LOGIN
Ang Maid ng Bilyonaryo (Part II) Ang Tunay na Asawa
Last Updated : 2026-09-24
12
Share:
Report
Synopsis
Dark Romance
Drama
Sweet Love
Actor / Actress
Billionaire
Nanny
Contract Marriage
Love after Marriage
Instant Billionaire
Matapos tuluyang wakasan ang kanilang kontrata, nagsimula sina Lia at Adrian ng bagong buhay bilang tunay na mag-asawa kasama si Nico. Habang natututong bumuo si Lia ng sariling pangarap at negosyo, unti-unti naman niyang natuklasan ang mga pangarap at takot na matagal nang itinago ni Adrian. Sa kanilang bagong tahanan, mas lumalim ang kanilang pagmamahalan at nabuo ang isang tunay na pamilya. Ngunit sa pagkakataong wala nang kontratang nagbubuklod sa kanila, isang bagay ang naging malinaw: pinili nila ang isa’t isa hindi dahil sa pera, obligasyon, o kasunduan, kundi dahil sa tunay na pagmamahal.
View MoreChapter 1
ANG MAID NG BILYONARYO — PART 2 ANG TUNAY NA ASAWA
ANG MAID NG BILYONARYO — PART 2
ANG TUNAY NA ASAWA
CHAPTER 1 — BAGONG BUHAY BILANG ASAWA
Nagising ako sa banayad na sikat ng araw na pumapasok sa malaking bintana ng aming silid.
Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala kung nasaan ako.
Hindi na ako nasa maliit na kuwarto para sa mga kasambahay.
Hindi na rin ako gigising sa umaga para alamin kung ano ang unang kailangan kong gawin sa bahay.
Hindi na ako naghihintay ng utos mula sa amo ko.
Dahil ngayon, iba na ang tawag sa akin.
Asawa.
Napalingon ako sa kabilang bahagi ng kama.
Mahimbing pa ring natutulog si Adrian.
Kahit tulog, may kakaiba pa ring presensya ang lalaki. Sanay akong makita siyang seryoso, tahimik, at palaging kontrolado ang bawat kilos. Pero kapag natutulog siya, parang ibang tao siya.
Mas simple.
Mas tahimik.
Mas tao.
Napangiti ako.
Hindi ko pa rin minsan maisip na ang lalaking ito ay asawa ko na.
Parang kailan lang, takot akong tumingin nang diretso sa mga mata niya.
Ngayon, kasama ko na siya sa iisang kuwarto at iisang tahanan.
Biglang bumukas ang mga mata niya.
“Good morning.”
Napapitlag ako.
“Gising ka na pala.”
“Matagal na.”
“Bakit hindi ka nagsasalita?”
“Pinagmamasdan kita.”
“Bakit?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Dahil gusto kong masanay.”
“Sa alin?”
“Na ikaw na talaga ang asawa ko.”
Napailing ako.
“Adrian, ilang beses mo ba kailangang sabihin iyan?”
“Hanggang sa magsawa ako.”
“Paano kung ako ang magsawa?”
“Hindi mangyayari.”
“Ang yabang mo.”
“Pero mahal mo ako.”
Natigilan ako.
Napangiti siya nang makita ang reaksyon ko.
“Mahal kita,” mahina kong sagot.
Biglang naging seryoso ang mukha niya.
“Sabihin mo ulit.”
“Hindi.”
“Lia.”
“Hindi.”
“Please.”
Napatawa ako.
“Mahal kita.”
Hinawakan niya ang kamay ko at marahan itong hinalikan.
“Good.”
Ilang sandali kaming tahimik.
Hanggang sa biglang may kumatok sa p***o.
“Kuya Adrian!”
Napatingin kami sa isa't isa.
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Si Nico.”
“Buksan mo na.”
Tumayo siya at binuksan ang p***o.
Nakatayo roon si Nico na parang may malaking emergency.
“Gutóm na ako.”
Tumingin si Adrian sa orasan.
“Alas-siyete pa lang.”
“Exactly.”
“Hindi ba puwedeng maghintay?”
“Hindi.”
Napangiti ako.
“Halika na, Nico. Mag-almusal tayo.”
Agad siyang ngumiti.
“Yes!”
Habang naglalakad kami papunta sa dining area, napansin kong nasa pagitan namin si Nico.
Para bang natural na lamang sa kanya na kaming tatlo ay palaging magkakasama.
At gusto ko iyon.
Sa almusal, nagkuwentuhan kami tungkol sa mga simpleng bagay.
Si Nico tungkol sa gusto niyang gawin mamaya.
Si Adrian tungkol sa isang meeting na kailangan niyang puntahan.
At ako naman tungkol sa mga ideya ko para sa maliit kong negosyo.
Nang mabanggit ko iyon, tumingin sa akin si Adrian.
“May naisip ka na bang pangalan?”
“Oo.”
“Ano?”
Sinabi ko ang pangalan na matagal ko nang iniisip.
Tumango siya.
“Maganda.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Hindi mo lang sinasabi dahil asawa mo ako?”
“Hindi.”
“Paano kung pangit?”
“Hindi ko sasabihing maganda kung pangit.”
Napatingin ako sa kanya.
“Grabe.”
Tumawa siya.
“Honest lang.”
Pagkatapos ng almusal, bumalik ako sa sala.
Habang nag-aayos ako ng ilang gamit sa mesa, dumating si Adrian.
“May gusto kang sabihin kanina.”
Tumango ako.
“Gusto kong magtrabaho.”
Tahimik siya.
Inayos niya ang cuff ng suot niyang damit bago tumingin sa akin.
“Okay.”
Napakunot ang noo ko.
“Okay lang?”
“Bakit hindi?”
“Akala ko sasabihin mong hindi ko kailangan.”
“Hindi ko iyon sasabihin.”
“Pero kaya mong ibigay sa akin lahat.”
“Alam ko.”
“Kung ganoon, bakit kailangan ko pang magtrabaho?”
Umupo siya sa harap ko.
“Dahil baka gusto mong magkaroon ng sarili mong pangarap.”
Napabuntong-hininga ako.
“Gusto ko.”
“Then gawin mo.”
“Hindi ka ba matatakot na mapabayaan kita?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Baka wala na akong oras sa bahay.”
“Lia, hindi kita pinakasalan para maging tagapangalaga ng bahay.”
Natigilan ako.
“Hindi kita pinakasalan para maging sunud-sunuran sa akin. At lalong hindi kita pinakasalan para mawala ang sarili mo.”
Naramdaman kong uminit ang mga mata ko.
“Gusto kong may sarili kang buhay.”
“Pero gusto kong kasama ka roon.”
“Then we make room for both.”
Napangiti ako.
“Paano kung mabigo ako?”
“Susubukan mo ulit.”
“Paano kung ilang beses akong mabigo?”
“Susubukan mo ulit hanggang malaman mong hindi mo na gustong ipagpatuloy.”
“Ganun lang?”
“Ganun lang.”
“Paano kung malugi ako?”
“Matututo ka.”
“Paano kung mawalan ako ng pera?”
“Hindi iyon katapusan ng mundo.”
“Paano kung hindi ko kaya?”
Tumayo siya at lumapit sa akin.
“Kapag hindi mo kaya, sabihin mo.”
“Then?”
“Tutulungan kita.”
“Pero hindi mo aayusin para sa akin?”
“Kung hindi mo hihingin.”
Napangiti ako.
Iyon ang klase ng sagot na gusto kong marinig.
Hindi niya ako pinipilit maging independent nang mag-isa.
Pero hindi rin niya ako pinipilit umasa sa kanya.
Nang gabing iyon, nakaupo ako sa kama habang gumagawa ng listahan ng mga kailangan ko para sa negosyo.
Tahimik na pumasok si Adrian.
“Hindi ka pa natutulog?”
“Hindi pa.”
“Bakit?”
“Marami pa akong kailangang isipin.”
Umupo siya sa tabi ko.
“Takot ka?”
“Kaunti.”
“Normal.”
“Hindi ka ba natatakot kapag may bagong ginagawa ka?”
“Palagi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mo ipinapakita.”
“Dahil hindi kailangang mawala muna ang takot bago tayo magsimula.”
Tahimik akong nakinig.
“Ang tapang ay hindi kawalan ng takot,” dagdag niya. “Ang tapang ay pagpapatuloy kahit natatakot ka.”
Napangiti ako.
“Ang lalim.”
“May bayad ang advice.”
“Magkano?”
“Isang halik.”
“Ang mahal.”
“Bilyonaryo ako.”
Tumawa ako.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia.”
“Hm?”
“Proud ako sa iyo.”
“Wala pa nga akong nagagawa.”
“Hindi kailangan.”
“Bakit?”
“Dahil pinili mong subukan.”
Iyon ang mga salitang hindi ko makakalimutan.
Dahil sa unang pagkakataon, may taong hindi tumitingin sa akin bilang maid.
Hindi rin bilang mahirap na babae na kailangang iligtas.
Tinitingnan niya ako bilang isang taong may kakayahan.
At nang gabing iyon, bago ako tuluyang makatulog, naisip ko ang bagong buhay na naghihintay sa akin.
May asawa ako.
May pamilya ako.
May bahay ako.
At ngayon, may sarili na rin akong pangarap.
Hindi ko alam kung gaano kalayo ang mararating ko.
Pero alam kong hindi ko kailangang matakot.
Dahil kahit saan ako makarating, may isang taong naghihintay sa aking pag-uwi.
Si Adrian.
Ang asawa ko.
CHAPTER 2 — ANG LIHIM NI ADRIAN
Lumipas ang ilang linggo mula nang simulan ko ang maliit kong negosyo.
Hindi naging madali.
Maraming bagay ang kailangan kong matutunan.
Presyo.
Suppliers.
Pag-aayos ng orders.
Pag-iisip kung paano ko mapapaganda ang produkto.
Minsan, nakakatawa dahil kahit gaano ako kasipag, may mga bagay pa ring hindi ko alam.
At iyon ang pinaka-nakakainis.
Pero gusto ko ang pakiramdam.
May ginagawa akong akin.
Hindi dahil kailangan ko ng pera.
Hindi rin dahil gusto kong patunayan na kaya kong pantayan si Adrian.
Gusto ko lang maranasan ang pakiramdam na may sarili akong pinaghihirapan.
Isang gabi, napansin kong tahimik si Adrian.
Nasa balcony siya.
Nakaupo at nakatingin sa mga ilaw ng lungsod.
Lumapit ako.
“Adrian?”
Hindi siya agad sumagot.
Umupo ako sa tabi niya.
“May problema?”
Umiling siya.
“Wala.”
“Hindi kita kilala?”
Napangiti siya nang bahagya.
“Kilalang-kilala mo na ako.”
“Exactly.”
Tahimik siya.
Kaya hindi ko na siya pinilit.
Hinintay ko lang.
Pagkaraan ng ilang minuto, siya rin ang nagsalita.
“Bago kita nakilala, gusto ko nang iwan ang lahat.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Lahat.”
“Ang negosyo?”
“Oo.”
“Ang bahay?”
“Oo.”
“Lahat ng mayroon ka?”
Tumango siya.
“Bakit?”
Huminga siya nang malalim.
“Pagod na ako.”
Hindi ko siya pinutol.
“Matagal kong inisip na kapag mas marami akong pera, mas magiging masaya ako.”
“Pero hindi?”
“Hindi.”
Tumingin siya sa malayo.
“Habang lumalaki ang negosyo, mas dumadami ang taong umaasa sa akin. Mas dumadami ang responsibilidad.”
“Hindi mo ba gusto ang negosyo mo?”
“Gusto ko.”
“Pero?”
“Hindi ko gusto ang pakiramdam na kailangan kong maging malakas sa lahat ng oras.”
Napayuko ako.
Naintindihan ko.
Mahirap pala ang maging isang taong palaging inaasahan ng lahat.
“Maraming lumalapit sa akin,” pagpapatuloy niya. “Pero hindi ko alam kung sino ang tunay.”
“Dahil sa pera?”
“Oo.”
“Hindi ka ba nagtitiwala sa kahit sino?”
“Hindi.”
“Hanggang sa dumating ako?”
Tumingin siya sa akin.
“Oo.”
Napangiti ako.
“Bakit?”
“Dahil wala kang pakialam sa pera ko.”
“Wala talaga.”
“Hindi mo nga alam kung gaano karami ang pera ko noong una.”
“Alam ko lang na mayaman ka.”
“Hindi ka natakot?”
“Natakot ako sa ugali mo.”
Napatawa siya.
“Fair.”
“Akala ko napakasungit mo.”
“Ganun talaga ako.”
“Pero hindi na.”
“Dahil sa iyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Adrian…”
“Hindi ko alam kung paano mo ginawa.”
“Ano?”
“Pinaramdam mo sa akin na may gusto akong balikan.”
“Ang bahay?”
Umiling siya.
“Ikaw.”
Tahimik akong napangiti.
“Kung hindi kita nakilala,” sabi niya, “malamang iba na ang buhay ko ngayon.”
“Baka masaya ka rin.”
“Hindi ko alam.”
“Pero?”
“Mas gusto ko ang buhay ko ngayon.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Dahil may tahanan na ako.”
Naramdaman kong kumirot ang puso ko.
“Adrian, hindi mo kailangang manatili dahil sa akin.”
“Hindi ako nananatili dahil kailangan kita.”
“Then?”
“Nananatili ako dahil gusto ko.”
Napangiti ako.
Maya-maya, tumayo siya.
“May gusto akong ipakita.”
Sumunod ako sa kanya.
Dinala niya ako sa isang malawak na bahagi ng lupa na matagal nang bakante.
“Anong lugar ito?”
“Dito natin itatayo ang bahay natin.”
Napatingin ako sa kanya.
“May bahay na tayo.”
“Alam ko.”
“Bakit kailangan pa?”
“Dahil gusto kong magkaroon tayo ng bahay na talagang atin.”
Napangiti ako.
“Hindi mansion?”
“Hindi.”
“Hindi iyong bahay na pag-aari mo bago pa tayo magkakilala?”
“Hindi.”
“Bahay na pipiliin natin?”
“Oo.”
Biglang naging excited ako.
“Gusto ko ng malaking kusina.”
“Noted.”
“Maraming bintana.”
“Okay.”
“May hardin.”
“Okay.”
“May veranda.”
“Okay.”
“Malaking dining table.”
“Okay.”
“Adrian.”
“Ano?”
“Hindi mo ba ako tatanungin kung magkano?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil alam kong gusto mong maging komportable.”
Napangiti ako.
Kinabukasan, isinama namin si Nico sa pagpaplano.
“Gusto ko ng malaking kuwarto!”
“Bakit?” tanong ni Adrian.
“Para sa mga laruan ko.”
“May sapat ka nang laruan.”
“Hindi.”
“May tatlong kahon ka.”
“Kaunti iyon.”
Napailing si Adrian.
“Hindi ka nauubusan.”
“Kuya, kailangan ko ng space.”
Tumawa ako.
“Sige, magkakaroon ka ng malaking kuwarto.”
“Yehey!”
Mabilis lumipas ang mga buwan.
Unti-unting nabuo ang bahay.
Pinili ko ang mga bagay na gusto ko sa kusina.
Si Adrian ang nagdesisyon sa sala.
Si Nico naman ang halos araw-araw nagtatanong kung kailan matatapos ang kuwarto niya.
At nang dumating ang araw na una kaming pumasok sa bagong bahay, tahimik akong napatingin sa paligid.
Hindi pa perpekto.
May ilang kahon.
May ilang bagay na hindi pa nakaayos.
Pero pakiramdam ko, bahay na talaga iyon.
Hindi dahil malaki.
Hindi dahil maganda.
Kundi dahil kami ang pumili rito.
Tumakbo si Nico papunta sa kuwarto niya.
“Wow!”
Napatawa ako.
Tumingin sa akin si Adrian.
“Happy?”
“Oo.”
“Sigurado?”
“Very.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Then this is home.”
Maya-maya, bumalik si Nico.
“Forever ba tayo dito?”
Napatingin siya kay Adrian.
“Forever?”
Tumingin si Adrian sa akin.
“Kung gusto ni Lia.”
Napangiti ako.
“Gusto ko.”
Ngumiti siya.
“Then forever.”
Niyakap kami ni Nico.
At sa simpleng sandaling iyon, may napagtanto ako.
Hindi pala bahay ang ginagawa namin.
Buhay.
Isang buhay na hindi na nakabatay sa kontrata.
Walang deadline.
Walang kondisyon.
Walang kailangang pirmahan.
Kami mismo ang pumipili sa isa't isa.
Araw-araw.
At sa bagong bahay na iyon, nagsimula ang panibagong yugto ng aming buhay.
CHAPTER 3 — ANG PANGAKO
Mas naging tahimik ang buhay namin sa bagong bahay.
Hindi na ako sanay sa ganoong katahimikan.
Dati, kapag may malawak na bahay, iniisip ko kung gaano karaming trabaho ang kailangan kong gawin.
Ngayon, kapag tumitingin ako sa paligid, iniisip ko kung gaano karaming alaala ang mabubuo rito.
May mga larawan na sa sala.
May mga halaman sa veranda.
May mga laruan ni Nico sa ilang sulok.
At may mga gamit ko sa kusina na halos araw-araw kong ginagamit.
Unti-unti, nagiging tahanan talaga ito.
Kasabay nito, lumalaki rin ang maliit kong negosyo.
Hindi pa rin ito malaki kumpara sa negosyo ni Adrian.
Pero bawat order ay mahalaga sa akin.
Bawat customer ay parang maliit na patunay na kaya kong gumawa ng bagay na sarili ko.
Isang araw, abala ako sa mesa nang pumasok si Adrian.
Napatingin siya sa akin.
“Pagod ka.”
“Hindi.”
“Lia.”
“Okay.”
Napabuntong-hininga ako.
“Medyo.”
Umupo siya sa tapat ko.
“Magpahinga ka.”
“Marami pa akong gagawin.”
“Bukas mo na gawin.”
“Hindi puwede.”
“Bakit?”
“May deadline.”
“Hindi tatakbo ang mundo kapag nagpahinga ka.”
“Pero tatakbo ang orders.”
Napangiti siya.
“Stubborn.”
“Natuto ako sa iyo.”
“Hindi magandang bagay iyon.”
“Bakit?”
“Dalawa tayong matigas ang ulo.”
Tumawa ako.
Pagkatapos ay seryoso siyang tumingin sa akin.
“Gusto kong malaman mo na proud ako sa iyo.”
Napangiti ako.
“Wala pa naman akong malaking nagawa.”
“Hindi kailangang malaki.”
“Pero maliit pa lang ang negosyo ko.”
“Hindi iyon ang point.”
“Ano?”
“Ginagawa mo ito dahil gusto mo.”
Tahimik akong napatingin sa kanya.
“Dati, palagi kong iniisip kung ano ang gusto ng ibang tao para sa akin,” sabi ko.
“Ngayon?”
“Ngayon, tinatanong ko na ang sarili ko.”
Ngumiti siya.
“That’s growth.”
Napangiti rin ako.
Minsan, ganoon lang kasimple ang suporta ni Adrian.
Hindi niya kailangang sabihin na kaya kong gawin ang lahat.
Sapat nang ipaalala niyang hindi ko kailangang maging perpekto.
Isang gabi, nasa veranda kami.
Tahimik ang paligid.
Nasa loob si Nico at abala sa kanyang mga laruan.
Mahinang humihip ang hangin.
Biglang nagsalita si Adrian.
“Happy ka ba?”
Napatingin ako sa kanya.
“Oo.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Hindi ka nagsisisi?”
“Sa alin?”
“Sa akin.”
Napangiti ako.
“Hindi.”
“Even without the contract?”
“Lalo na without the contract.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
“May gusto akong ipangako sa iyo.”
“Ano?”
“Hindi ko maipapangakong magiging perpekto ang buhay natin.”
Tahimik akong nakinig.
“Hindi ko maipapangakong wala tayong magiging problema.”
Tumango ako.
“Pero maipapangako kong hindi ako aalis kapag naging mahirap.”
Naramdaman kong parang may humigpit sa dibdib ko.
“Hindi kita iiwan.”
Tumingin siya sa akin.
“Promise?”
“Promise.”
“Kapag nag-away tayo?”
“Pag-uusapan natin.”
“Kapag nagkamali ako?”
“Pagsasabihan kita.”
“Kapag ikaw ang nagkamali?”
“Pagsasabihan din kita.”
Napatawa siya.
“Fair.”
“Hindi kita gustong iwan dahil lang may problema.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit.
“Good.”
Maya-maya, may inilabas siyang maliit na kahon.
“Para sa iyo.”
“Adrian…”
Binuksan ko iyon.
Isang simpleng singsing ang nasa loob.
Hindi ito kasing laki o kasingkinang ng ibang alahas na nakita ko.
Pero napakaganda nito.
“Bakit?”
“Paalala.”
“Ng ano?”
Tiningnan niya ako.
“Na kahit tapos na ang kontrata, pinipili pa rin kita.”
Napangiti ako.
“Hindi mo kailangang bumili ng singsing para patunayan iyon.”
“Alam ko.”
“Then?”
“Gusto ko lang.”
Napailing ako.
“Ang kulit mo.”
“Pero mahal mo.”
“Mahal kita.”
Kinuha niya ang singsing at marahang isinuot sa daliri ko.
Tinitigan ko iyon.
Simple.
Pero espesyal.
Dahil hindi ito simbolo ng isang kontrata.
Ito ay simbolo ng pagpili.
Nang gabing iyon, sabay-sabay kaming kumain.
Tahimik na kumakain si Nico hanggang bigla siyang tumingin sa amin.
“May baby na ba?”
Napatingin ako kay Adrian.
Halos matawa siya.
“Wala pa.”
“Bakit?”
“Hindi pa oras.”
“Paano malalaman kung oras na?”
“Kapag handa na kami.”
“Handa na para saan?”
“Para sa malaking responsibilidad.”
Napaisip si Nico.
“Pero gusto ko ng baby.”
Napangiti ako.
“Bakit?”
“Para may kalaro ako.”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Bakit?”
“Dahil ang baby ay hindi laruan.”
Tumango siya.
“Okay.”
Pagkatapos ay ngumiti.
“Pero balang araw?”
Tumingin ako kay Adrian.
“Balang araw.”
Ngumiti siya.
“Balang araw.”
Pagkatapos ng hapunan, habang papunta kami sa kuwarto, hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
“Salamat.”
“Para saan?”
“Dahil pinili mo ako.”
Napangiti ako.
“Hindi mo kailangang magpasalamat.”
“Kailangan.”
“Bakit?”
“Dahil alam kong mas madali sana ang buhay mo kung hindi mo ako pinili.”
Napahinto ako.
“Hindi ko pinili ang pinakamadaling buhay.”
“Then?”
“Pinili ko ang buhay na gusto ko.”
Tumingin siya sa akin.
“At ikaw iyon.”
Hindi siya nagsalita.
Sa halip, hinila niya ako sa yakap.
At doon ko naintindihan na ang pangako ay hindi tungkol sa pagsasabing walang magiging problema.
Ang tunay na pangako ay ang pagsasabing kahit may problema, may dalawang taong handang manatili.
CHAPTER 4 — ANG PANGARAP NI LIA
Habang lumalaki ang negosyo ko, mas lalo kong naramdaman ang bigat ng responsibilidad.
Noong maliit pa ito, kaya kong gawin ang halos lahat.
Ngayon, mas marami nang orders.
Mas marami nang kailangang ayusin.
Mas marami nang desisyong kailangan kong gawin.
Minsan, nakakapagod.
Pero masaya ako.
Dahil bawat pagod ay galing sa bagay na pinili ko.
Isang umaga, nakaupo ako sa mesa habang binabasa ang mga plano ko para sa susunod na buwan.
Dumating si Adrian.
“Ano'ng ginagawa mo?”
“Planning.”
“Para sa negosyo?”
“Oo.”
Umupo siya sa tabi ko.
Ipinakita ko sa kanya ang mga numero.
“Gusto kong palakihin ito.”
Tiningnan niya ang mga dokumento.
“Maganda.”
“Pero kailangan ko ng mas malaking puhunan.”
“Magkano?”
Sinabi ko ang halaga.
Tumahimik siya.
“Ako na.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Ako na ang magbibigay.”
Napailing ako.
“Hindi.”
“Lia.”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong ako ang gumawa.”
“Hindi naman ibig sabihin na hindi mo ginawa kung ako ang nagbigay ng puhunan.”
“Pero gusto kong matutunan kung paano ko ito palalakihin.”
“Matututo ka pa rin.”
“Adrian.”
Tumahimik siya.
“Gusto kong subukan muna nang sarili ko.”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi kita pinipigilan.”
“Pero gusto mong protektahan ako.”
“Oo.”
“Hindi lahat ng bagay kailangan mong protektahan ako.”
Napatingin siya sa akin.
“Alam ko.”
“Baka kailangan kong mabigo.”
“Hindi ko gustong makita kang mahirapan.”
“Pero baka kailangan kong maranasan.”
Matagal siyang tahimik.
Sa wakas, tumango siya.
“Tama ka.”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Oo.”
“Hindi ka galit?”
“Hindi.”
“Sure?”
“Sure.”
“Then okay tayo.”
Tumayo siya.
“Pero may kondisyon.”
“Ano?”
“Kapag kailangan mo ako, sabihin mo.”
Napangiti ako.
“Deal.”
Lumipas ang ilang buwan.
Hindi naging perpekto ang negosyo.
May mga orders na hindi naging maayos.
May mga araw na kulang ang kita.
May mga pagkakataong napaisip ako kung tama ba ang desisyon ko.
Pero hindi ako sumuko.
At unti-unti, nagsimulang maging maganda ang resulta.
Isang gabi, habang tinitingnan ko ang report, napahawak ako sa bibig ko.
Hindi ako makapaniwala.
Lumagpas sa target ang kita.
Hindi napakalaking halaga.
Pero para sa akin, malaking tagumpay iyon.
Tumakbo ako sa sala.
“Adrian!”
Agad siyang tumingin.
“Ano?”
“Look!”
Ipinakita ko ang report.
Binasa niya ito.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Congratulations.”
“Hindi mo alam kung gaano ako kasaya!”
Lumapit siya.
“I know.”
“Akala ko hindi ko kaya.”
“Pero ginawa mo.”
“Mag-isa.”
“Hindi naman.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit?”
“May sarili kang effort. May mga taong tumulong sa iyo. At nandito ako.”
Napangiti ako.
“Pero hindi mo ginawa para sa akin.”
“Dahil hindi ko kailangan.”
Niyakap niya ako.
“Gusto kong makita kang maging ikaw.”
Tahimik akong yumakap sa kanya.
Doon ko naisip kung gaano kalaki ang ipinagbago niya.
Dati, gusto niyang kontrolin ang lahat.
Ngayon, natutunan niyang hayaan akong gumawa ng sarili kong desisyon.
At ako rin.
Dati, nahihiya akong humingi ng tulong.
Ngayon, alam kong hindi kahinaan ang pagtanggap ng suporta.
Isang gabi, pagod na pagod akong umuwi.
Umupo ako sa sofa.
“Wala na akong energy.”
Lumapit si Adrian.
“Rest.”
“Marami pa akong gagawin.”
“Bukas.”
“Pero—”
“Lia.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ka makina.”
Napangiti ako.
“Alam ko.”
“Then act like a human.”
“Napakasweet mo.”
“Rare moment.”
Tumawa ako.
Umupo siya sa tabi ko at hinayaan akong sumandal sa kanya.
Ilang minuto kaming tahimik.
“Adrian.”
“Hm?”
“Salamat.”
“Para saan?”
“Sa pag-unawa.”
“Wala akong ibang gustong gawin.”
“Dati akala ko gusto mong kontrolin lahat.”
“Dati ganoon.”
“Ngayon?”
“Ngayon alam kong may mga bagay na hindi ko kailangang kontrolin.”
“Kasama ako?”
“Lalo na ikaw.”
Napangiti ako.
Kinabukasan, may maliit na kahon sa mesa.
Binuksan ko iyon.
Isang susi.
“Ano ito?”
“Office mo.”
“Office?”
“Oo.”
“May sarili akong office?”
“Mayroon.”
Napangiti ako.
“Bakit?”
“Dahil lumalaki na ang negosyo mo.”
Tinitigan ko ang susi.
Para sa iba, ordinaryong susi lang iyon.
Para sa akin, simbolo iyon ng isang bagay.
Dati, susi lang ng kuwarto ng maid ang hawak ko.
Ngayon, may susi ako sa sarili kong office.
Hindi dahil asawa ako ng bilyonaryo.
Kundi dahil may pinaghirapan ako.
Tumingin ako kay Adrian.
“Proud ka ba sa akin?”
“Very.”
“Bilang asawa?”
“Bilang Lia.”
Napangiti ako.
At sa sandaling iyon, alam kong hindi ko kailangang maging mayaman para maging mahalaga.
Hindi ko kailangang maging katulad ni Adrian.
Kailangan ko lang maging ako.
At sa tabi niya, natutunan kong iyon ay sapat na.
CHAPTER 5 — HINDI NA KONTRATA
Tahimik ang gabi.
Nasa veranda ako, nakatingin sa hardin habang humihigop ng mainit na inumin.
Mahina ang hangin.
Maliwanag ang mga ilaw sa paligid ng bahay.
Sa loob, naririnig ko ang boses ni Nico habang may kinukuwento kay Adrian.
Napangiti ako.
Minsan, iniisip ko kung gaano kalayo ang narating ng buhay ko.
Dati, isang ordinaryong babae lang ako na nagtatrabaho bilang maid.
Hindi ko pinangarap ang malaking bahay.
Hindi ko pinangarap ang mamahaling gamit.
Hindi ko rin inisip na magiging asawa ako ng isang bilyonaryo.
Pero dumating siya.
Si Adrian.
At dumating ang isang kontrata.
Isang kontratang dapat ay anim na buwan lang.
Isang kasunduang walang kasiguruhan.
Isang desisyong akala ko ay magiging bahagi lang ng nakaraan ko.
Pero nagkamali ako.
Dahil ang kontrata ang naging simula.
Hindi ang katapusan.
Lumabas si Adrian sa veranda.
“Dito ka pala.”
“Oo.”
Umupo siya sa tabi ko.
“Ano'ng iniisip mo?”
“Tayo.”
“Good thoughts?”
“Mostly.”
“Mostly?”
Napangiti ako.
“Iniisip ko kung gaano tayo kalayo sa simula.”
Tumango siya.
“Naalala ko rin.”
“Naalala mo noong una mo akong nakita?”
“Oo.”
“Ano ang unang naisip mo?”
“Matapang ka.”
Napatawa ako.
“Hindi ako matapang noon.”
“Pero lumaban ka.”
“Sa iyo?”
“Oo.”
“Dahil suplado ka.”
Tumawa siya.
“Fair.”
Tahimik kaming nakatingin sa hardin.
Pagkatapos ay nagsalita siya.
“Lia.”
“Hm?”
“Kung babalik tayo sa unang araw na nagkita tayo…”
“Okay.”
“Tatanggapin mo pa rin ba ako?”
Napatingin ako sa kanya.
“Bilang ano?”
“Bilang Adrian.”
Ngumiti ako.
“Oo.”
“Hindi dahil sa pera?”
“Hindi.”
“Hindi dahil sa bahay?”
“Hindi.”
“Hindi dahil sa kontrata?”
“Lalong hindi.”
Tumango siya.
“Then I'm lucky.”
“Bakit?”
“Dahil pinili mo ako kahit wala akong maibigay na dahilan para manatili ka.”
Napailing ako.
“May dahilan naman.”
“Ano?”
“Mahal kita.”
Tahimik siya.
“Simple.”
“Oo.”
“Pero sapat.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Alam mo ba kung ano ang pinakakinatatakutan ko noon?”
“Ano?”
“Na kapag natapos ang kontrata, aalis ka.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil ayokong isipin mong pinipilit kita.”
“Hindi mo naman ako pinilit.”
“Alam ko.”
“Adrian.”
“Hm?”
“Kung hindi natapos ang kontrata, baka hindi ko rin nalaman kung tunay ba ang nararamdaman natin.”
Napaisip siya.
“Tama.”
“Pero natapos.”
“Oo.”
“At nanatili tayo.”
“Oo.”
“Doon natin nalaman.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit.
“Na hindi pala kontrata ang kailangan.”
“Hindi.”
“Hindi rin pera.”
“Hindi.”
“Hindi bahay.”
“Hindi.”
“Kung ganoon, ano?”
Tumingin ako sa kanya.
“Pagpili.”
Ngumiti siya.
“Every day?”
“Every day.”
Biglang lumabas si Nico.
“Kuya!”
Napatingin kami.
“Ano?”
“Gutóm na ako.”
Napatawa ako.
“Again?”
“Oo.”
“Anong gusto mo?”
“Anything.”
Tumayo si Adrian.
“Halika.”
Sumunod si Nico.
Bago ako tumayo, napatingin muna ako sa bahay.
Nakita ko ang mga larawan namin.
Ang kusinang pinili ko.
Ang sala na pinili ni Adrian.
Ang kuwarto ni Nico.
Ang hardin na matagal kong pinangarap.
Lahat ng ito ay nagsimula sa isang simpleng kasunduan.
Pero ngayon, wala nang papel na nagbubuklod sa amin.
Kami mismo ang nagbubuklod sa isa't isa.
Pagpasok ko sa kusina, nakita kong nakaupo si Nico habang naghihintay.
“Lia, gutom na ako.”
“Alam ko.”
“May dessert?”
“Meron.”
“Yes!”
Tumawa si Adrian.
“Mas mahal mo pa ang dessert kaysa sa amin.”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil mas mahal ko ang lahat.”
Napatingin ako kay Adrian.
Napangiti siya.
Sa simpleng sandaling iyon, parang kumpleto na ang lahat.
Hindi perpekto.
Pero kumpleto.
Habang kumakain kami, biglang nagtanong si Nico.
“May baby na ba?”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi pa.”
“Bakit?”
“Dahil hindi pa namin kailangang madaliin.”
“Pero gusto ko.”
“Balang araw.”
“Promise?”
Tumango ako.
“Promise.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Kuya?”
“Balang araw.”
Ngumiti si Nico.
“Okay.”
Pagkatapos ng hapunan, bumalik ako sa veranda.
Sumunod si Adrian.
Umupo siya sa tabi ko.
“Happy?”
“Oo.”
“Sure?”
“Very.”
“Bakit?”
Tumingin ako sa bahay.
“Dahil hindi ko kailangang mangarap ng ibang buhay.”
“Bakit?”
“Dahil gusto ko ang buhay ko ngayon.”
Ngumiti siya.
“Even with me?”
“Especially with you.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Then I'm home.”
Napangiti ako.
At sa sandaling iyon, naintindihan ko ang tunay na kahulugan ng lahat ng pinagdaanan namin.
Ang kontrata ay isang kasunduan.
Ang kasal ay isang pangako.
Pero ang pagmamahalan ay isang pagpili.
Araw-araw, pipiliin namin ang isa't isa.
Kapag masaya.
Kapag pagod.
Kapag may problema.
Kapag may pagkakamali.
Kapag may pangarap.
Kapag nagbago ang buhay.
Hindi ko na kailangang isipin kung hanggang kailan ako mananatili.
Dahil hindi na ako naghihintay ng expiration date.
Hindi na ako naghihintay ng susunod na utos.
Hindi na ako maid na kailangang sumunod sa isang amo.
Ako si Lia.
Asawa ni Adrian.
Isang babae na may sariling pangarap.
Isang babaeng natutong pumili para sa sarili.
At isang babaeng natutong magmahal nang walang kondisyon.
Tumingin ako kay Adrian.
“Mahal kita.”
Ngumiti siya.
“Mahal kita.”
Wala nang kontrata.
Wala nang kondisyon.
Wala nang takot.
Mayroon lamang kaming bahay na pinili naming buuin.
Isang pamilya na pinili naming alagaan.
At isang pagmamahalang pinili naming ipaglaban araw-araw.
Dati, akala ko ang pinakamalaking pagbabago sa buhay ko ay ang maging asawa ng isang bilyonaryo.
Ngayon, alam kong hindi iyon ang tunay na pagbabago.
Ang tunay na pagbabago ay ang natutunan kong hindi ko kailangang maging iba para mahalin.
Hindi ko kailangang maging mayaman.
Hindi ko kailangang maging perpekto.
Hindi ko kailangang maging katulad niya.
Kailangan ko lamang maging ako.
At mahal ako ni Adrian bilang ako.
Kaya nang hawakan niya ang kamay ko at sabay kaming pumasok sa bahay, hindi ko na naisip ang nakaraan.
Hindi ko na rin kinatakutan ang kinabukasan.
Dahil alam ko na kung saan ako uuwi.
Sa bahay na ginawa namin.
Sa pamilya na pinili namin.
At sa lalaking minsang naging amo ko, naging asawa ko, at ngayon ay naging tunay kong tahanan.
Natapos ang kontrata.
Pero doon pa lamang nagsimula ang tunay naming buhay.
ANG MAID NG BILYONARYO — PART 2
CHAPTER 6 — ANG UNANG MALAKING PAGSUBOK
Makalipas ang ilang buwan, mas naging abala ang buhay namin.
Lumalaki ang negosyo ko.
Mas dumami ang orders, mas marami ang kailangan kong asikasuhin, at mas madalas na akong nasa sarili kong maliit na office kaysa sa bahay.
Hindi ako nagrereklamo.
Gusto ko ang ginagawa ko.
Sa bawat araw na lumilipas, mas nararamdaman kong unti-unti kong nabubuo ang sarili kong pangalan.
Hindi lang ako si Lia na asawa ni Adrian Montenegro.
Ako si Lia.
Isang babaeng may sariling pangarap.
Isang babaeng may sariling negosyo.
At isang babaeng gustong patunayan sa sarili niyang kaya niyang bumuo ng isang bagay mula sa simula.
Pero may isang bagay akong hindi inaasahan.
Habang lumalaki ang negosyo ko, lumalaki rin ang problema.
Isang umaga, nakaupo ako sa office at nakatingin sa mga dokumento sa harap ko.
Hindi maganda ang mga numero.
May malaking order na kailangan kong tapusin.
Kailangan ko ng dagdag na puhunan.
Kailangan kong bumili ng mas maraming supplies.
At higit sa lahat, kailangan kong magdesisyon kung palalakihin ko ba ang negosyo o mananatili muna ako sa kasalukuyang laki nito.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko alam kung kaya ko.”
Iyon ang unang pagkakataon na sinabi ko iyon nang malakas.
Maya-maya, bumukas ang p***o.
Si Adrian.
“Busy?”
Napatingin ako sa kanya.
“Medyo.”
Lumapit siya.
Napansin agad niyang hindi ako okay.
“Ano'ng nangyari?”
“Problema sa negosyo.”
Umupo siya sa tapat ko.
“Tell me.”
Ipinakita ko ang mga papeles.
“May malaking order. Kailangan kong maglabas ng malaking puhunan bago ko matapos.”
Tiningnan niya ang mga dokumento.
“Magkano ang kailangan?”
Sinabi ko ang halaga.
Hindi siya nagulat.
“Madali iyon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Kaya kong ilabas.”
Napailing ako.
“Hindi.”
“Lia.”
“Hindi, Adrian.”
“Hindi ko sinabing ako ang magpapatakbo.”
“Pero kapag pera mo ang ginamit ko, parang hindi ko na sariling negosyo.”
Tahimik siya.
“Hindi naman ganoon.”
“Para sa akin, ganoon.”
Napatingin siya sa akin nang matagal.
“Then ano ang gusto mong gawin?”
“Hindi ko alam.”
“Gusto mong umatras?”
Napaisip ako.
“Hindi.”
“Gusto mong ipagpatuloy?”
“Oo.”
“Then find another solution.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mo ako tutulungan?”
“Tutulungan kita.”
“Paano?”
“Hindi ako magbibigay ng pera kung ayaw mo.”
“Then?”
“Tutulungan kitang mag-isip.”
Napangiti ako.
“Okay.”
Umupo siya sa tabi ko.
Hindi niya kinuha ang mga dokumento para siya ang gumawa.
Hindi niya sinabi kung ano ang dapat kong gawin.
Sa halip, nagtanong lang siya.
“Alin dito ang pinakamalaking gastos?”
Ipinakita ko sa kanya.
“Alin ang puwedeng bawasan?”
Ipinakita ko rin.
“Alin ang kailangan talaga?”
Isa-isa naming pinag-aralan ang mga numero.
Makalipas ang halos dalawang oras, may napansin ako.
“Wait.”
“Ano?”
“Puwede kong hatiin ang order.”
“Exactly.”
“Hindi ko kailangang bayaran lahat nang sabay-sabay.”
“Exactly.”
Napangiti ako.
“Bakit hindi ko naisip iyon?”
“Dahil stressed ka.”
Napailing ako.
“Ang simple.”
“Kapag pagod ka, mahirap makita ang simpleng bagay.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Salamat.”
“Walang anuman.”
“Hindi mo pa rin ako binigyan ng pera.”
“Hindi mo naman hiniling.”
Napangiti ako.
“Good.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Proud ako sa iyo.”
“Bakit?”
“Dahil hindi ka sumuko agad.”
“Natakot ako.”
“Normal.”
“Akala ko kapag nagkaproblema ako, ibig sabihin hindi ko kaya.”
“Hindi.”
“Then ano ang ibig sabihin?”
“Na kailangan mong humanap ng bagong paraan.”
Napangiti ako.
Doon ko naisip na hindi pala kailangang maging madali ang buhay para masabing tama ang desisyon ko.
Minsan, kailangan kong mahirapan.
Minsan, kailangan kong magkamali.
At minsan, kailangan ko lang huminga at subukan ulit.
Nang gabing iyon, mas magaan ang pakiramdam ko.
Pagdating namin sa bahay, nadatnan namin si Nico sa sala.
“Finally!”
Napatingin si Adrian.
“Ano?”
“Kanina pa kita hinihintay.”
“Bakit?”
“May gusto akong ipakita.”
Tumakbo si Nico sa isang maliit na mesa.
May papel doon.
“Gumawa ako ng drawing.”
Lumapit ako.
“Wow.”
Ipinakita niya sa amin ang drawing.
Tatlong tao ang nasa larawan.
Siya.
Ako.
At si Adrian.
May malaking bahay sa likod.
May araw sa taas.
At may hardin.
“Family natin,” sabi niya.
Napangiti ako.
“Ang ganda.”
“May kulang.”
“Ano?”
“Baby.”
Napatingin ako kay Adrian.
Tumawa siya.
“Hindi pa rin niya nakakalimutan.”
Tumawa ako.
“Talagang gusto niya.”
Umupo si Nico sa tabi namin.
“Kapag may baby na, may kalaro na ako.”
“Pero kailangan mo pa ring maging mabait na kuya.”
Tumango siya.
“Promise.”
Tumingin ako sa drawing.
Simple lang.
Pero hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang init sa dibdib ko.
Dahil nakita ko roon ang buhay na unti-unti naming binubuo.
Hindi perpekto.
Hindi planado ang lahat.
Pero amin.
Pagkatapos matulog ni Nico, bumalik kami ni Adrian sa veranda.
Tahimik kami.
“May sasabihin ako,” sabi niya.
“Ano?”
“Proud ako sa iyo.”
“Sinabi mo na kanina.”
“Iba ngayon.”
“Bakit?”
“Dahil nakita kitang nahirapan.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
“Dati, akala ko kailangan kong ayusin ang lahat para sa mga taong mahal ko.”
“Ngayon?”
“Ngayon alam kong minsan, kailangan ko lang manatili sa tabi nila.”
Napangiti ako.
“Mas mabuti iyon.”
“Oo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia.”
“Hm?”
“Hindi ko gusto na pakiramdam mo kailangan mong patunayan ang halaga mo sa akin.”
“Hindi naman.”
“Sure?”
“Oo.”
“Dahil asawa kita?”
“Hindi.”
“Then?”
“Dahil mahal kita.”
Ngumiti siya.
“Good answer.”
Tumawa ako.
“Ang yabang mo.”
“Pero tama.”
Napailing ako.
Pagkatapos ay naging seryoso siya.
“Kapag dumating ang araw na mas malaki na ang negosyo mo kaysa sa inaakala mo…”
“Then?”
“Promise me something.”
“Ano?”
“Huwag mong kalimutang magpahinga.”
Napangiti ako.
“Iyon lang?”
“Iyon lang.”
“Akala ko malaking bagay.”
“Malaking bagay iyon.”
“Okay.”
“Promise?”
“Promise.”
Tumayo siya at inilahad ang kamay niya.
“Come on.”
“Saan?”
“Matulog.”
“Hindi pa ako inaantok.”
“Hindi kita tinatanong.”
Napatawa ako.
“Bossy.”
“Alam mo naman.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Pero hindi na kita boss.”
“Hindi.”
“Hindi na rin ako maid.”
“Hindi.”
“Ano na ako?”
Tumingin siya sa akin.
“Wife.”
Ngumiti ako.
“Your wife?”
“Forever.”
Tahimik akong napatingin sa kanya.
Dati, ang salitang iyon ay parang bahagi lang ng isang kontrata.
Ngayon, iba na.
Ngayon, may bigat.
May pangako.
May tunay na damdamin.
Pumasok kami sa bahay.
Bago ako matulog, tumingin ako sa singsing na ibinigay niya sa akin.
Simple lang iyon.
Pero para sa akin, simbolo iyon ng lahat.
Hindi dahil mahal ito.
Hindi dahil galing ito sa isang bilyonaryo.
Kundi dahil ibinigay niya iyon matapos matapos ang kontrata.
Ibig sabihin, hindi na niya ako pinipili dahil kailangan.
Pinipili niya ako dahil gusto niya.
At ako rin.
Pinipili ko siya.
Hindi dahil siya ang mayaman.
Hindi dahil sa bahay.
Hindi dahil sa buhay na kaya niyang ibigay.
Pinipili ko siya dahil kapag kasama ko siya, pakiramdam ko ay nasa tamang lugar ako.
Bago ako pumikit, narinig ko ang boses niya.
“Good night, wife.”
Napangiti ako.
“Good night, husband.”
At sa gabing iyon, alam kong hindi pa tapos ang mga pagsubok.
Marami pa kaming haharapin.
May mga araw na magiging mahirap.
May mga araw na baka hindi namin maintindihan ang isa't isa.
Pero ngayon, alam na namin ang isang bagay.
Hindi kailangang maging perpekto ang pagmamahalan para maging tunay.
Kailangan lang itong piliin.
Araw-araw.
At habang hawak ko ang kamay ni Adrian, alam kong kahit gaano kalaki ang susunod na pagsubok, hindi ko na ito haharapin nang mag-isa.
May asawa akong handang makinig.
May pamilya akong uuwian.
At may sariling pangarap akong patuloy na bubuuin.
Ang kontrata ay matagal nang natapos.
Pero ang tunay na kuwento namin bilang mag-asawa ay patuloy pa lamang nagsisimula
KABANATA 7 — ANG BANTA
Hindi ako agad nakagalaw nang sabihin ni Elena na may taong gustong kunin ang lahat ng pag-aari ni Adrian. Nakatayo ako sa tabi niya habang nakapatong ang kamay niya sa likod ko, tila tahimik na sinasabing hindi niya ako hahayaang mag-isa. Ngunit sa loob ko, maraming tanong ang nagsisigawan.
“Sino ka talaga?” tanong ko.
Tumingin sa akin ang babae bago bumalik ang tingin kay Adrian. “Elena Reyes. Dati akong legal consultant ng Montenegro Group.”
“Dati?” tanong ni Adrian.
Tumango siya. “Umalis ako matapos kong makita ang ilang transaksiyong hindi dapat nangyayari.”
Inilapag niya ang isang makapal na folder sa mesa. Binuksan iyon ni Adrian at mabilis na sinuri ang mga pahina. Mga account number, share purchases, transfer records, at pangalan ng mga kumpanyang hindi ko kilala ang laman nito.
“Tatlong buwan na itong nangyayari,” sabi ni Elena. “May taong bumibili ng shares ng kumpanya gamit ang mga shell company.”
“Kanino konektado?” tanong ni Adrian.
“Northbridge Capital.”
Napakunot ang noo niya. “Hindi ko kilala.”
“Hindi mo kailangang kilalanin ang kumpanya. Kailangan mong malaman kung sino ang nasa likod nito.”
“Kung gayon, sabihin mo.”
Huminga nang malalim si Elena.
“Marco Montenegro.”
Nanigas si Adrian.
“Imposible.”
“May dokumento ako.”
“Pinsan ko siya.”
“Alam ko.”
“Lumaki kami na parang magkapatid.”
“Alam ko rin. Pero may pera at shares na dumadaan sa mga kumpanyang kontrolado ng mga taong malapit sa kanya.”
Hindi agad sumagot si Adrian. Nakita kong unti-unting nagiging malamig ang mukha niya, iyong ekspresyong ginagamit niya kapag may problemang kailangan niyang ayusin.
“Ano ang gusto nila?” tanong ko.
Tumingin sa akin si Elena. “Kontrol.”
“Kontrol sa kumpanya?”
“Hindi lang iyon.”
Biglang naging mabigat ang hangin.
“May mga taong malapit sa iyo,” dagdag niya. “Kapag hindi nila makuha ang gusto nila sa negosyo, maaaring gamitin nila ang mga taong mahalaga sa iyo.”
Napahigpit ang kamay ni Adrian sa akin.
“Hindi mangyayari iyon.”
Tumingin ako sa kanya. “Hindi mo maaaring siguraduhin.”
“Masisiguro ko.”
“Adrian.”
“Lia, hindi kita isasangkot.”
“Kasali na ako.”
Umiling siya. “Hindi mo kailangang maging bahagi nito.”
“Pero asawa mo ako.”
Tahimik siya.
“Kung may problema ka, problema ko rin,” sabi ko. “Hindi na ako iyong babaeng kailangang protektahan sa pamamagitan ng pagtatago ng katotohanan.”
Matagal niya akong tinitigan. Sa wakas, marahan siyang tumango.
“Okay.”
Napangiti ako. “Okay?”
“Okay. Pero mananatili kang malapit sa akin.”
“Deal.”
Bago pa kami makapagpatuloy, may maliit na boses mula sa hagdan.
“Kuya Adrian?”
Napalingon kami.
Si Nico ay nakatayo roon, hawak ang maliit niyang laruan. Mukhang nagising siya sa ingay.
“May problema ba?”
Agad lumapit si Adrian. “Wala.”
“Sure?”
“Sure.”
Tumingin si Nico sa akin. “Ate Lia?”
Ngumiti ako. “Okay lang kami.”
Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko. Hindi ko iyon binitawan.
Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Nakahiga ako habang nakatingin sa kisame, iniisip ang folder, ang kumpanya, at ang pangalang Marco Montenegro.
Nang lumingon ako, gising din si Adrian.
“Hindi ka natutulog,” bulong ko.
“Hindi.”
“Iniisip mo ang kumpanya?”
“Hindi.”
Napatingin ako sa kanya. “Kung gayon?”
“Ikaw.”
Napangiti ako nang kaunti. “Bakit?”
“Iniisip ko kung paano kita mapoprotektahan.”
Lumapit ako at hinawakan ang kamay niya. “Hindi mo kailangang gawin lahat mag-isa.”
“Sanay ako.”
“Hindi na ngayon.”
Tumingin siya sa akin.
“May asawa ka na,” sabi ko.
Bahagya siyang ngumiti. “Alam ko.”
“Good.”
Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.
“Lia.”
“Hmm?”
“Kung magiging mahirap ang susunod na mga araw, sabihin mo sa akin kapag natatakot ka.”
“Paano kung ikaw ang natatakot?”
Sandali siyang natahimik.
“Hindi ako sanay magsabi.”
“Then learn.”
Napangiti siya.
“Bossy ka na.”
“Natuto lang ako sa iyo.”
Tahimik kaming tumawa.
Kinabukasan, pupunta kami sa kumpanya. Hindi kami tatakas. Hindi rin kami maghihintay na mauna ang kaaway.
Haharapin namin ito nang magkasama.
Bago ako tuluyang nakatulog, naisip ko ang buhay ko bago dumating si Adrian. Dati, ang pinakamalaking problema ko ay kung sapat ba ang kinikita ko para sa pang-araw-araw na gastusin. Ngayon, may kumpanyang bilyon ang halaga, mga taong nagmamanman, at isang pamilya na may mga lihim na hindi ko maunawaan.
Nakakatakot ang pagbabago.
Pero hindi ko pinagsisisihan.
Naalala ko ang unang araw na pumasok ako sa mansyon bilang maid. Noon, iniisip kong kailangan kong mag-ingat sa bawat salita at kilos dahil si Adrian ay malamig, makapangyarihan, at imposibleng basahin. Hindi ko naisip na darating ang araw na siya mismo ang magiging taong hahawakan ko kapag natatakot ako.
Mas lalong hindi ko inisip na tatawagin niya akong asawa nang walang kontratang kailangan niyang sundin.
Ngayon, iba na ang kahulugan ng salitang iyon.
Hindi na papel.
Hindi na kasunduan.
Pangako na.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Nasa kusina si Nico at kumakain ng almusal habang si Adrian ay may kausap sa telepono.
“Good morning, Ate Lia!”
“Good morning.”
“Pupunta kayo sa office?”
“Oo.”
“Pwede ba akong sumama?”
Tumingin ako kay Adrian.
“Hindi ngayon,” sabi niya.
“Bakit?”
“Dahil may trabaho kami.”
Napasimangot si Nico.
“Pero gusto kong makita ang office.”
Lumuhod ako sa tabi niya. “Next time.”
“Promise?”
“Promise.”
Ngumiti siya.
Pagkatapos ng almusal, lumapit sa akin si Adrian habang hawak ang susi ng sasakyan.
“Ready?”
Tumango ako.
“Takot?”
“Kaunti.”
“Sabihin mo lang.”
“Hindi ako aatras.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Alam ko.”
Lumabas kami ng mansyon nang magkatabi. Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na pumapasok ako sa mundo niya.
Pakiramdam ko, nagsisimula na kaming bumuo ng sarili naming mundo.
At kahit hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin, handa akong harapin iyon kasama siya.
Habang papunta kami sa sasakyan, hinawakan niya ang kamay ko. “Ready?” tanong niya. “Kasama kita,” sagot ko. “Iyon lang ang kailangan kong marinig.” Ngumiti siya, at sa sandaling iyon, kahit hindi ko pa alam kung gaano kalaki ang panganib na naghihintay, alam kong hindi na ako nag-iisa. Sa tabi niya, natututo akong maging matapang kahit nanginginig ang puso ko. At iyon ang sapat na dahilan para hindi ako umatras kahit gaano kalaki ang panganib.
KABANATA 8 — ANG LIHIM SA KUMPANYA
Maaga kaming umalis kinabukasan.
Tahimik si Adrian habang nagmamaneho. Si Nico naman ay nasa likod, abala sa kaniyang tablet.
Ako ay nakatingin sa mga gusali sa labas ng bintana.
Sa unang pagkakataon, papasok ako sa mundo ni Adrian hindi bilang dating maid at hindi bilang babaeng kailangang itago.
Bilang asawa niya.
Pagdating namin sa Montenegro Group, sinalubong kami ng ilang empleyado.
“Good morning, sir.”
Tumango si Adrian.
Pagkatapos ay tumingin sila sa akin.
“Good morning, ma’am.”
Napangiti ako.
“Good morning.”
Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaiba.
Dati, ako ang naglilinis ng mga silid.
Ngayon, kasama akong pumapasok sa opisina ng may-ari.
Pero hindi iyon ang pinakamalaking pagbabago.
Ang pinakamalaking pagbabago ay hindi na ako nahihiya sa pinanggalingan ko.
Pagdating sa executive floor, naghihintay na si Elena.
“May nakita ka?” tanong ni Adrian.
Tumango siya.
“May access sa internal records ang isang tao mula sa finance department.”
“Sino?”
“Daniel Cruz.”
Napakunot ang noo ko.
Daniel.
Naalala ko ang event.
Siya ang lalaking kumausap sa akin.
“Kilalang-kilala mo siya?” tanong ni Adrian.
“Hindi,” sagot ko.
Pero nakita kong nagbago ang mukha niya.
“May sinabi ba siya sa iyo?”
“Wala.”
“Sigurado?”
“Adrian, normal lang ang naging usapan namin.”
Hindi siya sumagot.
Napangiti ako.
“Selos ka pa rin?”
“Hindi iyon ang problema.”
“Sure?”
Tumingin siya sa akin.
“Okay.”
Napatawa ako.
Hindi ko alam kung bakit, pero kahit may problema, nakakagaan pa rin kapag nakikita kong nawawala ang seryosong ekspresyon niya.
Pumasok kami sa conference room.
Nandoon ang ilang senior executives.
Tahimik ang lahat nang dumating si Adrian.
“May problema sa financial records,” sabi niya.
May ilang nagkatinginan.
“May unauthorized share purchases.”
Walang nagsalita.
“May leak sa loob ng kumpanya.”
Mas lalong naging tahimik ang silid.
Tumingin si Adrian sa bawat isa.
“Hindi ko kailangan ng taong magturo kung sino ang may kasalanan. Kailangan ko ng katotohanan.”
Umupo ako sa tabi niya.
Napatingin ang ilang executives sa akin.
Isa sa kanila ay bahagyang ngumiti.
“Sir, perhaps your wife shouldn't be involved in this.”
Agad na tumingin si Adrian sa lalaki.
“She stays.”
Tahimik ang lalaki.
“She's my wife.”
Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang bigat ang dalawang salitang iyon.
My wife.
Hindi na ako kontrata.
Hindi na ako pekeng asawa.
Ako ang asawa niya.
Makalipas ang halos isang oras, natapos ang meeting.
Paglabas namin, may narinig akong boses.
“Lia.”
Napalingon ako.
Si Daniel.
Lumapit siya.
“May kailangan ka?” tanong ko.
“Gusto lang kitang makausap.”
Bago pa ako makasagot, dumating si Adrian.
“Ano ang kailangan mo sa asawa ko?”
“Nothing personal.”
“Kung gayon, sabihin mo sa akin.”
Napatingin si Daniel kay Adrian.
“May alam ako tungkol sa nangyayari.”
Tumahimik kami.
“Ano?” tanong ni Adrian.
“Hindi si Marco ang pangunahing tao.”
Nanigas ang mukha ni Adrian.
“Who is?”
“Hindi ko alam.”
“Hindi mo alam?”
“May nakita akong transfer.”
“Kanino?”
“Sa isang private account.”
“Pangalan?”
Huminga nang malalim si Daniel.
“Hindi pangalan ang nakalagay.”
“Ano?”
“Initials.”
“Anong initials?”
Tumingin siya sa akin.
“L.M.”
Napakunot ang noo ko.
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang nanlamig ang kamay ko.
“L.M.?”
Tumango siya.
“May isa pang bagay.”
“Ano?”
“May nagbayad para sundan ka.”
Napatigil ako.
“Ako?”
“Oo.”
Agad akong nilapitan ni Adrian.
“Sino?”
“Hindi ko alam.”
“Daniel.”
“I'm telling the truth.”
Naramdaman kong hinawakan ni Adrian ang balikat ko.
“Uuwi tayo.”
“Pero—”
“Ngayon.”
Habang naglalakad kami, hindi ako nagsalita.
Sa elevator, nakatingin ako sa reflection namin.
Magkatabi kami.
Pero ngayon, parang may anino sa pagitan namin.
“Adrian.”
“Hmm?”
“L.M.”
“Yes?”
“May kilala ka bang ganoon?”
Tahimik siya.
Masyadong matagal.
“Adrian?”
Tumingin siya sa akin.
“May isang tao.”
“Sino?”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangalan.
“Lucia Montenegro.”
“Pamilya mo?”
Tumango siya.
“Ang nanay ko.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Pero patay na siya.”
“Oo.”
Natahimik ako.
“Kung gayon, bakit ginagamit ang initials niya?”
Hindi sumagot si Adrian.
At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi kumpanya ang tunay na problema.
Pamilya niya ang nasa likod nito.
Sa hallway, bago kami tuluyang makaalis, napansin kong may ilang empleyadong tahimik na nakatingin sa amin. Hindi ko alam kung alam nila ang problema o simpleng nagtataka lamang kung bakit kasama ako sa meeting. Pero sa pagkakataong iyon, hindi na mahalaga sa akin ang iniisip nila.
Pagpasok namin sa elevator, tumingin si Adrian sa akin.
“Okay ka?”
“Okay.”
“Hindi ka kailangang magpanggap.”
“Hindi ako nagpapanggap.”
“Sure?”
Napangiti ako. “Natuto lang akong humarap sa mga bagay na hindi ko kontrolado.”
Tumango siya.
“Proud ako sa iyo.”
“Proud?”
“Yes.”
Mabilis kong itinago ang ngiti ko.
“Baka masanay ako.”
“Gusto kong masanay ka.”
Pagdating sa parking area, huminto siya bago buksan ang p***o.
“Lia.”
“Hmm?”
“Anuman ang mangyari, huwag kang maniniwala sa sinumang lalapit sa iyo tungkol sa akin nang hindi mo muna sinasabi sa akin.”
“Bakit?”
“Dahil maaaring gamitin nila ang tiwala mo.”
Tinitigan ko siya.
“May tiwala ako sa iyo.”
“At gusto kong manatili iyon.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero kailangan kong maging maingat.”
Tumango ako.
Hindi ko pa alam noon kung gaano kahalaga ang babalang iyon.
Paglabas namin ng gusali, napansin kong may itim na sasakyang nakaparada sa kabilang kalsada. Hindi ko alam kung ordinaryong kotse lamang iyon, pero napansin din iyon ni Adrian.
“Stay here.”
“Bakit?”
“May titingnan ako.”
Hinawakan ko ang braso niya.
“Hindi.”
Tumingin siya sa akin.
“Lia.”
“Sinabi mong hindi tayo maghihiwalay.”
Saglit siyang natahimik bago tumango.
“Okay. Together.”
Magkasama kaming lumapit sa sasakyan, pero bago kami makarating, umandar ito at mabilis na umalis.
“May nakita ka?” tanong ko.
“Hindi.”
“Sa tingin mo, sumusunod sa atin?”
“Hindi ko pa alam.”
Sumakay kami.
Habang umaandar, napatingin ako sa kanya.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Hindi ako aalis.”
“Alam ko.”
“Pero gusto kong sabihin mo sa akin ang totoo kahit masakit.”
Tumingin siya sa akin.
“Pangako.”
Hinawakan niya ang kamay ko habang patuloy kaming bumibiyahe.
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi lamang kumpanya ang kailangan naming protektahan. Kailangan din naming protektahan ang tiwalang matagal naming binuo mula sa isang kontratang dati naming akala ay pansamantala lamang.
Hindi magiging madali para sa amin.
KABANATA 9 — ANG BABAENG WALA NA
Hindi ako nagsalita sa buong biyahe pauwi.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong itanong.
Patay na ang ina ni Adrian.
Pero may taong gumagamit ng initials nito.
At kung totoo iyon, nangangahulugan lamang na may taong gustong magbalik ng isang lihim mula sa nakaraan.
Pagdating namin sa bahay, agad kong hinanap si Elena.
Nasa library siya.
“May kailangan akong malaman.”
Tumayo siya.
“About Lucia?”
Tumango ako.
“Paano mo alam?”
“Alam kong darating ang tanong na iyan.”
Umupo kami.
“Si Lucia Montenegro ang ina ni Adrian,” sabi niya. “Isang napakatalinong babae.”
“Masama ba siyang tao?”
Hindi agad siya sumagot.
“Hindi ganoon kasimple.”
“May ginawa ba siya?”
“May mga desisyon siyang hindi naintindihan ng lahat.”
“Ano ang ibig sabihin?”
“Bago siya namatay, may iniwan siyang trust.”
“Para kanino?”
“Para kay Adrian.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit hindi niya sinabi?”
“Dahil hindi pa handa si Adrian.”
“Para saan?”
“Para sa katotohanan tungkol sa ama niya.”
Nanlamig ako.
“Akala ko namatay ang ama niya bago pa siya maging matanda.”
“Hindi.”
Tumigil si Elena.
“Hindi siya namatay.”
Napatayo ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Buhay ang ama ni Adrian.”
Hindi ako makapaniwala.
“Pero bakit hindi niya kasama?”
“Dahil may nangyari sa pamilya.”
Bago pa niya maipaliwanag, bumukas ang p***o.
Si Adrian.
Narinig niya ang huling bahagi ng usapan.
“Enough.”
Napatingin ako sa kanya.
“Buhay ang ama mo?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian.”
Umupo siya.
“Hindi ko alam kung buhay pa siya ngayon.”
“Pero alam mong hindi siya namatay noon?”
Tumango siya.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil hindi ko gustong isama ka sa problemang ito.”
“Again?”
Napatingin siya sa akin.
“Again.”
Lumapit ako.
“Hindi mo puwedeng protektahan ako sa pamamagitan ng pagsisinungaling.”
“Hindi ako nagsisinungaling.”
“Pero hindi mo rin sinasabi ang buong katotohanan.”
Natahimik siya.
Huminga ako nang malalim.
“Gusto kong malaman.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay nagsimula siyang magsalita.
“Ang pangalan niya ay Rafael.”
“Rafael Montenegro.”
Tumango siya.
“Siya ang dating chairman ng kumpanya.”
“Bakit siya nawala?”
“May mga alegasyon laban sa kanya.”
“Ano?”
“Financial fraud.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero kung totoo iyon?”
“Hindi ko alam.”
“Hindi mo alam?”
“Dahil hindi ako naniwala sa lahat ng sinabi nila.”
“Kanino ka naniwala?”
“Sa nanay ko.”
“Anong sinabi niya?”
“Na inosente ang ama ko.”
Natahimik ako.
“Kung ganoon, bakit siya umalis?”
“Dahil may taong nag-frame sa kanya.”
“Si Marco?”
Umiling si Adrian.
“Hindi.”
“Sino?”
“Hindi ko alam.”
Mula sa bulsa niya, naglabas siya ng maliit na susi.
“Iniwan ito ng nanay ko.”
Tinitigan ko iyon.
“Ano iyan?”
“Hindi ko alam.”
“Hindi mo pa binuksan?”
“Wala akong susi sa kahon na pagbubuksan nito.”
Lumapit si Elena.
“Mayroon ako.”
Napatingin kami sa kanya.
Kinuha niya ang isang lumang kahon mula sa cabinet.
Inilapag niya iyon sa mesa.
Parehong kulay at hugis ang susi.
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Bakit parang ayaw kong malaman kung ano ang nasa loob?”
“Dahil minsan,” sabi ni Adrian, “mas madaling mabuhay sa kasinungalingan kaysa sa katotohanan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero hindi tayo ganoon.”
Tumango siya.
Ipinasok niya ang susi.
Dahan-dahang bumukas ang kahon.
May tatlong bagay sa loob.
Isang lumang litrato.
Isang maliit na USB drive.
At isang sulat.
Kinuha ni Adrian ang sulat.
Binuksan niya iyon.
Ilang segundo niyang binasa bago siya tuluyang mapaupo.
“Adrian?”
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko ang papel.
May isang linya lamang.
“Kung binabasa mo ito, ibig sabihin bumalik na ang taong sumira sa ating pamilya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Sinong tao?”
Ibinaba niya ang sulat.
“Hindi ko alam.”
“Pero alam ng nanay mo.”
Tumango siya.
“Sigurado ako.”
Kinuha niya ang USB.
“Baka nandito ang sagot.”
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang mensahe.
Hindi kilalang numero.
Binuksan niya.
Isang litrato.
Ako.
Sa labas ng kumpanya.
Kinabahan ako.
May kasunod na mensahe.
“Kung gusto mong mabuhay ang asawa mo, ibigay mo ang USB.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Napatingin ako kay Adrian.
At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi na ito simpleng laban sa negosyo.
Ako na ang target.
Matagal akong nakatingin sa litrato ni Lucia. Hindi ko siya kilala, ngunit may kakaibang pakiramdam akong parang may nais siyang sabihin sa akin mula sa nakaraan. Marahil dahil sa unang pagkakataon, nakita ko ang taong naging dahilan kung bakit natutong magtiwala si Adrian at kung bakit natuto rin siyang matakot mawalan.
“Adrian,” bulong ko.
“Hmm?”
“Bakit parang pakiramdam ko, matagal nang naghihintay ang sulat na iyon?”
“Dahil ganoon nga.”
Tumingin siya sa akin.
“Baka alam ng nanay ko na darating ang araw na kailangan kong malaman ang lahat.”
“Pero bakit ngayon?”
“Hindi ko alam.”
Lumapit ako at umupo sa tabi niya.
“Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa.”
“Alam ko.”
“Hindi mo kailangang maging matatag palagi.”
Napangiti siya nang kaunti.
“Hindi ako sanay na may nagsasabi sa akin niyan.”
“Masasanay ka.”
Tumawa siya nang mahina.
“Bossy.”
“Again, natutunan ko sa iyo.”
Sandali kaming natahimik.
Kinuha niya ang USB at inilagay sa maliit na case.
“Hindi natin ito bubuksan dito.”
“Saan?”
“Sa office.”
“Bakit?”
“Mas secure.”
Tumango ako.
Pero bago kami tuluyang makaalis sa library, tumunog ang telepono niya.
Unknown number.
Sinagot niya.
Walang nagsalita sa kabilang linya.
“Hello?”
Isang mahinang boses ang narinig namin.
“Alam kong hawak mo na ang kahon.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Sino ka?”
“Tanungin mo ang iyong ama.”
Naputol ang tawag.
Natahimik kami.
“May alam siya,” sabi ko.
“Oo.”
“At kailangan natin siyang hanapin.”
Tumango si Adrian.
“Bukas.”
“Bakit hindi ngayon?”
“Dahil kailangan kong siguraduhing ligtas ka.”
“Adrian.”
“Please.”
Napabuntong-hininga ako.
“Okay.”
Ngumiti siya.
“Thank you.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Pero bukas, walang pagtatago.”
“Promise.”
At kahit pareho kaming natatakot sa sagot na maaaring matagpuan namin, alam kong kailangan naming buksan ang p***o patungo sa nakaraan upang magkaroon kami ng pagkakataong protektahan ang aming hinaharap.
Bago kami umalis, pinatay ni Adrian ang ilaw sa library. Sandali siyang huminto sa pintuan at tumingin sa lumang litrato. “Ma,” bulong niya, “malalaman ko rin ang totoo.” Hinawakan ko ang kamay niya. Magkasama kaming lumabas, dala ang kahon, ang USB, at isang lihim na maaaring magbago sa buong pamilya. Hindi na kami babalik doon.
KABANATA 10 — HUWAG MO AKONG IWAN
“Lia, umalis ka muna.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi.”
Nakatayo kami sa library habang hawak ni Adrian ang cellphone.
Paulit-ulit niyang tinitingnan ang litrato ko.
“May sumusunod sa iyo.”
“Alam ko.”
“Hindi ito biro.”
“Alam ko.”
“Kung gayon, bakit ayaw mong umalis?”
Tinitigan ko siya.
“Dahil ayokong magising isang araw na wala ka.”
Tumahimik siya.
“Hindi mangyayari iyon.”
“Hindi mo alam.”
“Alam ko.”
“Adrian.”
Lumapit ako.
“Takot din ako.”
Nawala ang tigas sa mukha niya.
“Pero mas takot akong mawala ka.”
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Hindi kita iiwan.”
“Promise?”
“Promise.”
Biglang bumukas ang p***o.
Si Elena.
“May nakita ako.”
Lumapit siya.
“May tracking device sa sasakyan.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Gaano katagal?”
“Hindi ko alam.”
“Paano natin malalaman kung sino ang naglagay?”
“May CCTV.”
Agad kaming pumunta sa security room.
Makalipas ang ilang minuto, nakita namin ang recording.
Isang lalaki ang lumapit sa sasakyan dalawang gabi na ang nakalipas.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero malinaw ang suot.
Isang gray jacket.
Napatingin ako kay Adrian.
“May kilala ka?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Biglang may sinabi ang security officer.
“Sir, may isa pa.”
Pinakita niya ang ibang footage.
Isang babae.
Pumasok ito sa gusali ng kumpanya.
Nakilala ko ang mukha.
“Elena?”
Umiling siya.
“Hindi ako iyan.”
Pero halos kapareho niya.
“May kapatid ka?” tanong ko.
Natahimik siya.
“Meron.”
“Nasaan siya?”
“Patay na.”
Nagkatinginan kami.
“Anong pangalan?”
“Eva.”
“Eva Reyes.”
Tumango siya.
“Pero imposible.”
“Bakit?”
“Patay siya labinlimang taon na ang nakalipas.”
Naramdaman kong bumigat ang hangin.
“Kung ganoon, sino ang babae sa video?”
Walang sumagot.
Biglang tumunog ang alarm.
May pumasok na emergency alert.
“May tao sa north entrance.”
Tumayo si Adrian.
“Lock the building.”
Agad kumilos ang security.
“Lia, dito ka.”
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi na ako tatakbo.”
Tinitigan niya ako.
“Hindi kita pinoprotektahan dahil mahina ka.”
“Kung gayon?”
“Dahil mahal kita.”
Natahimik ako.
Ito ang unang pagkakataon na sinabi niya iyon.
Diretso.
Walang pag-aalinlangan.
“Mahal kita,” ulit niya.
Napaluha ako.
“Mahal din kita.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Manatili ka sa tabi ko.”
Tumango ako.
Makalipas ang ilang minuto, nahuli ng security ang isang lalaki.
Dinala siya sa conference room.
Hindi siya nagsasalita.
Tinanggal ni Adrian ang hood niya.
Hindi ko siya kilala.
Pero nang makita siya ni Elena, namutla siya.
“Hindi.”
“Kilalala mo siya?” tanong ni Adrian.
Tumango siya.
“Former employee.”
“Ano ang pangalan?”
“Victor.”
Tumingin si Adrian sa lalaki.
“Sino ang nagpadala sa iyo?”
Tahimik siya.
“Nasaan ang USB?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit si Adrian.
“Hindi kita sasaktan.”
Ngumiti ang lalaki.
“Hindi ikaw ang kinatatakutan ko.”
“Kung gayon, sino?”
Tumingin siya sa akin.
“Siya.”
Nanigas ako.
“Bakit ako?”
“Dahil ikaw ang kahinaan niya.”
Hindi ako agad nakasagot.
Tumingin ako kay Adrian.
Pero bago pa siya makapagsalita, biglang tumunog ang cellphone ni Victor.
May bagong mensahe.
“Hindi pa tapos.”
Kasunod nito ay isang address.
Lumapit si Adrian.
“Anong lugar iyan?”
Napatingin si Elena.
“Lumang Montenegro estate.”
“May tao roon?”
“Dapat wala.”
Tumayo si Adrian.
“Pupunta tayo.”
“Adrian, delikado.”
“Alam ko.”
“Kung gayon, huwag mo akong isama.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi kita iiwan.”
“Pero—”
“Kung pupunta ako, pupunta ka.”
Napabuntong-hininga ako.
“Napakatigas ng ulo mo.”
Bahagya siyang ngumiti.
“At ikaw rin.”
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, napangiti ako.
Pero sa loob-loob ko, alam kong ang address na iyon ang magdadala sa amin sa tunay na simula ng problema.
Sa security room, pinause namin ang video at mas maingat na tiningnan ang recording. Sa bawat replay, napapansin ko ang maliliit na detalye: ang paraan ng paglalakad ng lalaki, ang oras ng pagdating niya, at ang paraan ng pagtingin niya bago umalis.
“Parang alam niyang makikita natin siya,” sabi ko.
Tumango si Adrian.
“Exactly.”
“Kung ganoon, baka gusto niyang makita natin.”
“Possible.”
Lumapit si Elena sa screen.
“May tattoo siya sa kamay.”
Pinause niya ang video.
May maliit na simbolo sa pulso ng lalaki.
“Kilalang-kilala ko iyan,” sabi niya.
“Ano?”
“Security mark ng Montenegro estate.”
Napatingin kami sa isa't isa.
“Bakit ginagamit pa iyon?” tanong ko.
“Dahil may taong may access sa records.”
“Who?”
“Hindi ko alam.”
Tumayo si Adrian.
“Alamin natin.”
Bago kami makaalis, may dumating na tawag mula sa bahay.
Ang yaya ni Nico.
“Sir, may problema.”
Nagbago ang mukha ni Adrian.
“Ano?”
“May dalawang sasakyang paikot-ikot sa labas.”
“Isara lahat ng gate.”
“Opo.”
“Nasaan si Nico?”
“Nasa loob.”
“Stay with him.”
Pinatay niya ang tawag.
“Aalis tayo ngayon.”
“Adrian, baka mas ligtas dito.”
“Hindi kung alam na nila kung nasaan tayo.”
Lumabas kami.
Habang naglalakad, hinawakan niya ang kamay ko.
“Whatever happens, don't let go.”
“Hindi.”
Pagdating namin sa parking area, nakita naming bukas ang isang sasakyan.
May maliit na sobre sa windshield.
Kinuha iyon ni Adrian.
Walang pangalan.
Isang address lamang.
“Old Montenegro Estate.”
Napatingin ako sa kanya.
“May nag-aanyaya sa atin.”
“Hindi,” sabi niya. “May nag-uutos.”
“Pupunta tayo?”
“Wala tayong choice kung gusto nating malaman kung sino ang nasa likod nito.”
“May choice tayo.”
Tumingin siya sa akin.
“Pwede tayong humingi ng tulong sa police.”
Tumahimik siya.
“Bakit hindi?”
“Dahil wala pa tayong sapat na ebidensya.”
“Pero may threat.”
“Alam ko.”
“Then don't go alone.”
“Hindi ako mag-isa.”
Tumingin siya sa akin.
“Kasama kita.”
Ngumiti ako.
“Exactly.”
Sa biyahe, hindi ko maiwasang isipin si Nico.
“Dapat ba natin siyang isama?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil bata siya.”
“Pero pamilya natin siya.”
“Exactly. Kaya kailangan natin siyang ilayo.”
Napangiti ako nang mahina.
Hindi ko alam kung saan hahantong ang lahat, pero alam kong tama siya.
Pagdating namin sa bahay, naghihintay ang security team. Si Nico ay ligtas sa loob.
Agad siyang tumakbo papunta sa akin.
“Ate Lia!”
Yumuko ako at niyakap siya.
“Okay ka?”
“Oo.”
“Takot ka?”
“Kaunti.”
“I'm sorry.”
“Hindi mo kasalanan.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Kuya, aalis kayo?”
“Oo.”
“Saan?”
“May pupuntahan lang kami.”
“Babalik kayo?”
Hinawakan ni Adrian ang balikat niya.
“Always.”
Napatingin ako sa kanya.
Isang salita lamang iyon.
Pero sapat na.
Makalipas ang ilang minuto, umalis kami.
Sa likod namin, nanatili ang mansyon na puno ng security.
Sa harap namin, naghihintay ang lumang estate.
At sa puso ko, may isang tanong na ayaw mawala.
Sino ang tunay na kalaban?
KABANATA 11 — ANG KATOTOHANAN
Tahimik ang buong biyahe papunta sa lumang estate.
Walang nagsasalita.
Si Nico ay naiwan sa bahay kasama ang security team.
Hindi ko gusto na iwan siya, pero mas ligtas siya roon.
Pagdating namin, madilim ang paligid.
Isang lumang mansion ang nakatayo sa gitna ng malawak na lupa.
“Dito lumaki ang nanay ko,” sabi ni Adrian.
“Dito?”
Tumango siya.
Lumabas kami ng sasakyan.
Hawak niya ang kamay ko.
“Stay close.”
“Okay.”
Binuksan niya ang p***o.
Malamig ang loob.
Parang matagal nang walang nakatira.
“May tao ba?”
Walang sumagot.
Naglakad kami sa hallway.
Biglang may tunog mula sa second floor.
Huminto kami.
“Adrian.”
“I heard it.”
Umakyat kami.
Sa dulo ng hallway, may isang p***o.
Binuksan niya.
Isang maliit na study room.
May lumang mesa.
Mga dokumento.
At isang larawan.
Lumapit ako.
Larawan iyon ng isang pamilya.
Si Lucia.
Si Rafael.
At isang batang Adrian.
Napangiti ako.
“Ang cute mo.”
Napatingin siya sa akin.
“Hindi ako cute.”
“Cute ka.”
“Lia.”
“Okay, handsome.”
Bahagya siyang ngumiti.
Pero agad nawala ang ngiti niya nang makita ang isang envelope sa mesa.
May pangalan niya.
Adrian Montenegro.
Binuksan niya.
May sulat.
“Anak, kung dumating ang araw na mabasa mo ito, ibig sabihin nabigo akong protektahan ka.”
Natahimik siya.
Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa.
“Hindi nagtaksil ang iyong ama.”
Napapikit siya.
“May taong nag-frame sa kanya.”
“Kanino?” bulong ko.
Ipinagpatuloy niya.
“Ang taong iyon ay malapit sa atin.”
Biglang may narinig kaming tunog sa likod.
Napalingon kami.
Isang lalaki ang nakatayo sa pintuan.
Matanda na.
Pero pamilyar ang mukha niya.
Hindi ko siya kilala.
Si Adrian naman ay tuluyang namutla.
“Dad?”
Hindi ako makapaniwala.
Ang lalaki ay nakatingin lamang sa kanya.
“Adrian.”
Lumapit siya.
“Buhay ka.”
Tumango ang lalaki.
“Matagal.”
“Bakit?”
“Dahil kailangan kong mawala.”
“Iniwan mo ako.”
“Para protektahan ka.”
“Labinlimang taon.”
Tahimik ang lalaki.
“Labinlimang taon akong naniwalang iniwan mo kami.”
“Hindi kita iniwan.”
“Kung gayon, sino ang gumawa nito?”
Tumingin siya sa akin.
“Ang taong nasa likod ng lahat.”
“Sino?”
Hindi siya agad sumagot.
“Ang taong pinagkakatiwalaan mo.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Marco?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Kung gayon?”
Huminga siya nang malalim.
“Ang taong pinakamalapit sa inyong kumpanya.”
Natahimik kami.
Biglang may narinig kaming yabag sa labas.
Mabilis na lumapit ang ama ni Adrian sa bintana.
“May sumunod sa inyo.”
Agad na hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
“Lia, stay behind me.”
May tunog ng pagbukas ng p***o sa ibaba.
Maraming tao.
“Dad, paano tayo lalabas?”
“May secret passage.”
Lumapit kami sa bookshelf.
Tinulak niya ang isang lumang libro.
Bumukas ang dingding.
“Go.”
Pumasok kami.
Habang naglalakad sa makitid na passage, hindi ko mapigilang manginig.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Lahat ba ng buhay mo ganito?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi.”
“Bago kita makilala?”
“Mas tahimik.”
Napangiti ako.
“Mas gusto ko iyong maingay.”
“Bakit?”
“Dahil kasama kita.”
Huminto siya.
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Hindi ko deserve ang isang taong katulad mo.”
“Hindi mo kailangang maging perfect.”
“Lia.”
“Basta huwag mo akong iiwan.”
“Never.”
Hinalikan niya ang noo ko.
Paglabas namin sa kabilang bahagi ng passage, nasa likod na kami ng estate.
Pero hindi pa tapos.
May sasakyang naghihintay.
Bumukas ang p***o.
Si Elena.
“Bilis!”
Sumakay kami.
Pagkaalis namin, tumingin si Adrian sa ama niya.
“Sabihin mo sa akin ang buong katotohanan.”
Tahimik ang lalaki.
“May taong kumuha sa kumpanya mo.”
“Sino?”
“Ang dating partner ng iyong ama.”
“Partner?”
Tumango siya.
“Ang taong pinagkatiwalaan namin.”
Napatingin ako kay Adrian.
“May pangalan ba?”
“Victor Salazar.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Victor.
Ang lalaking nahuli namin.
“Pero nasa security siya.”
“Hindi iyon ang tunay na Victor.”
Natahimik kami.
“Ano?”
“May ibang taong gumagamit ng pangalan niya.”
Napahigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.
“Kung gayon, sino ang nahuli natin?”
Walang sumagot.
Pagkalipas ng ilang segundo, tumunog ang cellphone ni Adrian.
Isang video.
Binuksan niya.
Si Nico.
Nakatayo sa isang madilim na silid.
May isang lalaki sa likod niya.
Napasinghap ako.
“Hindi.”
Agad na tumayo si Adrian.
“Stop the car.”
“Adrian!”
“Stop!”
Huminto ang sasakyan.
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko hahayaang saktan nila si Nico.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Hindi tayo maghihiwalay.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, hindi na kami tumatakbo mula sa panganib.
Kami mismo ang haharap dito.
Dahil sa dulo ng lahat ng kasinungalingan, isang bagay lamang ang malinaw.
Hindi na ako maid.
Hindi na siya basta bilyonaryo.
At hindi na lamang kami mag-asawa.
Pamilya kami.
At kapag pamilya ang pinag-uusapan, lalaban kami hanggang dulo.
Sa loob ng sasakyan, hindi ko binitawan ang kamay ni Adrian. Pareho kaming tahimik, ngunit ramdam ko ang tensiyon sa bawat segundo.
“May plano ka?” tanong ko.
“Pupunta tayo sa bahay.”
“Para kay Nico?”
“Oo.”
“Pagkatapos?”
“Hanapin natin kung sino ang kumuha sa kanya.”
Tumango ako.
Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang tapang ko. Siguro dahil wala nang ibang pagpipilian. Hindi ko kayang manatiling takot habang nasa panganib ang batang itinuring kong pamilya.
Pagdating namin sa bahay, agad kaming sinalubong ng security.
“Sir, may nakita kaming bakas ng gulong sa likod.”
“Nasaan si Nico?”
“Nasa safe room.”
Mabilis kaming pumasok.
Nandoon siya, kasama ang yaya at dalawang guards.
“Ate Lia!”
Niyakap niya ako.
“Akala ko hindi na kayo babalik.”
“Babalik kami palagi.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Promise?”
Lumuhod si Adrian sa harap niya.
“Promise.”
Ngumiti si Nico.
Habang nakikita ko silang dalawa, napagtanto kong hindi na lamang pagmamahal ang dahilan kung bakit ako lalaban.
Pamilya na talaga kami.
Maya-maya, dumating si Elena.
“May nakita ako sa records.”
“Ano?” tanong ni Adrian.
“Ang pangalang Victor Salazar ay ginamit sa tatlong magkakaibang kumpanya.”
“Tatlo?”
“Oo.”
“Kung gayon, maaaring may network.”
Tumango siya.
“May isa pang pangalan.”
“Sino?”
“Rafael Montenegro.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Ang ama mo?”
Tumango siya.
“May account siya.”
“Buhay siya,” sabi ko.
“Oo.”
Tumingin si Adrian sa bintana.
“Ngayon kailangan nating malaman kung sino ang tunay na nagtatago sa likod niya.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi tayo titigil.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Together.”
“Together.”
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kaguluhan, nakaramdam ako ng kaunting kapayapaan.
Hindi dahil tapos na ang problema.
Kundi dahil alam kong hindi ko na kailangang harapin ito nang mag-isa.
Latest chapter
Related Novels
New Release Novels
To Readers
Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista，nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
