Novels by Tiwa

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย “แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร “หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมายและความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

“นั่นใคร” เขาไม่ตอบคำถาม แต่ส่งคำถามมาให้ฉันตอบ หน้าเขานิ่ง เหมือนคนไร้อารมณ์ “แฟนฉันไง” ทั้งที่รู้จะถามฉันเพื่ออะไร แต่ในเมื่ออยากรู้ฉันก็ตอบสิ “กล้าพูด” เขาจ้องหน้าฉัน “ทำไมจะพูดไม่ได้” “เลิกกับมันซะ” “สิทธิ์อะไร” “แฟนเธอไง” “แฟนเก่าดีกว่ามั้ย” “แฟนเก่าก็เคยทำจนท้องแล้วกันครับ” “สารเลว” “ขอบคุณครับ” พูดครับก็จริง แต่ท่าทางไม่ได้อ่อนโยนเหมือนคำพูด “ชั่ว” ฉันไม่ชอบท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา “กล้าพูดว่าชั่ว รู้เหรอว่าเค้าชั่วแค่ไหน ที่เค้าให้เธอเห็นมีแต่ด้านดี ๆ รู้มั้ยครับ”

เฮียไฟเป็นพี่ชายข้างบ้านของดาว ด้วยความใจดีของเฮียไฟที่มีให้ดาวมาตั้งแต่เด็กทำให้ดาวหลงรักเฮีย แต่เฮียก็ชอบย้ำอยู่ตลอดว่าดาวคือน้องสาว ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป “ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…” “นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม “ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว” “ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…” “อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”

“มีอะไรครับ” หนึ่งในเพื่อนของผม เอ่ยถามคนที่อยู่หน้าประตู ซึ่งอาจจะเป็นแขกในงานนี่แหละ ผมไม่ได้ให้ความสนใจ “ไอ้วอร์มคนของป๊ามึงมา” แต่พอประโยคนี้ดังขึ้นผมคงต้องให้ความสนใจแล้วล่ะ ผมเงยหน้าจากแก้วเหล้า จึงได้เห็นชายชุดดำสองคน แต่ผมมั่นใจมากว่าไม่มีทางมาแค่สองคนอยู่แล้ว “นายท่านมีคำสั่งมาว่าให้คุณชายห้ากลับบ้านพร้อมพวกเราครับ” หนึ่งในชายชุดดำเป็นฝ่ายพูด ในขณะที่ผมมองหน้าพวกเขา “นายท่านฝากมาบอกว่าหมดเวลาสำหรับความเสียใจแล้วครับ ถ้าหากว่าคุณชายห้าไม่กลับไปพร้อมพวกเรา นายท่านจะมาด้วยตัวเอง” ชายชุดดำคนที่สองพูดเสริมเมื่อเห็นผมนั้นนั่งนิ่ง เป็นคำสั่งหรือคำขู่กันแน่นะ ป๊าก็คือป๊าวันยังค่ำ อยากได้อะไรก็สั่ง ๆ ๆ อยากให้หมดเวลาของความเสียใจก็สั่ง มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วยังไงล่ะ แล้วผมก็ต้องทำตามไง เพราะถ้าไม่ทำตาม ยังไงท่านก็จะมาตามผมด้วยตัวเอง แล้วผมก็ต้องทำตามเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี ยอมกลับไปแบบไม่ต้องมากปัญหาจะดีกว่า เพราะไม่มีใครต่อต้านป๊าคงคาสำเร็จสักคน

ผ่านไปสักพักใหญ่พี่เรซเอ่ยบางอย่างท่ามกลางกลุ่มเพื่อนที่มากมายของพี่ดิน “ชื่อคนดี ชื่อเหมือนคู่หมั้นไอ้นาฟเลยเนอะ” สายตาที่จะสื่อมาเหมือนจะสงสัยก็ไม่เชิง เรียกว่าเปิดประเด็นก็ว่าได้ “เออว่ะ ชื่อเหมือนกันเลย แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง แล้วคู่หมั้นมึงไม่มาเหรอไอ้นาฟ” พี่หวายพูดเสริม จะหยิบยกกันขึ้นมาให้เป็นประเด็นทำไม แล้วปัญหาตอนนี้คือพี่ดินลุกไปเคลียร์กับลูกค้าที่เมาแล้วมีปัญหา “นั่นสิ นั่นน้องรักไอ้ดินนี่หว่า น้องไม่มาเหรอ” เพื่อนในวงถามขึ้นมา “มึงไม่โทรถามคู่หมั้นมึงหน่อยไอ้นาฟว่าน้องไม่มาวันเกิดพี่ชายสุดรักเหรอ” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นเช่นกัน “นั่นสิ กูโทรหาสักหน่อยคงดี เผื่อคู่หมั้นของกูจะเหงาเพราะอยู่ห้องคนเดียว” พี่สายรหัสของฉันล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร ให้ตายเถอะ ฉันลืมกดปิดเสียงมือถือแน่เลย ด้วยความลนลานฉันรีบล้วงเอามือถือขึ้นมาหวังว่าจะกดปิดเสียง Rrrrr… แต่เหมือนกับว่าจะไม่ทันแล้ว เบอร์โทรของพี่สายรหัสโชว์ขึ้นมาหน้าจอ ‘พี่หื่น’ คือชื่อที่ฉันพิมพ์ชื่อเขาไว้ หนำซ้ำยังมีรูปของเขาเด้งขึ้นมาด้วย เหมือนโดนจับจ้องจากใครคนหนึ่ง...

"ระหว่างเรามันก็ชัดเจนมาตลอดนะ ลืมข้อตกลงวันแรกแล้วเหรอ" "..." "แค่พี่ดีด้วยไม่ได้แปลว่าพี่จะรักเธอ" "แต่ว่าหนูรักพี่ธีร์นะคะ หนูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย พี่เป็นคนแรกของหนู เป็นคนแรกในทุกเรื่อง เป็นคนที่อยู่กับหนูในเวลาที่หนูเศร้า หนูรักพี่นะพี่ธีร์ นอกจากรวินท์ก็มีพี่ที่ทำให้หนูอยากมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกใบนี้ หนูรักพี่จริง ๆ นะ" "อืม แล้วยังไง" เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาดูไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่ฉันพูดออกมาอย่างยากลำบาก เขาไม่ใส่ใจมันเลย "พี่ธีร์...รู้สึกกับหนูบ้างหรือเปล่าคะ ที่ผ่านมาเคยรู้สึกดีกับหนูไหมคะ" "เหมือนว่าพี่จะเคยบอกเธอแล้วนะว่ารู้สึกกับพี่เท่าไหร่ก็ได้ รักพี่พี่ก็ไม่ว่า แต่ว่าพี่จะไม่รับผิดชอบความรู้สึกของเธอ ฉะนั้นอย่ามาเรียกร้องในสิ่งที่พี่ให้เธอไม่ได้" "..." "อย่าลืมสิว่าเธอเป็นแค่เด็กเลี้ยงของพี่เท่านั้น เธอก็แค่ของเล่น พี่ชอบหน่อยก็เล่นนาน แต่ว่าตอนนี้พี่เริ่มไม่อยากเล่นแล้วสิ"

“โอเคไหมพี่ อยากระบายไหม นิ่มฟังได้นะ คิดซะว่านิ่มเป็นตุ๊กตาล้มลุกก็ได้นะ นิ่มสัญญาว่าจะไม่บอกใคร จะเป็นความลับของเรา หรือจะกอด กอดกันไหม นิ่มกอดอุ่นนะ” เพราะอารมณ์มั้งถึงพูดออกไปแบบนั้น ก็ดูพี่เคลิ้มเขาอาการไม่โอเคเลย เหมือนเขาเศร้าเสียใจ พี่เคลิ้มหันมามองฉันหลังจากที่ฉันพูดออกไป ฉันก็เลยฉีกยิ้มให้พี่เขา “อะ ให้” พี่เคลิ้มโยนบางอย่างมาที่ตักของฉัน ฉันหยิบมันขึ้นมาดู มันคือสร้อยที่ห้อยด้วยเกียร์ของคณะวิศวะ ถ้าเปรียบก็เหมือนหัวใจของเด็กวิศวะ นี่คงโดนเรียกให้มาเอาสร้อยของตัวเองสินะ “ว้าว นี่พี่ชอบนิ่มจริงเหรอเนี่ย” ที่พูดไปก็แค่ติดตลก ไม่อยากให้พี่เขาเครียด “หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่ ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ “ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน “มโนล้วน ๆ เลยนะมึง”

ไทเกอร์ตกหลุมพรางของพ่อต้องแต่งงานกับน้องหนูหญิงสาวอวบอ้วน แล้วเขายังต้องขึ้นแท่นดูแลทุกอย่างแทนพ่อ ลูกเมียน้อยอย่างเขาได้รับตำแหน่งใหญ่โตมีลูกน้องนับร้อยไหนจะบรรดาลูกเมียหลวงและลูกเมียเก็บพ่อ ไหนจะต้องปกป้องน้องหนูด้วยการส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ ทว่าไม่แคล้วโดนจับกลับมาจนได้ ไทเกอร์ตามตัวกลับมาและก็ได้เห็นว่าภรรยาอวบอ้วนตอนนี้เหลือตัวแค่นิดเดียว “ขอคืน คนอย่างเธอไม่คู่ควร” มันคือสร้อยที่ไทเกอร์เคยสวมมันให้เธอในวันที่เธอจะไปอยู่ต่างแดนเป็นครั้งแรก สร้อยของแม่เขา ของสำคัญที่วันนี้เขาเอาคืน “ค่ะ” น้องหนูยิ้มรับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในร้าวรานไปหมดแล้ว สร้อยเส้นนี้เป็นสิ่งที่เธอยึดเหนี่ยว ยามที่ใส่ไม่ได้เพราะต้องรักษาตัว แต่ก็ยังพกไว้ข้างกายเสมอ มันคือกำลังใจทำให้เธอผ่านเรื่องร้าย ๆ มาได้ แต่ในเมื่อวันนี้เจ้าของเอาคืน เธอจะว่าอะไรได้

‘พีชญา’ หรือ ‘พีช’ กำลังจะเข้ารั้วมหาวิทยาลัย อายุ18ย่าง19ปี “ไม่ทำได้ไหมคะ เรื่องแบบนี้หนูไม่ชอบ” ฉันขอร้องผู้ชายตรงหน้า “แต่ฉันโคตรจะชอบเรื่องแบบนี้” นี่คือคำตอบที่เขามีให้กับเรื่องที่ฉันขอร้อง ความสุขสบายใครมันก็อยากได้กันทั้งนั้นแหละวะ แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือ ‘อิสรภาพ’ ‘อิสรภาพ’ สิ่งนี้หายไปตั้งแต่เขาย่างกายเข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉัน! ‘ธนภพ’ หรือ ‘เสี่ยภพ’ ผู้ชายที่ปิดกั้นหัวใจตัวเอง เพียงเพราะกลัวความเสียใจ “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำในสิ่งที่เฮียไม่ชอบ!” “ก็พีชชอบแบบนี้ คุณอย่างี่เง่าได้ไหมคะ” ครอบครัว ผู้หญิง เซ็กส์ ยา... คือความสุขของผม ไม่จำเป็นต้องใช้หัวใจ! แค่ร่างกายร้อนรุ่มเมื่อสัมผัสกัน แค่นั้นก็เพียงพอ...

“เธอโกหก ฉันเป็นแฟนคนแรกของเธอ เป็นทุกอย่างของเธอ เธอไม่มีทางจะลืมฉันได้ และเรามีลูกด้วย…!” เพี้ยะ! “คุณกับฉันเราไม่รู้จักกันมาก่อน คุณกับฉันเราไม่เคยเป็นแฟนกัน เราไม่เคยมีสตอรี่ดี ๆ ร่วมกัน คุณไม่ใช่ทุกอย่างของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องลืมคุณ เพราะฉันไม่เคยจำคุณ และคุณกับฉันเราไม่เคยมีลูกด้วยกัน คนที่ฉันรัก คนที่เป็นทุกอย่างของฉัน คนที่ฉันจำไม่เคยลืม คนที่เป็นพ่อของลูก และคนคนเดียวที่ฉันจะรักตลอดไปก็คือพี่ทราย ซึ่งเขาตายไปแล้ว เขาตายไปจากฉันแล้ว เขาเหลือไว้เพียงความทรงจำ คุณอย่าพูดถึงมันอีก ขอร้องอย่ามาจำ อย่าแสดงตัวว่าสงสารฉัน ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคนอย่างคุณ ไม่ต้องการคำขอโทษในเรื่องนั้น เพราะคุณคือขุนแผน ขุนแผนที่เลวระยำ คุณมันเป็นคนละคน คุณเทียบพี่ทรายของฉันไม่ได้สักนิด อย่าพูดถึงเขา และอย่าพูดเรื่องของฉันอีก”

“ทำยังไงเธอถึงจะรักฉัน” ผู้ชายที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิตเอ่ยถามขึ้น ขณะที่ฉันนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา “เลิกยุ่งกับมันสิ เผื่อฉันจะเกลียดนายน้อยลง” ฉันว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก “เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้” เขากระชับกอดแน่นกว่าเดิม อ้อมกอดที่เหมือนจะกักขังฉันไว้ให้อยู่กับเขา...ตลอดไป คุณเคยเกลียดใครไหม? เกลียดจนไม่อยากจะเห็นหน้า แต่ยิ่งเกลียดกลับยิ่งได้ใกล้ชิด คุณไม่อยากเป็นคนในความลับใช่ไหม? แต่ฉันอยากจะเป็นอยากจะถูกเก็บเป็นคนในความลับ ให้เขาซ่อนฉันไว้ตลอดไป คุณเคยต้องฝืนกินอะไรที่ไม่ชอบหรือเปล่า? ฉันน่ะกำลังเป็น ฝืนกลืนกินทั้งที่เกลียดสุดชีวิต ทุกอย่างที่ฉันฝืนทนย่อมมีเหตุผล และเหตุผลของฉันแม่งโคตรจะกล้ำกลืน... ความเกลียดชังที่ฉันมีให้ผู้ชายคนนั้นมันเกิดขึ้นมานาน ซึ่งตอนนี้ฉันเกลียดเขามากกว่าที่เคยเป็น เกลียดทุกอย่างที่เขากระทำ ฉันเกลียด เกลียด! เกลียด! เกลียดทุกอย่างที่เป็นผู้ชายคนนั้น

แอบรักมาตั้งหลายปี แต่สุดท้ายก็ได้แค่เพื่อน บางคนบอก 'แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่แล้ว' ดีจริงเหรอ ? ทำไมฉันไม่อยากได้มันล่ะ ! จะว่าโลภก็ได้ แต่ฉันอยากได้มากกว่านั้น อยากเป็นมากกว่าเพื่อน อยากเป็นคนที่เขารัก และเพราะฉันอาจจะโลภเกินไป แม้แต่คำว่าเพื่อนก็เลยไม่เหลือ 'พัง' ทุกความสัมพันธ์ของเรามันพัง เขาไม่เหลือเยื่อใยให้ฉันสักอย่าง จะเรียกชั่วก็ไม่ผิด ที่ฉันแอบนอนกับเพื่อนตัวเองตอนมันเมาไม่ได้สติ ฉันปล่อยให้ตัวเองท้อง คิดง่าย ๆ แค่ว่า.. แม้ไม่ได้ตัวและหัวใจ ขอแค่เลือดเนื้อเชื้อไข ฉันก็เอา !

แค่แฟนเก่า ถ้าดีจริงจะกลายเป็นของเก่าได้ยังไง “มึงนี่สร้างเรื่องเซอร์ไพรส์ได้เก่งมาก” “ไหนว่าโค้ชลงสนามเองไม่มีทางแพ้” “มันแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มลงเลย” . . . “ไม่คิดเลยว่าตั้งแต่เลิกกันจะตกต่ำถึงขนาดต้องเป็นเด็กเสี่ย” “...” “หรือตอนนั้นก็เป็นเด็กเสี่ยแล้วเหรอวะ ของแบรนด์เนมถึงได้ไม่เคยขาด” “ระหว่างเราตอนนี้เป็นแค่แฟนเก่า จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ”

“แล้วทำไมเนลไม่คิดจะรักพี่” “แล้วทำไมเนลต้องรักพี่เรซแบบนั้นด้วย” ถามย้อนกลับ เหตุผลอะไรที่ฉันจะรักเขา เป็นพี่ชายที่แสนดีเขายังเป็นไม่ได้เลย เขาทำฉันเจ็บ ซ้ำยังอยากให้ฉันตาย ถ้าฉันรักเขาฉันคงเป็นคนที่โง่เต็มที “…” “ทำไมไม่ตอบเนลคะ” “ทำยังไงเนลจะรักพี่” กลายเป็นว่าส่งคำถามกลับมาแทน “ไม่ต้องทำยังไงเลยค่ะ เพราะเนลไม่คิดจะรักผู้ชายที่ยังลืมผู้หญิงอีกคนไม่ได้ เนลไม่ชอบเป็นตัวแทน เป็นเงาของใคร ไม่ชอบให้มีคนมาหัวเราะเยาะ เรื่องวันนี้มันก็เป็นแค่เพียงความผิดพลาด ถือว่าเป็นประสบการณ์แปลกใหม่แล้วกัน หรือถ้ามันลำบากมากพี่เรซก็หยิบเงินในกระเป๋าเนลไป เหมือนว่าเนลซื้อบริการพี่เรซก็แค่นั้น” มันจำเป็นอะไรที่ฉันต้องไปเป็นตัวแทนคนในใจเขา “พี่บอกว่าพี่เลิกทำนานแล้ว ทำไมเนลยังพูดประชด” “พี่เรซคะ เนลไม่ได้ประชด เนลแค่บอกไง เราจะได้ไม่ติดค้างกัน”

“ตบพี่ไหม ให้สมกับที่พี่มีคนอื่น” เมื่อผมถอนจูบออก ผมก็มองหน้าสบดวงตาของเธอ “…” ที่เธอเงียบ ไม่พูดอะไรออกมา เพราะกำลังรอคำตอบจากผม “พี่ไม่ได้รักใคร ไม่ได้รักเลย และจะไม่ถอนหมั้นกับจีน” นี่คือคำตอบที่จิลลาเธอต้องการ เธออยากรู้ว่าผมรู้สึกกับผู้หญิงที่ผมนอนด้วยไหม เธอแค่อยากรู้ความรู้สึกของผมกับผู้หญิงคนอื่น “ถ้าหนูทำบ้าง พี่คีย์อย่ามาโวยนะคะ” เธอพูดพร้อมใช้สายตาที่เย็นเยียบ ประโยคนี้ทำผมหัวใจกระตุกวูบอีกครั้ง “หนู…” คือครั้งแรกที่ตัดสินใจเรียกเธอแบบนี้ เพราะกลัวว่าเธอจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ “…” “พี่คีย์ขอโทษ” คือครั้งแรกที่คำขอโทษออกจากปากของผม ที่ผ่านมาผมแทบไม่เคยคิดขอโทษผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่ผมทำผิดกับเธอมากมาย “…” “อย่าทำแบบนั้นได้ไหม” “ก็แค่คลิปหลุดกับผู้ชายเอง ให้หนูลองทำบ้างจะเป็น…” “อย่าทำ! มันจะไม่เกิดขึ้นอีก พี่จะไม่มีคนอื่นอีก ต่อไปพี่จะมีแค่หนูคนเดียว หนูคนเดียวเท่านั้น” ผมรีบยกมือขึ้นปิดปากเธอ