kabanata 2

Hindi ko na kailangang tumingin sa salamin para malaman na namula na ako nang husto, parang kamatis.

Alam kaya niya na sobrang bilis at lakas ng pamumula ng aking mukha ngayon?

Gusto ko nang tumakbo palayo.

Gusto ko nang umalis dito bago pa lumala ang lahat.

Alam kong batid ni Maddox ang nararamdaman ko para sa kanya.

Nahuli na niya akong nakatitig sa kanya noon. Hindi siya maaaring maging mangmang sa katotohanang lagi ko siyang tinititigan sa tuwing may kahit kaunting pagkakataon ako.

Sa sandaling iyon, tumunog ang telepono ni Walker na nasa bulsa niya.

Nagpasalamat ako sa abalang iyon.

“Uhm, pasensya na kayo... kailangan ko lang sagutin ito.”

At sa aking pagkadismaya, mabilis siyang lumabas ng kusina at narinig ko na lang siyang umakyat habang nakikipag-usap sa kung sino man ang kausap niya.

Sumandal si Maddox sa gitnang bahagi ng kusina, pinagkrus ang kanyang malalakas na braso habang humahatak ang kanyang mga kalamnan sa paraang tila nanunukso. “Ayos ka lang ba?”

Kumurap ako at bahagyang inidlip ang tingin sa kanya.

“Bakit?”

Sa totoo lang, lumabas ang tanong na iyon sa paraang tila nagtatanggol ako.

Ibinato niya ang balikat—isang simpleng kilos lamang. Ngunit sa aking gusot na isipan, hindi ko mapigilang isipin kung gaano siya kaakit-akit na parang isang diyos ng Griyego.

“Mukhang balisa ka, Summer.”

Ang pagbigkas niya sa pangalan ko ay sapat na para mapabasa ako agad. Kinailangan kong magpigil nang husto para hindi pagdikitin ang aking mga hita, dahil sa bilis na paglakas ng pagnanasa sa aking katawan.

Nakakunot akong tumingin sa kanya nang may pagkalito. “Balisa?”

“Nag-aalala si Walker sa iyo,” sabi niya, habang ang matindi niyang asul na mga mata ay hindi pa rin umaalis sa akin. “Sabi niya, tila lumalayo ka na sa kanya.”

Dumaan ako sa kanya papunta sa ref, kumuha ng bote ng tubig gamit ang nanginginig na kamay, at uminom nang direkta mula rito. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman na nakatitig pa rin sa akin si Maddox. Natatakot ako na kapag nagtagpo ang aming mga mata, malalaman niya ang katotohanan—ang tunay na dahilan kung bakit ako lumalayo sa aking asawa.

“Hindi ko alam kung bakit siya nag-aalala, pero ayos lang ako nang lubusan,” sabi ko habang ibinabalik ang bote sa loob ng ref.

“Sigurado ka?”

Sa gilid ng aking paningin, nakita ko siyang papalapit sa akin.

Agad na natuyo ang aking lalamunan, at bumilis ang tibok ng puso ko na parang mayroon itong kailangang puntahan nang mabilisan.

Kusa kong hinigpitan ang hawak sa hawakan ng ref, na tila ito ang tanging bagay na makakapigil sa akin na tuluyang maglaho o mawala sa sarili.

Lumapit siya sa akin na parang isang mandaragit na sumusunod sa kanyang biktima.

Mabagal. Sinasadya.

Hindi siya huminto hanggang sa halos pulgada na lang ang layo niya sa akin.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makagalaw nang husto.

Nakatayo lang ako roon na parang isang manika na walang isip. Dapat sana ay naisip ko na nasa itaas si Walker, at maaari siyang pumasok anumang oras.

Ngunit hindi.

Hindi ko iyon naisip.

Ang tanging nasa isip ko ay kung gaano kabango ang amoy niya—isang halo ng oud, kardamono, at isang bagay na mapanganib at nakakaakit. Wala itong katulad sa nakakainis na amoy ng banilya na siyang amoy ni Walker.

“Sabihin mo sa akin, Summer,” mahina niyang wika, habang ang boses niya ay bumaba sa mapanuksong tono, at ang mainit niyang hininga ay humahaplos sa likod ng aking leeg. “Pagod ka na bang magpanggap na tapat na maybahay sa kapatid ko?”

Ang tanong na iyon ay parang suntok na tumama nang direkta sa aking sikmura.

Napahinto ang aking paghinga.

Maling-mali ito, paulit-ulit kong sinasabi sa aking sarili, habang ang aking mga kamao ay nakakuyom nang husto na halos wala nang dugo sa aking mga buko ng daliri.

Ngunit kahit ganoon, hindi nito napigilan ang mabilis na pagtibok ng aking katawan—ramdam ko pa nga ang pagdaloy ng aking likido pababa sa aking hita. Gustong-gusto kong lumingon at halikan ang kanyang mapang-akit na mga labi dahil sinabi niya ang katotohanang matagal ko nang itinatago.

“Alam ko na noon pa na hindi siya ang lalaking para sa iyo.”

Malapit siya. Sobrang lapit.

Ramdam ko na halos ang malalambot niyang labi na dumadampi sa likod ng aking leeg.

Kung aatras ako ng kahit kaunti, madidikit na ang kanyang mga labi sa aking leeg. Mararamdaman ko ang kanyang malapad na dibdib na nakasandal sa aking likuran. Kinainisan ko kung gaano ko iyon gustong mangyari. Kinainisan ko kung gaano ko kagustuhan ang isang bagay na hindi ko dapat kahit na isipin.

Siya ay aking bayaw. “Maddox,” babala ko sa kanya, ngunit lumabas ito nang mas mahina kaysa sa nais ko. Mas parang pakiusap kaysa pagtutol ang tunog nito.

“Sabihin mo ang katotohanan,” wika niya, mababa at puno ng nakakaakit na intensidad na tila bawal.

Nabigla ako nang husto kaya wala akong nasabi.

Dahan-dahan at sadyang itinaas ang kanyang kamay—dahan-dahang gumapang pataas sa aking leeg upang itabi ang ilang hibla ng buhok. Sa paggawa nito, dumampi nang bahagya ang kanyang mga daliri sa likod ng aking leeg. Isang napakagaan na dampi lamang, ngunit tila nakapaso.

“Gusto mong winasak kita, hindi ba?”

Oo.

Hindi.

Diyos ko, oo.

Hindi na ako nakasagot pa dahil sa sandaling iyon, kumaluskos ang p***o ng kusina at pumasok si Walker.