูดต่อและการที่พี่เคลิ้มทำแบบนี้มันทำให้ฉันเข้าใ
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
05 ขอถามจริง ๆ เถอะ
“คุยกับพี่เคลิ้มแล้วนิ่มโดนด่าตลอดเลย เอะอะด่า เอะอะว่า อะไรนักก็ไม่รู้ แล้วนิ่มก็บอกไว้เลยว่านิ่มไม่สนใจพี่เคลิ้มหรอก ไม่ต้องมาแอบชอบนิ่ม นิ่มไม่ชอบนักเลง” ฉันพูดจบก็หันหน้าออกไปทางกระจกพร้อมกับกอดอกเชิด ๆ“มึงนี่มันพูดไม่รู้เรื่อง หรือมึงพูดไม่รู้เรื่องกันแน่วะ กูเริ่มจะปวดประสาทกับมึงแล้ว”“แล้วจะมายุ่งกับนิ่มทำไมล่ะ นิ่มอยู่ของนิ่มดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว แต่นี่พี่เล่นมาหานิ่มที่คณะ พรุ่งนี้ชีวิตของนิ่มต้องวุ่นวายแน่ ๆ” ฉันหันมาโวยวาย ในขณะที่พี่เคลิ้มเลี้ยวรถจอดที่หน้าร้านข้าวหมูแดงหน้าปากซอยบ้านฉัน“จะสนใจทำเหี้ยอะไร ถ้าพวกไหนมันวุ่นวายมึงก็ด่าแม่งเลย ปากมึงหัดด่าคนอื่นบ้างไม่ใช่ร้องเอาแต่ใจแต่กับพี่ ๆ ของมึง แคร์แม่งแต่คนอื่น เสือกไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง อ้วนแล้วยังโง่”“งั้นนิ่มเริ่มด่าพี่ก่อนเลยแล้วกันนะ ปากหมา ด่าเก่ง ตัวอันตราย จุดบ่อเกิดของความวุ่นวาย อยู่ที่ไหนก็มีปัญหาผู้หญิงตลอด”“ก็กูหล่อ ใคร ๆ ก็อยากห่อกูกลับบ้าน” พี่เคลิ้มมันยกยอตัวเอง แล้วก็ดับเครื่องยนต์และลงจากรถ“แต่นิ่มคนนึงที่ไม่อยากห่อ ขี้เกียจฟังคำบ่น ขี้หูเต้นระบำไปหมด” ฉันบอกและลงจากรถเช่นกัน“ถามกูก่อนไหมว่ากูอยา
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
06 BLACK & WHITE
“ขึ้นรถ เดี๋ยวไปส่ง” รถมอเตอร์ไซค์ขี่มาปาดตรงหน้า และเจ้าของเสียงกำลังมองหน้าฉัน“…” ฉันไม่พูดอะไร เลือกที่จะเดินหลบ แล้วเดินต่อไปเพื่อที่จะได้ถึงบ้านตัวเองเร็ว ๆ“มันมืดแล้วนุ่ม เดินไปเองได้ไง ก็รู้ว่าซอยบ้าน แต่มันก็อันตราย” เขาคนนั้นตะโกนมา แต่ฉันไม่เอามาใส่ใจ รีบก้าวเท้าเดินอย่างไวแต่มันจะไวได้แค่ไหนกัน ในเมื่อฉันอ้วน!“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งก็ได้” เสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์ดับลงจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งมาทางฉันพอรู้สึกว่าเขาเดินมาอยู่ข้าง ๆ ฉันก็รีบก้มหน้าก้าวขาเดินต่อ“ขอโทษนะ”“…” คำขอโทษมันออกจากปากเขา แล้วคือเราไม่สนิทกันเลยไหม จำเป็นอะไรต้องมาขอโทษขอโทษเรื่องอะไร“นุ่ม พี่…” เขายังคงเดินข้างฉัน เขาเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่บอกตามตรงว่าฉันไม่อยากฟังไม่อยากยุ่งกับหนึ่งในคนที่ทำให้ฉันอับอายและจำเป็นอะไรที่เขามาเรียกฉันว่า ‘นุ่ม’ คำนี้ไม่มีใครเคยเรียกเลยไหม แล้วเขาคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาเรียกฉันแบบนี้“นั่งคุยกันก่อนได้ไหม ตรงม้านั่งตรงนั้นก็ได้ พี่ขอแค่ไม่กี่นาที” เขาเดินมาดักตรงหน้า ทำให้ฉันเดินต่อไม่ได้“ถอยค่ะ” ไอ้ประโยคนี้ที่พูดออกไปมันทำให้ฉันคิดถึง
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
06 BLACK & WHITE(2)
(BLACK: ก็… เข้าใจผิดกับเพื่อนน่ะ)(WHITE: งื้อ อย่าคิดมากนะ แบล็คยังมีไวท์เป็นเพื่อนนะ)(WHITE: โอเคใช่ไหม)(BLACK: โอเค เดี๋ยวมันคงดีขึ้น)(WHITE: ใช่ ๆ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น งั้นเดี๋ยวไวท์อาบน้ำก่อนนะ ง่วงนอนมาก ๆ เลย วันนี้เพลียสมองมาก)(BLACK: ครับ ฝันดีนะ ถ้ายังไงถึงบ้านแล้วจะทักหา)ฉันวางโทรศัพท์มือถือ หลังจากที่ตอบไลน์กับเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นใครไม่รู้ ฉันไม่รู้จักหน้าตาของเขาหรอกแต่เขาเด้งไลน์มาหาฉัน แล้วขึ้นรูปโปรไฟล์เป็นสีดำ เขาพิมพ์มาว่าเขาเหงา อยากมีเพื่อนคุย เขาเบื่อชีวิต คุยเป็นเพื่อนเขาได้ไหมด้วยความที่ฉันเป็นนางเอก ด้วยความที่มักจะสงสารคน ด้วยกลัวว่าเขาอาจจะเหงา เศร้ากับชีวิตจริง ๆ ฉันก็เลยตกลงคุยกับเขา แล้วก็ให้เขาเรียกฉันว่าไวท์ เปรียบเหมือนสีขาว ส่วนเขาก็สีดำเราคุยกันได้เกือบปีแล้วมั้ง คุยแบบไม่เห็นหน้า ไม่ต้องพูดคุยแบบเจอหน้า เป็นแค่เพื่อนในมุมมืด ๆ ของกันเราสองคนไม่เคยพูดถึงเรื่องที่จะเจอหน้ากัน และไม่เคยต้องการเจอกันแบบนั้น ไม่เคยถามชื่อจริง ๆ ของกันว่าที่จริงแล้วชื่ออะไรมันเป็นความโชคดีมั้งที่ตอนนั้นชื่อในไลน์ของฉันใช้ชื่อว่า ‘เล็กสุด’ รูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปกา
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
07 แค่น้องเพื่อน
คอนโด INLAK-KLOEM TALK-“ทำอะไร”“เปล่า” ผมตอบและเก็บโทรศัพท์มือถือ“นึกว่าคุยกับผู้หญิง”“จะคุยกับใครได้ มีอยู่ตรงนี้ทั้งคน” ยกยิ้มพร้อมกับดึงเธอลงมานั่งที่ตักของผม“น่ารักจัง ทำหวานกับอินได้แค่ในคอนโดเท่านั้นเหรอ” เธอหันมามองหน้าแล้วก็ยื่นมือมาจับที่แก้มของผม‘อินรัก’ เป็นหนึ่งในผู้หญิงของผม และที่ผมมาหาเธอบ่อยก็เพราะว่าเธอเหมือนใครบางคนในหัวใจของผมใครบางคนที่ผมรักมานานผมยอมให้อินรักลูบแก้ม ทั้งที่ไม่มีใครได้สัมผัสนอกจากมอร์ฟีนกับคนในครอบครัวของผม แล้วที่ยอมเพราะอินรักหน้าตาคล้ายคลึงกับมอร์ฟีน แม้จะไม่เหมือนมาก แต่มันก็แทนกันได้ก็แค่อยู่ด้วยแล้วคิดว่าอยู่กับมอร์ฟีน“ก็รู้อยู่ว่าทำไม” ผมบอกและหอมลงที่ซอกคอของเธอ“แต่เคลิ้มก็ปกป้องอินได้ไม่ใช่เหรอ อินเป็นแฟนเคลิ้มนี่นา…” เธอทำหน้าหวานหยาดเยิ้ม“ไม่เอา ไม่ซีเรียสสิ มาทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่าเนอะ” ผมพูดแล้วก็วางเธอลงที่เตียง จากนั้นก็ถอดชุดคลุมเธอออกแล้วก็ยาวเลยครับ เพราะผมเป็นคนจุดติดง่ายสาเหตุที่เธอได้อยู่แค่ตรงนี้ ก็เพราะว่าผมไม่คิดจะให้ใครมามีอำนาจในชีวิตแม้ว่าเธอจะหน้าเหมือนมอร์ฟีน แต่เธอก็เป็นได้แค่ตัวแทน เธอไม่มีทางเป็นมอร์ฟ
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
07 แค่น้องเพื่อน(2)
เช้าวันต่อมา…“ที่นอนดี ๆ มีก็ไม่นอน ชอบรึเกินโซฟาเนี่ย ไม่ต้องทำเนียนหลับเลยนะ เสียงแม่ดังขนาดนี้แม่รู้ว่าตื่นแล้ว ลุกมากินข้าว จะได้แต่งตัวไปเรียน ขาดเรียนเก่งเหมือนพ่อมึงจริง ๆ” เสียงของแม่ผมดังลั่นอยู่ข้าง ๆ หูของผม แล้วแบบนี้ผมจะไม่ตื่นได้ยังไงวะจะผ่านไปนานเท่าไหร่ แม่จิวก็คือแม่จิวจริง ๆ“บ่นอะไรครับคุณจีรณาสุดสวย” ผมพึมพำออกไป“ไม่ต้องมาปากหวานใส่แม่ ลุกมากินข้าว”“ครับครับครับคุณจีรณา” แล้วผมก็ต้องแพ้ให้แม่ ผมลุกขึ้นจากโซฟา แล้วก็เดินมาหอมแก้มของแม่“มึงหอมแก้มเมียกูทำไมไอ้เคลิ้ม” เสียงคนหวงของรีบตะโกนมาทันที“นี่แม่ผมไหมพ่อ”“ลูกก็ช่าง นี่เมียกูมึงจะมาหอมไม่ได้” พอพ่อพูดแบบนี้ผมก็หอมแก้มแม่ต่อหน้าพ่ออีกสิครับ ผมมันโรคจิตชอบกวนให้พ่อโดนด่า“ถ้าแม่ว่างก็พาพ่อไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างนะครับ อาการท่าจะหนัก” ผมบอกและเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว“นี่มึงว่ากูบ้าเหรอไอ้เคลิ้ม ไอ้ลูกเวร วัน ๆ มีแต่แผลกลับมา กูส่งไปเรียนไม่ได้ส่งไปรบ มึงนี่มัน…”“ไม่แปลกใจเลยว่าลูกหยาบคายได้ใคร บอกแล้วใช่ไหมว่าให้พูดเพราะ ๆ ชอบพูดคำหยาบ แล้วก็มาว่าลูก มึงนี่มันจริง ๆ เลยนะฮอลล์ ไปเลยไปนั่งกินข้าว ก่อนที่จะไม
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
08 พี่จ๋า
ลานจอดรถคณะบริหารเวลา 17.09 น.-NUMNIM TALK-“คุณจะคืนให้ฉันได้รึยัง” ฉันกดตัดสายพี่เคลิ้ม แล้วก็หันมาถามพี่ชอปเปอร์“เรียกพี่ชอปก่อนสิ” พี่ชอปเปอร์ยักคิ้วใส่ฉัน“นี่ พี่เคลิ้มบ้ากำลังจะมาแล้ว ฉันจะรีบหนีเขา” ฉันชักสีหน้าและน้ำเสียงใส่พี่ชอปเปอร์ที่ตอนนี้ยืนพิงประตูรถ“พี่ไม่เคยกลัวมัน”“แต่ฉัน…”“นุ่ม ต้องแทนตัวเองว่านุ่ม พูดกับใครว่านิ่มก็ช่าง แต่กับพี่ต้องแทนตัวว่านุ่ม เพราะมันไม่เหมือนใคร พี่ไม่ชอบซ้ำใคร”“ฉันว่าเราเริ่มคุยกันไม่รู้ภาษาแล้วล่ะ ช่วยคืนเกียร์มาให้ฉันด้วย” ฉันพูดด้วยเสียงที่โคตรบ่งบอกว่าไม่พอใจเหตุผลอะไรที่ฉันต้องมาเถียงกับผู้ชายคนนี้ที่ฉันแอบปลื้มน่ะเหรอก็เพราะว่าเมื่อคืนนี้จังหวะที่ฉันค้นร่มในกระเป๋าเพื่อคืนเขา ฉันดันทำเกียร์ของพี่เคลิ้มตกไว้ แล้วพี่ชอปเปอร์ก็เก็บได้ จากนั้นเขาก็ส่งแชทในแอปพลิเคชั่น Facebook เข้ามาบอกฉันว่าถ้าอยากได้คืนก็มาเอาเอง แล้วเขาก็ถ่ายรูปสร้อยที่คล้องเกียร์ของพี่เคลิ้มมาให้ฉันแล้วฉันก็รีบค้นหาในกระเป๋าตัวเองทันทีปรากฎว่ามันไม่มี เขาพิมพ์ในข้อความมาว่าให้มาเจอเขาที่ลานจอดรถของคณะบริหารหลังเลิกเรียนด้วยความอยากได้เกียร์ของพี่เคลิ้มคืนฉัน
last updateآخر تحديث : 2026-01-06
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status