Devoured by my Dangerous Guardian: Thaddeus Hardin의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“You’re back and alive” walang ganang sagot ni Uncle Thad Huling dinig ko sa pag uusap nila ng lalaki Parang may kakaiba sa kanya wala syang emosyon o imahinasyon ko lang iyon? Urrrggghh! never mind, ang mahalaga maayos kong napagsilbihan si Uncle Kagat labi kong sambit sa aking isipan Nagbihis lang ako ng red tank top and black pajama *knock *knock Tumingin ako sa pintuan dahil sa marahang katok na iyon “Tanya.. Pinapatawag kana ng Tiyo mo” si manang Salve isa sa mga nag mamanage ng bahay “Sige po manang… papunta na po!” Sigaw ko Dali dali akong pumunta sa dining area Isang mahabang antique table ang tumambad sa akin. ‘Siguro kapag ibinenta ko ito, mahal ito,’ sa loob-loob ko noong una kong makita ang mga muwebles sa bahay na ito. Sinuyod ko ng tingin ang kahabaan ng lamesa at natanaw ko sa dulo si Uncle Thad. Sa isang gilid naman ay ang lalaki kanina. Huh? Anong ginagawa niya rito? Lumapit ako sa kanila at naupo sa aking pwesto. “Ahem!” pagsisimula ko upang basagin

Dahan dahan akong kumatok sa pinto *knock *knock “Come in” Malamig na tono ni Uncle Thad mula sa loob ng kaniyang sili Agad kong binuksan ang pinto Pero naabutan ko syang topless at naka saplot lang towel pambaba "A-ah, Uncle... ito na po 'yung kape mo," nauutal kong sabi habang dahan-dahang lumalapit sa nightstand para ilapag ang mug. Ni hindi ako makatingin nang diretso sa kanya. Lord, help! Ang bango pa niya, amoy bagong ligo na may halong mamahaling panlalaking pabango. I expected him to give me his usual cold, intimidating shoulder, pepero nagulat ako nang biglang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya. Ang malamig niyang mga mata kanina, biglang napalitan ng isang banayad at tila natatagong pag-aalala habang nakatitig sa akin. "You shouldn't be staying up late just to brew me coffee," he said, his voice dropping into a soft, low baritone that sent chills down my spine. Doon lang ako napatingin sa suot kong silk night gown. Shocks. Medyo manipis nga pala ito

Buong klase akong lutang, naninigas, at parang tuod sa harapan ng klase habang ramdam na ramdam ko ang mabigat na aura ni Aodhan mula sa aking likuran. Hindi ko na naintindihan ang mga sinasabi ng propesor sa unahan; ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong tibok ng puso na sumasayaw sa purong kaba. ‘Ano ba ang idadahilan ko kay Yuzu nito? Huhuhuhu!’ sigaw ng utak ko habang pilit na nakatitig sa whiteboard. Nang matapos ang klase, hindi pa man ako nakakapag-ayos ng gamit ay bigla na lamang akong hinila ni Yuzu palabas ng room. Nagpatianod ako, tulala at naglalakad na parang zombie. Nang makarating kami sa isang tago at walang taong bahagi ng hallway, hinarap niya ako. “Tanya… Tanya!” tawag sa akin ni Yuzu habang niyuyugyog ang magkabila kong balikat. Medyo nabalik ako sa reyalidad. Umiling-iling ako para magising ang natutulog kong sistema. “H-ha? Bakit, Yuzu?” nauutal kong tanong, pilit na itinatago ang panginginig ng boses ko. Kumunot ang noo niya, bakas

Dahan-dahan akong umayos ng upo, moving away sa lap niya para sumandal pabalik sa passenger seat habang sinusubukang i-steady ang breathing ko na honestly ay naghi-hyperventilate na talaga. Sobrang ingay ng katahimikan sa loob ng luxury car, but instead of his usual cold authority, Uncle Thad looked completely shookt. Like, literal na nakatitig lang siya sa akin sa pure disbelief, hindi makapaniwala na ginawa ko talaga ‘yun para sa kaniya. Dahan-dahan niyang isinara ang zipper ng pants niya at pinagpagan ang lukot niyang business suit, pero ang mga kamay niya ay lowkey nanginginig pa rin. ‘Yung nakasanayan kong matigas at untouchable guardian façade niya, biglang natunaw for a second. Humarap siya sa akin, at ang mga mata niya ay lumambot sa paraang never ko pang nakita. Hindi na ito nagpaparamdam ng “boss” vibe; it was pure, genuine gentleness. “Tanya… I’m so sorry,” pabulong niyang saad, ang kaniyang low baritone voice ay gumaralgal sa seryosong emosyon habang dahan-dahang u