kabanata 3

Ruined by the big brother in-low 2

SUMMER

“Mahal,” agad na umalingawngaw ang boses ni Walker sa buong kusina—walang kamalay-malay at kalmado.

Parang sumabog ang puso ko sa aking dibdib habang mabilis akong lumayo kay Maddox, halos matumba ako sa bilis ng aking pagkilos. Sinubukan kong maglagay ng distansya sa pagitan namin.

Hindi man lang gumalaw si Maddox. Kahit isang pulgada, hindi.

Nakakiling pa rin ang kanyang balikat na tila pinoprotektahan ako mula sa paningin ni Walker, habang ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may parehong matinding damdamin—parang inuulit niya sa isip niya ang bawat sandali ng nangyari kanina. Ngunit hindi ako nagpatalo. Dahan-dahan akong lumayo pa sa kanya.

Pumasok na nang tuluyan si Walker, habang inaayos ang butones ng kanyang jacket, na walang kaalam-alam sa tensyong namamagitan sa amin.

“Maayos ba ang lahat?” tanong niya, sabay ngiti gaya ng dati—ang malambot, tapat, at mapagkakatiwalaang ngiti na nagpapabigat sa pakiramdam ko dahil sa pagkakasala.

“Nakasuot ka ng jacket,” nakayanan kong sabihin, habang nanginginig ang boses ko habang lumalapit sa kanya. “May pupuntahan ka ba?”

“Oo,” tumango siya habang inaabot ang susi sa ibabaw ng gitnang mesa ng kusina. “May medyo kagyat na pangyayari sa kumpanya. Kailangan nila akong puntahan sandali.”

“Ah,” malakas akong lumunok habang pinapawisan ang mga palad ko. “Ayos lang ba ang lahat?”

“Wala naman akong hindi kakayanin,” yumuko siya at mabilis na hinalikan ang aking pisngi.

Napakurap ako at umiwas.

Wala namang mali sa paghalik ng asawa ko sa akin—ngunit dahil nakatingin si Maddox, bigla itong naging hindi tama. Parang pagtataksil ang pakiramdam ko.

“Ayoko sanang ipagpaliban hanggang bukas,” sabi ni Walker habang isinasara ang huling butones ng kanyang coat.

Tumingin siya kay Maddox at ngumiti nang malapad. “Kapatid, magpahinga ka na parang nasa sariling bahay. Magsimula na kayong kumain kung sakaling matagalan ako.”

Ang ngisi ni Maddox ay puno ng kasalanan at nakakaakit.

“Sige.”

Tinitigan ko siya nang babala, at itinaas niya ang kilay bilang hamon nang walang salita.

Mahinahong hinaplos ni Walker ang aking balikat. “Babalik ako agad, mahal.”

Pagkatapos ay narinig ko ang pagsara ng p***o sa likuran niya, at naiwan kaming dalawa na lamang sa loob ng bahay.

Umupo ako sa isang upuan sa tabi, habang nararamdaman kong parang bibigay na ang aking mga tuhod.

Halos mawalan na ako ng malay dahil sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Bumuga ako ng hangin na nanginginig ang buong katawan.

Naging tahimik ang buong bahay. Sobrang tahimik.

Hindi gumalaw si Maddox. Hindi siya nagsalita.

Ngunit nararamdaman ko siya sa likuran ko, nakatingin pa rin. Dahil doon, nanginginig ang aking mga kamay.

Pinilit kong tumayo, desperadong gawin ang isang bagay na normal bago pa ako tuluyang mawala sa sarili.

“Maghahanda lang ako ng hapag-kainan,” sabi ko nang hindi nangangahas na tumingin sa kanya.

Hindi siya sumagot. Hindi man lang umalis sa pwesto niya.

Lumapit ako sa kabinet at inayos ang mga plato at kubyertos, paulit-ulit itong pinupunasan ng panyo. Kailangan kong gawin ng mga kamay ko ang isang bagay—kahit ano, basta hindi siya ang abutin ko.

Hindi humupa ang bilis ng tibok ng puso ko. Nararamdaman ko ang kanyang tingin na dahan-dahang gumagapang sa akin—mabigat at puno ng pagnanasa. Parang dampi na rin iyon ng kanyang kamay.

“Yan ba talaga ang gusto mo? Ang kumain?” Ang boses niya ay tumagos sa katahimikan, puno ng matinding paghahangad.

Natigilan ako.

Nahulog ang isang kutsara mula sa aking kamay at tumunog nang malakas sa lababo. Bago pa ako makaliko o makapagtanong kung ano ang ibig niyang sabihin—bagay na alam ko naman talaga—nararamdaman ko na siyang nasa likuran ko. Ang kanyang mabangong amoy ay pumasok sa aking ilong, ang kanyang malapad na dibdib ay humahaplos sa likuran ko, at ang mainit niyang hininga ay humahaplos sa aking leeg.

“Maddox,” bulong ko, ngunit mas parang daing kaysa pakiusap ang lumabas.

Hindi na siya naghintay.

Isang malakas niyang kamay ang humawak sa aking bewang at hinila ako nang mariin palapit sa kanya. Nawala ang lahat ng pagpipigil ko sa isang iglap. Bumuga ako ng hangin—mahina, nanginginig, at puno ng pangangailangan.

Ang kanyang kabilang kamay ay pinaikot ako upang humarap sa kanya, habang ang mga daliri niya ay humawak sa aking baba at itinaas ang aking mukha para sa kanya.

“Buong gabi kong hinihiling ang ibang bagay,” bulong niya, at ang paghahangad sa kanyang boses ay nagpaalab sa bawat ugat ng aking katawan.

Pagkatapos ay mariin niyang idinampi ang kanyang mga labi sa akin—isang matinding halik.

Hindi malambot. Hindi nag-aalinlangan.

Matapang ito. Tila inaangkin niya ako.

Isang pagtatagpo na bumago sa lahat ng nararamdaman ko huling bahagi ng aking katinuan.

At tulungan nawa ako ng Diyos—hinalikan ko rin siya nang may parehong tindi.

Ipinulupot ko ang aking mga daliri sa kanyang damit, hinihila siya palapit habang ang kanyang bibig ay nakadikit sa akin—mainit. At desperado.

Ang lasa niya ay parang kasalanan—mapanganib, ngunit hindi matatanggihan.

Ilang taon ko na itong ipinagkait sa sarili ko, at ngayon ay hindi ko na napigilan. Ang buong katawan ko ay yumuko palapit sa kanya, sumasagot sa kanyang init na may parehong kawalan ng pag-iingat.

Hindi ko na naisip si Walker.

Wala na akong ibang iniisip.

Ang tanging nasa isip ko ay kung paano mahigpit na nakadikit ang kanyang pagkalalaki sa aking tiyan, at ang pagtaas ng init sa aking pagkatao na halos magpabaliw na sa akin.

Habang lumalalim ang halik, ang isa niyang magaspang na kamay ay pumasok sa ilalim ng aking damit.

Napahinto ang aking paghinga nang dampian ng kanyang magaspang na mga daliri ang hubad na balat ng aking dibdib, na nagpadala ng init na tumagos hanggang sa aking puson na labis na naghahangad.

Ang manipis na tela ng aking damit ay walang nagawa laban sa kanyang paghahanap ng init. Ang dampi niya ay hindi magalang—puno ng pag-aari, bawal, at lubos na nakakakilig.

Alam kong dapat akong umiwas.

Siya ang kapatid ng aking asawa.

Gayunpaman, siya rin ang taong matagal ko nang tinitingnan na may matindi at halos hindi maitagong pagnanasa.

Nasa kusina kami, sa Diyos ko—katabi lang ng silid-kainan kung saan kami dapat magsasalo sa hapunan ng pamilya mamaya. Wala muna si Walker, ngunit kahit alam ko iyon, hindi nito napigilan ang pagsisisi sa loob ko. Gayunpaman, ang init ng bibig ni Maddox sa akin, at ang pagkakadikit ng kanyang katawan sa tiyan ko ay mas malakas at tila hindi mapipigilan.

Patuloy na gumagalaw ang kanyang kamay, at ngayon ay nakadikit na ang kanyang palad sa ibabang bahagi ng aking likuran, hinihila ako palapit, at iniaayos ang aking katawan upang dumikit sa kanya.

Isang mababang ungol ang narinig ko mula sa kanyang dibdib, na umalingawngaw sa aking mga labi sinagot ko ito ng isang desperadong daing.