Chapter 2

“You’re back and alive” walang ganang sagot ni Uncle Thad

Huling dinig ko sa pag uusap nila ng lalaki

Parang may kakaiba sa kanya wala syang emosyon o imahinasyon ko lang iyon?

Urrrggghh! never mind, ang mahalaga maayos kong napagsilbihan si Uncle

Kagat labi kong sambit sa aking isipan

Nagbihis lang ako ng red tank top and black pajama

*knock *knock

Tumingin ako sa pintuan dahil sa marahang katok na iyon

“Tanya.. Pinapatawag kana ng Tiyo mo” si manang Salve isa sa mga nag mamanage ng bahay

“Sige po manang… papunta na po!” Sigaw ko

Dali dali akong pumunta sa dining area

Isang mahabang antique table ang tumambad sa akin.

‘Siguro kapag ibinenta ko ito, mahal ito,’ sa loob-loob ko noong una kong makita ang mga muwebles sa bahay na ito.

Sinuyod ko ng tingin ang kahabaan ng lamesa at natanaw ko sa dulo si Uncle Thad. Sa isang gilid naman ay ang lalaki kanina. Huh? Anong ginagawa niya rito?

Lumapit ako sa kanila at naupo sa aking pwesto.

“Ahem!” pagsisimula ko upang basagin ang katahimikan. Tanging tunog lang kasi ng mga kubyertos ang naririnig ko. “So… sino siya, Uncle Thad?”

Hindi ako pinansin ng lalaki.

“Aodhan,” tipid na sagot ni Uncle Thad. (Ay-dhan)

Napatigil ako sa paghihiwa ng steak at napatingin sa lalaking nasa harapan ko ngayon. Alam ko ang negosyo ni Uncle, at si Aodhan?

O.M.G.

Ang kanang kamay ni Uncle. Siya ang literal na umubos sa isang buong clan ng Yakuza!

Don’t tell me, sa loob ng isang buong taon, ang lalaking ito…? Habang busy ako sa pag-aaral, siya naman ay busy sa pagpatay dahil idineploy siya ni Uncle sa Japan!

Napatitig ako sa kaniya, sinusubukang i-absorb ng utak ko ang impormasyong kaka-drop lang ni Uncle Thad.

Si Aodhan. “The Reaper” na usap-usapan sa underground society.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na tinidor. Walang kaibuturan ang kaniyang mga mata—madilim, malamig, at walang kahit anong emosyon na parang isang blangkong pader. Kung titingnan mo siya ngayon na seryosong humihiwa ng mamahaling steak, iisipin mong isa lang siyang corporate executive o tagapagmana ng isang malaking kumpanya. Hindi mo aakalaing ang mga kamay na ‘yan ay kayang pumatay ng dose-dosenang tao nang walang kurap.

“You’re staring,” malamig na saad niya.

Hindi man lang niya ako tiningnan pero alam kong ako ang kinakausap niya. Boses pa lang, parang dumaan na ang talim ng kutsilyo sa leeg ko.

“A-ah…” Bigla akong nauutal. Nasaan na ‘yung tapang mo self?! “Tumingin lang! Hindi pwedeng humanga sa… interior design ng mukha mo?”

Narinig ko ang mahinang tawa ni Uncle Thad sa dulo ng mesa, halatang naaliw sa kaastigan ko na biglang natunaw.

“He will be staying here for a while,” kaswal na sabi ni Uncle Thad sabay higop ng wine. “Bukas ang simula ng bagong semester mo, tama? Aodhan will accompany you.”

“Ha?!” Halos maibuga ko ang nginunguyang karne. “Accompany? As in bodyguard? Uncle, sa university ako papasok, hindi sa war zone! Bakit kailangan ko ng isang duguang assassin sa tabi ko?!”

“He cleaned up his look, didn’t he?” dugtong ni Uncle na parang wala lang. “At hindi siya pupunta don bilang assassin. He enrolled as a regular student. Blockmate mo siya.”

Doon na talaga ako napatayo sa upuan ko. Tiningnan ko si Uncle, tapos tumingin ako kay Aodhan na ngayon ay dahan-dahan nang nagpupunas ng bibig gamit ang table napkin, tila sanay na sanay sa marangyang pamumuhay.

Isang Yakuza executioner… mag-aaral ng Business Management? Magdadala ng high-end laptop sa umaga, tapos high-caliber pistol sa gabi?!

“Do you have a problem with that?” sa wakas, tumingin na sa akin si Aodhan.

Ang kaniyang mga mata ay tila nagbabanta. Parang sinasabi nito na isang maling salita ko pa, ako ang susunod na itutumba niya pagkatapos ng buong clan sa Japan.

Napalunok ako at dahan-dahang naupo pabalik. Lord, proteksyonan niyo po ang GPA ko… at ang buhay ko.

“W-wala naman.. He he” mautal utal kong sagot sa kanya

Minsan sumasama ako sa underground spot ni Uncle, kaya updated ako sa mga chika . Alam ng lahat ang tungkol sa The Reaper—na walang iba kundi itong lalaking kaharap ko ngayon. Personally trained ni Uncle ang taong ‘to, as in si Uncle ang mismong nag-mould sa kaniya.

At doon ako biglang na-realize… wait lang.

Kung ang taong ‘to na si Aodhan ay kayang umubos ng isang buong clan ng Yakuza nang solo-flight… paano na kaya si Uncle Thad?

Anong klaseng raid boss ang nag-alaga at nagpaamo sa isang tulad ni Aodhan? Like, anong ginawa niya para maging top-tier katakutan sa buong illegal world?

Napakapit ako nang mahigpit sa kutsilyo ko habang pabalik-balik ang tingin sa kanilang dalawa.

Sa dulo ng mesa, si Uncle Thad na chill na chill habang humihigop ng mamahaling alak. Sa tapat ko naman, si Aodhan na blangko ang mukha na parang walang niresbak na clan sa Japan habang tinatapos ang steak niya.

Mukha silang mga normal na aristocrats sa isang P*******t-worthy na mansyon. Pero ang totoo, na-stuck ako sa pagitan ng dalawang pinakadelikadong tao sa mundo. At ang isa sa kanila… blockmate ko pa bukas. I-benta niyo na lang ako, please.

“May problema ba.”

Muling bumasag ang malamig na boses ni Aodhan. Flat ang tono, walang emosyon, pero grabe ‘yung heavy aura ng titig niya. Lowkey nakakapanginig ng tuhod.

Napalunok ako bigla. “W-wala naman. Sabi ko nga, paborito ko talaga ang Business Management. Super excited na ako pumasok.” Hindi nya ulit ako pinansin at painagpatuloy ang pagkain nya

Nagpasya na akong pumunta sa kwarto ko at nagpaalam kay Uncle Thad

Nuong bago ako rito puro emote lang ang alam ko pero unti unti akong nakapag adjust dahil narin siguro sa mga tao dito na magaan kasama

Dahil narin siguro sa pangalawang buhay na binigay sa akin ni Uncle Thad

Habang papunta ako ng aking kwarto kung ano anong naiisip ko

Sumagi nanaman ang pangyayari kanina, lumilipad ang isip ko sa mga ganitong pangyayari

Hayyy..

Kagat labi akong humiga sa aking higaan

Nakatingin sa kisame

Nang biglang may kumatok sa pintuan ng kwarto-