Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งNUMNIM TALK“เฮ้ยน้อง ไมเกะกะวะ อ้วนก็รู้จักเดินหลบหน่อย”“ว่าน้องอ้วนได้ไงวะมึง น้องเขาชื่อ...นุ่มนิ่ม”“นุ่มนิ่มจริงนั่นแหละว่ะ แต่ไขมันนะที่นุ่มนิ่มอะ”“ที่บ้านกินข้าวเป็นจานหรือเอากะละมังมาใส่กินวะน้อง”“ว่าน้องแบบนั้นได้ไงวะ เดี๋ยวน้องก็แดกหัวมึงหรอก”“น้องมีแฟนยังครับ”“แบบน้องใครจะเอาเป็นเมียวะมึง”“จ้างพี่ไปเป็นแฟนไหมน้อง เฮ้ย บ้านน้องจนนี่หว่า”“ถอยค่ะ ฉันจะไปเรียน” ฉันพยายามเดินหลบจากพวกรุ่นพี่นิสัยเสีย ปากหมา ชอบพูดจาเหยียดรูปลักษณ์คนอื่น ฉันเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุดฉันอ้วนแล้วหนักหัวพวกเขาหรือไง เอาเวลามาล้อเลียนฉันไปทำอย่างอื่นดีกว่าไหม“หุ่นแบบน้องนี่เวลานั่งเรียนนั่งเก้าอี้กี่ตัวอะบอกพี่หน่อยสิ แล้วเคยเก้าอี้หักบ้างไหม”“คนแบบนี้เขาเรียกห่วงแดกมั้ง หุ่นเลยเป็นแบบนี้”พวกเขาก็ยังคงพูดจาดูถูกฉันไม่หยุด ฉันพยายามเดินเบี่ยงเลี่ยงไปอีกทาง แต่พวกเขาก็เดินมาขวางไว้“ถอยค่ะ!” ฉันเริ่มส่งเสียงไม่พอใจ“รีบไปไหนล่ะนุ่มนิ่ม เธอยังไม่ทันได้ทักทายพี่ชอปเปอร์เลยนะ ไหนว่าปลื้มพี่ชอปเปอร์ไง นี่หมิวอุตส่าห์บอกพี่ชอปเปอร์ให้มาดักรอเลยนะ” นี่คือเสียงของหมิวเพื่อนที่

“มันความชอบของนิ่มไหม เหมือนที่พี่ชอบมีเรื่องชกต่อยไง” ฉันรีบพูดเพราะเขามาว่าแขวะความชอบของฉัน ชอบอ่านนิยายแล้วผิดตรงไหนขี้มโนก็ตัวฉันไหม หนังสือนิยายทำให้ฉันยิ้มได้เถอะ มโนว่าตัวเองเป็นนางเอก ฟินจะตาย“มึงมันเด็กขี้เหงา” พี่เคลิ้มส่ายหัวใส่ฉัน“นิ่มไม่เหงาหรอก พี่นั่น…อื้อ”ครืด ครืด ครืด…“ว่าไงฟีน” พี่เคลิ้มรีบเอามือมาปิดปากฉัน แล้วเขาก็กดรับสายคนที่โทรเข้ามาหาเขา(…)“ก็ว่าง ทำไม”(…)“เหรอ ได้ดิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ที่จริงมึงทิ้งไปเลยก็ได้นะ”(…)“เออ ๆ เลิกบ่น รำคาญ”(…)“เออ เดี๋ยวไปเลยเนี่ย” พี่เคลิ้มกดวางสาย แล้วเขาก็บีบที่ปากฉันแน่นเหมือนเขาลืมตัว“เอ็บ!” ฉันว่าและพยายามดึงมือเขาออก“โทษที” พี่เคลิ้มเอามือออก แล้วเหมือนเขาแปลกไป เขาดูเศร้า ถ้าในนิยายที่ฉันอ่านก็คงเหมือนคนอกหัก และกำลังจะไปเจอคนที่ทำให้ใจเจ็บ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ สกิลการมโนของฉันไม่เคยพลาดเอ๊ะ… นี่ฉันมโนมากไปไหมนะ“เดี๋ยวไปหาเพื่อนแป๊บนึงนะ” พี่เคลิ้มบอกแล้วก็ขับรถออกจากข้างตึกของคณะที่ฉันเรียนสีหน้าของพี่เขาดูเกร็ง ๆ ดูเครียดยังไงไม่รู้หลายนาทีต่อมา…“ช็อกโกแลตไหมพี่” ฉันแกะช็อกโกแลตแล้วยื่นไปตรงหน้าขอ

“คุยกับพี่เคลิ้มแล้วนิ่มโดนด่าตลอดเลย เอะอะด่า เอะอะว่า อะไรนักก็ไม่รู้ แล้วนิ่มก็บอกไว้เลยว่านิ่มไม่สนใจพี่เคลิ้มหรอก ไม่ต้องมาแอบชอบนิ่ม นิ่มไม่ชอบนักเลง” ฉันพูดจบก็หันหน้าออกไปทางกระจกพร้อมกับกอดอกเชิด ๆ“มึงนี่มันพูดไม่รู้เรื่อง หรือมึงพูดไม่รู้เรื่องกันแน่วะ กูเริ่มจะปวดประสาทกับมึงแล้ว”“แล้วจะมายุ่งกับนิ่มทำไมล่ะ นิ่มอยู่ของนิ่มดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว แต่นี่พี่เล่นมาหานิ่มที่คณะ พรุ่งนี้ชีวิตของนิ่มต้องวุ่นวายแน่ ๆ” ฉันหันมาโวยวาย ในขณะที่พี่เคลิ้มเลี้ยวรถจอดที่หน้าร้านข้าวหมูแดงหน้าปากซอยบ้านฉัน“จะสนใจทำเหี้ยอะไร ถ้าพวกไหนมันวุ่นวายมึงก็ด่าแม่งเลย ปากมึงหัดด่าคนอื่นบ้างไม่ใช่ร้องเอาแต่ใจแต่กับพี่ ๆ ของมึง แคร์แม่งแต่คนอื่น เสือกไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง อ้วนแล้วยังโง่”“งั้นนิ่มเริ่มด่าพี่ก่อนเลยแล้วกันนะ ปากหมา ด่าเก่ง ตัวอันตราย จุดบ่อเกิดของความวุ่นวาย อยู่ที่ไหนก็มีปัญหาผู้หญิงตลอด”“ก็กูหล่อ ใคร ๆ ก็อยากห่อกูกลับบ้าน” พี่เคลิ้มมันยกยอตัวเอง แล้วก็ดับเครื่องยนต์และลงจากรถ“แต่นิ่มคนนึงที่ไม่อยากห่อ ขี้เกียจฟังคำบ่น ขี้หูเต้นระบำไปหมด” ฉันบอกและลงจากรถเช่นกัน“ถามกูก่อนไหมว่ากูอยา

(BLACK: ก็… เข้าใจผิดกับเพื่อนน่ะ)(WHITE: งื้อ อย่าคิดมากนะ แบล็คยังมีไวท์เป็นเพื่อนนะ)(WHITE: โอเคใช่ไหม)(BLACK: โอเค เดี๋ยวมันคงดีขึ้น)(WHITE: ใช่ ๆ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น งั้นเดี๋ยวไวท์อาบน้ำก่อนนะ ง่วงนอนมาก ๆ เลย วันนี้เพลียสมองมาก)(BLACK: ครับ ฝันดีนะ ถ้ายังไงถึงบ้านแล้วจะทักหา)ฉันวางโทรศัพท์มือถือ หลังจากที่ตอบไลน์กับเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นใครไม่รู้ ฉันไม่รู้จักหน้าตาของเขาหรอกแต่เขาเด้งไลน์มาหาฉัน แล้วขึ้นรูปโปรไฟล์เป็นสีดำ เขาพิมพ์มาว่าเขาเหงา อยากมีเพื่อนคุย เขาเบื่อชีวิต คุยเป็นเพื่อนเขาได้ไหมด้วยความที่ฉันเป็นนางเอก ด้วยความที่มักจะสงสารคน ด้วยกลัวว่าเขาอาจจะเหงา เศร้ากับชีวิตจริง ๆ ฉันก็เลยตกลงคุยกับเขา แล้วก็ให้เขาเรียกฉันว่าไวท์ เปรียบเหมือนสีขาว ส่วนเขาก็สีดำเราคุยกันได้เกือบปีแล้วมั้ง คุยแบบไม่เห็นหน้า ไม่ต้องพูดคุยแบบเจอหน้า เป็นแค่เพื่อนในมุมมืด ๆ ของกันเราสองคนไม่เคยพูดถึงเรื่องที่จะเจอหน้ากัน และไม่เคยต้องการเจอกันแบบนั้น ไม่เคยถามชื่อจริง ๆ ของกันว่าที่จริงแล้วชื่ออะไรมันเป็นความโชคดีมั้งที่ตอนนั้นชื่อในไลน์ของฉันใช้ชื่อว่า ‘เล็กสุด’ รูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปกา

เช้าวันต่อมา…“ที่นอนดี ๆ มีก็ไม่นอน ชอบรึเกินโซฟาเนี่ย ไม่ต้องทำเนียนหลับเลยนะ เสียงแม่ดังขนาดนี้แม่รู้ว่าตื่นแล้ว ลุกมากินข้าว จะได้แต่งตัวไปเรียน ขาดเรียนเก่งเหมือนพ่อมึงจริง ๆ” เสียงของแม่ผมดังลั่นอยู่ข้าง ๆ หูของผม แล้วแบบนี้ผมจะไม่ตื่นได้ยังไงวะจะผ่านไปนานเท่าไหร่ แม่จิวก็คือแม่จิวจริง ๆ“บ่นอะไรครับคุณจีรณาสุดสวย” ผมพึมพำออกไป“ไม่ต้องมาปากหวานใส่แม่ ลุกมากินข้าว”“ครับครับครับคุณจีรณา” แล้วผมก็ต้องแพ้ให้แม่ ผมลุกขึ้นจากโซฟา แล้วก็เดินมาหอมแก้มของแม่“มึงหอมแก้มเมียกูทำไมไอ้เคลิ้ม” เสียงคนหวงของรีบตะโกนมาทันที“นี่แม่ผมไหมพ่อ”“ลูกก็ช่าง นี่เมียกูมึงจะมาหอมไม่ได้” พอพ่อพูดแบบนี้ผมก็หอมแก้มแม่ต่อหน้าพ่ออีกสิครับ ผมมันโรคจิตชอบกวนให้พ่อโดนด่า“ถ้าแม่ว่างก็พาพ่อไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างนะครับ อาการท่าจะหนัก” ผมบอกและเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว“นี่มึงว่ากูบ้าเหรอไอ้เคลิ้ม ไอ้ลูกเวร วัน ๆ มีแต่แผลกลับมา กูส่งไปเรียนไม่ได้ส่งไปรบ มึงนี่มัน…”“ไม่แปลกใจเลยว่าลูกหยาบคายได้ใคร บอกแล้วใช่ไหมว่าให้พูดเพราะ ๆ ชอบพูดคำหยาบ แล้วก็มาว่าลูก มึงนี่มันจริง ๆ เลยนะฮอลล์ ไปเลยไปนั่งกินข้าว ก่อนที่จะไม