INTRO

INTRO.... 

เด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักเรียนม.ปลาย เธอกำลังพยายามทำอะไรบางอย่างบนกำแพงหลังโรงเรียนอย่างชำนาญ พลางเหลือบมองไปรอบๆ อย่างเลิ่กลั่กด้วยความที่กลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า

"1...2...3"

เสียงพึมพำตัวเลขของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังทำใจในการกระโดดกำแพงลงมา เพราะกลัวว่าตัวเองจะเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องกระโดดลงไปพร้อมกับหลับตาสนิท เพราะคิดว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัวมากแน่นอน แต่ทว่า...

ตุบ!

"อ๊ะ!"

ทำไมไม่เจ็บเลยแฮะ...

เธอคิดว่าตัวเองจะเจ็บ แต่กลับไม่ใช่แบบที่เธอคิด เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรนุ่มๆ มารองรับเธอและนั่นทำให้เธอลืมตาขึ้นมาและก็ต้องตาโตทันทีเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ด้านล่างเธอและคนคนนั้นที่เธอล้มตัวใส่เขานั้นทำให้เธอถึงกับกลืนน้ำลายตัวเองทันที

".....!!"

"......"

"นะ...นาย"

เพื่อนร่วมชั้น...

หัวหน้าห้อง...

ประธานนักเรียน...

ทั้งหมดที่เธอกล่าวมานี้ก็คือบุคคลตรงหน้าที่เธอแทบไม่คุยอะไรกับเขาเลย เพราะอะไรนั้นเธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

"จะลุกขึ้นได้หรือยัง :⁠-⁠)" เขาถามเธอด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขานั้นไม่ได้จริงจัง แต่กลับเป็นรอยยิ้มแห่งความหายนะ

พรึ่บ!

เด็กหนุ่มลุกขึ้นแล้วปัดเศษฝุ่นออกจากชุดนักเรียนที่ถูกระเบียบของเขาทันที จากนั้นจึงมองคนตรงหน้าที่กำลังจัดชุดนักเรียนของตัวเองด้วยใบหน้าเรียบนิ่งโดยไม่พูดอะไร เพราะเขาอยากจะรอฟังคำแก้ตัวของเธอคนนี้ ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำแก้ตัว!

"อะ...เอ่อ...คือว่าฉัน...เอ่อ..."

"มีอะไรจะแก้ตัวมั้ยครับ"

"เอ่อ...."

"ถ้าไม่มีคำแก้ตัว งั้นผมก็คงต้องแจ้งฝ่ายปกครองแล้วล่ะสิ" เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มที่ปกติเด็กอายุเท่าเขาไม่มีใครทำกัน

"เดี๋ยวๆๆ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ"

"......?"

"อย่าบอกอาจารย์เลยนะ พอดีฉันลืมของไว้ที่บ้านน่ะก็เลยต้องรีบกลับไปเอาแล้วมันก็ไม่ทันอ่ะ น๊าาาา" เธอพยายามขอร้องอ้อนวอนเขา

"ฟังไม่ขึ้น" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"แต่นี่ฉันเพิ่งเคยทำผิดครั้งแรกนะ นายช่วยปล่อยๆ ไปก่อนได้มั้ย"

"ครั้งแรก?" เขาถามเธอเพื่อความแน่ใจ

"อะ...อื้ม!"

เด็กสาวตอบอย่างมั่นใจ ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาสายและทำแบบนี้ก็ตาม แต่เพราะเขาคงไม่รู้เธอจึงแกล้งตอบไปแบบนั้น

"แน่ใจนะครับว่าครั้งแรก"

"แน่ใจสิ นายจะไม่ไปฟ้องอาจารย์ใช่มั้ย"

"......." นิ่ง เงียบ ไม่ตอบ

"เอ่อ...งั้นก็ขอบใจล่วงหน้าแล้วกันนะ ฉันไปก่อนล่ะ ^⁠_⁠^" เธอพูดรัวเร็วแล้วรีบวิ่งออกไปทันที โดยไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมห้องคนนั้นอีกครั้งเพื่อแทนคำขอบคุณเขา เพราะถ้าเขาไปฟ้องอาจารย์มีหวังเธอแย่แน่

"อย่าลืมเก็บเป็นความลับด้วยนะ ^⁠_⁠^"

"หึ!"

เด็กหนุ่มหันกลับไปมองผู้หญิงที่วิ่งออกไป ก่อนที่จะก้มลงที่พื้นเมื่อเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

"ลักษณ์ศิการ์ บริบูรณ์รัญสาร..."

ริมฝีปากบางพึมพำออกมาพร้อมกับมองป้ายชื่อบนมือ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเก็บมันได้ แต่เป็นครั้งที่ 4 ต่างหาก และที่เธอพูดว่าทำผิดครั้งแรกนั้นไม่เป็นความจริงเลยสักนิด

"โกหกไม่เก่ง!"

✿ᴗ✿ᴗ✿ᴗ✿

📍บทนำย้อนวัยกันหน่อยย

DK × LOVE

👍ฝากกดไลก์

👇คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าา

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยยยย

🙏🙏