Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน

“วิ่ง... วิ่ง... วิ่งเร็ว” เสียงแหลมของเด็กสาว ตะโกนดังลั่นไกลจากท้ายซอยเล็ก ๆ ที่กั้นสุดไว้ด้วยกำแพงสูงหนา ราวกับว่ามียักษ์กำลังวิ่งไล่จับเด็กกิน“ให้เค้าวิ่งไปไหน ...เค้าต้องวิ่งไปไหน?” เด็กหนุ่มเลิ่กลั่กมองซ้ายขวา ไม่รู้จุดหมายที่จะวิ่ง เพราะทั้งซอยแค่วิ่งจ้วงไม่กี่ก้าวก็สุดทางจะไปต่อได้“ป้าแก้วมาแล้ว กานต์ต้องวิ่ง ป๊อบจะถ่วงป้าแก้วให้” เด็กสาวยืนกรานสกัดกั้นคนตัวโตกว่า ที่ถือไม้เรียวยาว เดินเยื้องย่องช้า ๆ มุ่งสายตามาทางเด็กหนุ่มที่ยังหาทางหนีไม่เจอเด็กสาวกางแขนกั้น ยืนกรานขวางทางอาวุธของป้าแก้ว ที่สายตามองล็อกเป้าเด็กหนุ่มไว้เป็นที่เรียบร้อย“ป้าแก้วคะ ป้าแก้วฟังป๊อบก่อนนะคะ ป๊อบเองค่ะที่พากานต์ไป กานต์ไม่ผิดเลยนะคะ ป้าแก้วอย่าตีกานต์เลยนะคะ” เด็กสาวตัวเล็กนัยน์ตากลมโต ใบหน้าเรียวกลมเหมือนลูกกีวี่ ผิวขาวซีดเผือดอมชมพูเพราะความตื่นเต้น ยังคงยืนกราน ยกแขนเล็กทั้งสองข้างกั้นอย่างไม่ลดละ“หนูป๊อบหลบไปลูก ป้าต้องตีเจ้ากานต์ ถ้าป้าไม่ตี เขาก็จะทำอีก” เสียงแข็งจากหญิงวัยสี่สิบต้น ที่ใบหน้าแทบจะไม่มีริ้วรอย ทั้งรูปร่างสูงโปร่ง ราวกับเคยเป็

“ป๊อบ ! ไปโรงเรียนกันเถอะ” เสียงตะโกนเรียกของเด็กหนุ่ม สวมชุดนักเรียนประถม สะพายกระเป๋า โย้ยดึงมาข้างหลัง จนร่างเล็กยืดตรง “ป้าประภาครับ ป๊อบตื่นหรือยังครับ” เด็กหนุ่มเกาะกรงรั้วไม้ เรียกเด็กสาวอย่างไม่ลดละ “มันสายแล้วนะป๊อบ ครูอรุณทำโทษเราแน่” เด็กหนุ่มยื่นคำคล้ายเป็นคำขู่ เพื่อล่อให้เธอออกมาจากบ้าน แกร็ก ๆ ~ “หนูกานต์ไปโรงเรียนเถอะลูก ป๊อบเขาไม่ค่อยสบายน่ะ …” แม่ประภา หญิงวัยเดียวกับแม่ของเด็กหนุ่ม ด้วยรูปร่างหน้าตา รวมถึงลักษณะต่าง ๆ ที่เหมือนกับลูกสาวไม่มีผิด เปิดประตูบ้าน พร้อมส่งข่าวให้เด็กหนุ่มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “... อีกแล้วเหรอครับป้า” “อีกแล้วจ้ะ” แม่ของเด็กสาวเม้มปากพยักหน้ารับ ด้วยสีหน้าหนักใจ “หนูกานต์ไปโรงเรียนเถอะนะ เดี๋ยวมันจะสายเอา” “งืม... ครับ” เด็กหนุ่มหันหน้ากลับมายังถนน เดินก้าวออกจากประตูรั้วกรงเหล็ก พลางหันกลับไปมองเข้าในบ้าน ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ “ที่ป๊อบไม่สบาย อาจจะเพราะเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนก็ได้ ...” เดิมทีเธอเอง

2 เดือนผ่านไป ... ณ โรงเรียนวาสอุดมวิทยา เหล่านักเรียนนับร้อย ต่างกรู่เดินมาจากหลากหลายทิศ มุ่งหน้าไปที่เดียวกัน คือหอประชุมศิษย์เก่าสัมพันธ์วาสวิทฯ เพื่อที่จะสมัครเรียนต่อ เด็กสาวกอดแฟ้มเอกสารสีฟ้าใสชิดอก ก้าวขาเอื่อยเฉื่อยมาพร้อมกับแม่ ที่มัวคุยโทรศัพท์ตามหลังมาติด ๆ “ป๊อบ รอแม่ด้วยสิลูก” แม่ยกโทรศัพท์ออกจากหู เรียกตามหลังเด็กสาว ที่จ้วงก้าวยาวนำหน้า เด็กสาวหยุดชะงัก หันกลับมาหาแม่“หนูว่าหนูเดินช้าแล้วนะแม่ แต่แม่ช้ากว่าอีก” “ก็พ่อของลูกไม่ยอมวางสายสักที ไม่รู้จะคุยอะไรกันนักกันหนา” “---” เด็กสาวจ้ำอ้าวฝ่าฝูงชนนับร้อย แทรกตัวผ่านคนนั้นที คนนี้ทีอย่างคล่องตัว “สำหรับใครที่เอกสารครบแล้ว ยื่นได้ที่โต๊ะได้เลยนะคะ” เสียงครูอรุณตะโกนมาจากอีกฟากของหอประชุม เด็กสาวเดินพุ่งตรงไปตามจุดของเสียง หมับ ! เธอวางแฟ้มเอกสารที่เตรียมมา วางลงตรงหน้าครูผู้รับลงทะเบียน “สวัสดีค่ะ” “สวัสดี .... อ้าวววว หนูป๊อบ” “ค่ะครูอรุณ หนูป๊อบเองค่ะ”

3 สัปดาห์ต่อมา ... อาวุธถูกจัดเตรียมอย่างครบครัน พร้อมแล้วสำหรับออกรบในครั้งนี้ เด็กหนุ่มตะเตรียมอุปกรณ์สำหรับสอบ ปากกา ดินสอ ยางลบ อื่น ๆ ถูกจัดเข้ากระเป๋าสะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ ชุดนักเรียนถูกเตรียมโดยแม่ทัพ ห้อยแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าปลายเตียง “กานต์ ลงมากินข้าวนะลูกเดี๋ยวจะสายเอา” เสียงคุ้นหูเรียกเรียนเชิญอย่างอ่อนน้อม เด็กหนุ่มหยิบเสื้อผ้าเรียบทุกจีบขึ้นมาสวม ปกคอเสื้อปักเปลี่ยนเป็นจุดหนึ่งจุด สวมทับกางเกงสีน้ำเงินเรียบ จากนี้คงจะเรียกเขาว่าเด็กหนุ่มไม่ได้อีกต่อไป เพราะเนื้อหนุ่มใหญ่แตกออกพร้อมรับความเติบโตเต็มที ในตอนนี้เขาเป็นหนุ่มน้อยอย่างเต็มตัว หนุ่มน้อยหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง แวะส่องกระจกหน้าโต๊ะ ที่เต็มไปด้วยกองหนังสือนิยาย ด้วยความสูงที่สูงขึ้นตามวัย กระจกที่ใช้อยู่ประจำก็จำเป็นที่จะต้องก้มส่อง ผิวเกลี้ยงขาวแดงออกไปทางสีแทนหน่อย ๆ ผมหนาดกเรียบรองทรงสูง รับคิ้วหนาเข้มกับขนตาดกงอน ทำให้ดวงตาของเขาดูลึกกลมโตเปล่งประกายอย่างน่าหลงใหล สันจมูกเฉียงลงเป็นองศางามรับปากหนา ริมฝีปากบนประกบล่างที่ห้อยหน่อย ๆ มันวาว ทำให้ใบหน้ามีเ

“ครูคะ หนู ... ขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ” สาวน้อยพูดพร้อมยกมือขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง“อ่า --- รีบไปรีบมาครับ ถึงเวลาสอบแล้ว” ครูเหลียวมองนาฬิกา แล้วเดินวางกระดาษคำตอบต่อสาวน้อยรุดตัวออกจากห้องสอบ มองซ้ายขวาหาใครคนนั้น เห็นเพียงโถงทางเดินชั้นระเบียงตึกที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนสัญจรด้วยที่เธอขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ เธอจึงไปเข้าห้องน้ำตามที่ขออนุญาตไว้“เอ้าป๊อบ ... ถึงเวลาสอบแล้วนี่ จะไปไหน ?” เสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำมุมตึก“เอ่อ ... อ่อ ... ป๊อบกำลังจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ กานต์รีบเข้าห้องสอบเร็ว ครูแจกข้อสอบแล้ว” เธอหันหน้ากลับไปยังทิศของห้องน้ำ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลในก่อนหน้า พลันหายไปในพริบตาหนุ่มน้อยเดินไปยังห้องสอบอย่างเชื่องช้า ไม่รีบไม่ร้อน เธอแอบมองเขาอยู่มุมข้างห้องน้ำ จนเขาเข้าไปในห้องสอบ เธอถึงออกมา มุ่งหน้าไปยังห้องสอบตามหลังติด ๆ“กานต์ทวี ก้องกิจตระกูลครับ” หนุ่มน้อยก้าวเข้าห้อง พร้อมขานชื่อตัวเอง“นั่งที่ได้เลยครับ จะสอบแล้ว” ครูเอ่ยบอกหนุ่มน้อยดึงเก้าอี้ทิ้งทั้งตัวลงเก้าอี้ไม้ ยกตัวดึงชิดโต๊ะ ยืดหลังตรงพร้อมสอบ“ปานใจ จงใจรักค่ะ