LOGINElowen Reina never expected to marry someone she didn’t know. But when her father’s business fell apart, she traded her freedom for her family’s survival — married to Kaelian Vance, the cold, ruthless heir to one of the country’s most powerful empires. It was just a contract, just a signature, just… paper. But Elowen didn’t expect that living under the same roof with a man who never even looked at her would hurt more than she ever imagined. Every day she tried. Every day he ignored her. Until one day, she stopped trying — and that was when he finally started seeing her. But was it too late?
View MoreElowen Pov___
Elowen stood in the middle of the grand hallway, her small suitcase in one hand, staring at the towering doubl doors that would lead her to her new lifr The house was beautiful cold, grsnd, silent exactly like the man she was marrying.
It was an arranged marriage. A business deal. Nothing more.
The heavy doors opened, and there he was. Kaelian Vance. Tall, sharp, devastatingly handsome and looking at her like she was nothing more than a piece of furniture he’d been forced to buy.
“Elowen Reina,” she introduced herself softly, extending a hand.
He didn’t take it. Just glanced at her for two seconds, then walked past her like she was air.
“I know who you are. The contract says it all. That’s more than enough,” he said, voice flat, no warmth at all. “One rule: stay out of my way. This is my house. You’re here only because your father failed. Don’t forget that.”
His words hit her like a slap to the face. But she swallowed the lump in her throat, straightened her back, and nodded.
Okay, she told herself. Just one year. Just endure one year. Then you’re free.
“Noted,” she whispered.
For the first mpnth, they lived like strangers under the same roof. He’d leave before she woke up. He’d come home late, reeking of expensive cologne and exhaustion, never glancing her way. They ate dinner at the same table but never spoke. It was a silence so heavy it felt like it was crushing her.
She’d leave him coffee on the counter every morning. He’d never touch it.
She’d ask him how his day was. He’d never answer.
One rainy Tuesday, she wsited for him. She made dinner his favorite, according to the files she’d studied and sat at the dining table until 10 PM. When he walked in, he saw the food, saw her waiting and walked straight past the dining room without a single word.
“Kaelian,” she called out, voice trembling. “Can’t we at least… be civil?”
He stopped in his tracks, turned slowly, and looked at her really looked at her for the first time since their wedding day.
“Civil?” he scoffed, cold and sharp. “You think this is a friendship, Elowen? This is a transaction. You’re here to secure my family’s name. That’s it. Don’t ask for things that aren’t part of the deal.”
He walked away, leaving her alone in the dim light, the food cold on the table, her heart shattering into tiny pieces.
Right, Transaction. Not a mqrriage, Not a partnership, just Nothing.
She stood up, cleared the table, and threw everything in the trash. That night, she promised herself no more trying. No more hoping. No more caring. From tomorrow on, she’d be just as cold as he was.
---
Kinabukasan, gumising na ako nang walang kahit anong pag-asa sa puso ko. No more coffee to prepare. No more questions waiting for him to come home. Wala nang Elowen na handang magmahal nang walang kapalit.
Bumaba ako ng hagdan, suopt ang simpleng damit na ibinigay ng pamilya niya not really for me, just to make me look like I belong in this house. Pagpasok ko sa kusina, nandoon ang mga katulong, tahimik na naghahanda ng almusal. Walang umimik. Walang bumati. Para akong anino na naglalakad sa sarili kong tahananl or should I say, a house that feels more like a workplace than a home.
Alas-siyete ng umaga, bumaba si Kaelian. Nakasuot siya ng pinakamagandang suit, mukhang handang lupigin ang buong mundo habang ako, parang basahan na handang itapon. Tumingin siya sa akin nang mabilis, at akala ko magsasabi siya ng kahit ano. Pero dumiretso lang siya sa kape na inihanda ng katulong, kumuha ng pirasong tinapay, at naglakad papunta sa p***o. Bago siya lumabas, huminto siya sandali nang hindi lumilingon.
“From now on,” malamig niyang sabi, tila yelo ang boses, “huwag kang lalabas ng kwarto kapag hindi ko sinabi. We’re having guests this Saturday. Make sure you look presentable nd stay quiet. Don’t draw attention to yourself. The people coming don’t need to know the details of our agreement.”
At lumabas na siya, iniwan akong nakatayo sa gitna ng kusina, habang ang mga katulong ay nag-iwas ng tingin na parang sanay na sanay na silang makita akong binabalewala.
Kinabukasan, mas lalong sumama ang trato niya. Umuwi siya nang hatinggabi, lasing at galit not because of me, but because of business pero ako ang nasa harap niya, kaya ako ang pinagbuntunan ng lahat ng galit.
“Where’s my water?” sigaw niya pagpasok pa lang ng p***o. “Why are you so slow? All of you are so slow!”
Agad akong kumuha ng tubig at inabot sa kanya. Pero imbes na tanggapin, tinabig niya ang kamay ko nang malakas. Nahulog ang baso at nabasag sa sahig, at ang malamig na tubig ay nabasa ang paa ko and my heart, too.
“Do I really have to wait for you?” mariin niyang sabi, nakatingin sa akin na parang ako ang pinakamalaking abala sa buhay niya. “Wala ka bang ibang alam gawin kundi ang tumayo diyan at magmukhang kawawa? If it weren’t for the contract, I wouldn’t even let you step inside this house.”
Hindi ako sumagot. Lumuhod ako at dahan-dahang pinulot ang mga bubog, habang ang luha ay pilit kong pinipigilan na bumagsak. Masakit sobrang sakit pero alam kong wala akong karapatang magreklamo. Binili nila ako. The price was my father’s company, my family’s future. Kaya kahit ano pang itrato nila sa akin, wala akong magagawa kundi tanggapin ito.
Ilang araw ang lumipas, at tila naghanap na siya ng dahilan para pagalitan ako. Isang hapon, nagpunta ako sa hardin para huminga nang maluwag just five minutes, five minutes away from the cold of this house. Pero pagbalik ko sa loob, nandoon siya sa pasilyo, nakakrus ang mga braso, at ang mukha ay seryoso at galit.
“Where were you?” tanong niya, mababa ang boses pero puno ng banta.
“Sa… sa hardin lang po,” mahina kong sagot. “It was too hot in the room and—”
“I don’t care,” putol niya. “As long as you’re in this house, I need to know where you are at all times. You are part of this family’s property, Elowen. Hindi ka pwedeng maglakad-lakad kung saan-saan nang walang paalam. Did you think you could be free? You’re not. Until the contract ends, every move you make is mine to know.”
Lumapit siya nang dahan-dahan hanggang sa halos magkatabi na kami. Amoy ko ang mamahaling pabango niya the scent of power and wealth I could never claim. Tinitigan niya ako nang matalim, parang sinusuri kung may halaga ba ako kahit kaunti.
“Remember this,” bulong niya, sapat lang para marinig ko. “I never loved you. I never respected you. And I will never do anything to make you happy. You’re only here because your family needed you and I needed a wife for my image. Don’t expect me to change my mind. Not ever.”
Umalis siya, at naiwan akong mag-isa sa gitna ng malawak na pasilyo, nanginginig ang buong katawan. Ang bawat salita niya ay parang patalim na tumatagos sa puso ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong umalis. But where would I go? If I leave, my family loses everything. Kaya kailangan kong manatili. Kailangan kong tiisin ang lahat kahit na unti-unti na akong nasisira.
Sumunod na linggo, dumating ang ina ni Kaelian si Madam Elara Vance. Isang babaeng matangkad, matikas, at ang tingin sa akin ay parang dumi sa kalsada. Pagpasok pa lang niya, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may pagkasuklam.
“This is who you chose?” sabi niya kay Kaelian, nang hindi man lang tumitingin sa akin. “She seems so ordinary. Are you sure she’s fit to be your wife? Isn’t she too… plain?”
“I didn’t choose her, Ma,” sagot ni Kaelian nang walang emosyon. “It’s just business. Nothing more.”
Tumingin sa akin si Madam Elara, matalim ang mga mata. “Listen to me, girl. You’re only here because your family needed help. Huwag kang mag-aakalang tatanggapin ka namin nang buong-buo. You are not one of us. And don’t you dare make my son fall for you because he will never love you. Never.”
Bumigat ang dibdib ko. Gusto kong magsalita, ipagtanggol ang sarili ko pero alam kong walang saysay. Sa paningin nila, isa lang akong sakripisyo. A thing that was bought and paid for.
“Opo, Madam,” tanging nasabi ko na lang, habang pinipigilan ang pagpatak ng luha. “I understand.”
Nang umalis na ang ina niya, naiwan kaming dalawa ni Kaelian sa sala. Tumingin ako sa kanya, umaasa kahit kaunti lang na sasabihin niyang mali ang ina niya. Na may halaga ako kahit paano. Pero imbes na ipagtanggol ako, tumalikod lang siya at naglakad papunta sa hagdan.
“She’s right,” bulong niya bago tuluyang umakyat. “You mean nothing, Elowen. Don’t you ever forget that.”
Nang makaalis na siya, dahan-dahan akong naupo sa sahig ng sala malamig at matigas, katulad ng pagturing nila sa akin. Doon ko na pinakawalan ang lahat ng luha na matagal ko nang itinatago. Tahimik akong umiyak, walang boses, walang kasama dahil sa bahay na ito, kahit ang pag-iyak ay tila kailangan pang humingi ng pahintulot.
Tumingin ako sa kisame, pilit na binibigyan ng lakas ang sarili. Kaya mo ‘to, Elowen. Just one year. One year and you’re free. Kaya mong tiisin ang lahat. You can endure the lack of love, the disrespect, the way they treat you like you’re worth nothing. Dahil pagkatapos nito pagkatapos ng isang taon makakauwi ka na. And you’ll never come back here.
Pero habang patuloy na bumabagsak ang luha ko, may maliit na boses sa loob ko na bumubulong: What if before the year ends, you’re no longer the same person who can leave? What if every day that passes slowly kills the girl you used to be?
Pinunasan ko ang mukha ko, tumayo nang tuwid, at huminga nang malalim. Hindi ako pwedeng sumuko. Not yet. May pamilya akong kailangang iligtas. Kaya kahit gaano pa kasakit, kahit gaano pa kalamig ang pagturing nila sa akin mananatili ako. I will endure it all. Hanggang sa matapos ang kontrata. Until the day comes when I can walk away and never look back.
TO be continued
ELOWEN’S POVKinabukasan, nagising ako sa mahinang katok sa pinto. Maaga pa sikat pa lang ang araw, at ang liwanag ay malambot pa, hindi pa matapang. I sat up slpwly, rubbing my eyes, wondering who it could be. Bihira namang may kumakatok sa kwarto ko.Pagbukas ko ng pinto, nandoon ang isa sa mga katulong, may dala-dalang tray na may pagkain at mainit na tsaa. “Good morning po, Ma’am Elowen,” mahinang sabi niya. “Ito poh iniwan po ni Sir Kaelian. Sabi niya, kumain daw po kayo bago mag-lunch.”Natigilan ako. “Galing… galing ba kay Sir Kaelian?” tanong ko, parang hindi makapaniwala.Tumango siya nang bahagya. “Opo. Nakita niyang hindi po kayo kumain nang maayos kahapon, kaya pinaghanda niya po ito. Sabi niya lang kailangan daw po ninyong maging malakas.” Pagkatapos ay dahan-dahan siyang umalis.Isinara ko ang pinto at dahan-dahang lumapit sa mesa. Inilapag ko ang tray mainit na pandesal, nilagang itlog, at tsaa na may kaunting asukal. Simple lang, pero parang mabigat ang bigat ng pagda
ELOWEN’S POVKinabukasan, nagising ako sa mahinang huni ng ulan sa labas. The sky was gray and heavy, parang katulad ng bigat na dala-dala ko araw-araw. Walang sigaw, walang masasakit na salita pRro kahit ang katahimikan ay parang humahataw sa akin. I stayed in bed a little longer, staring at the ceiling, wishing I could just disappear into the shadows. Pero alam kong hindi pwede. Kailangan kong bumangon. Kailangan kong harapin ang araw at siya.Bumaba ako nang dahan-dahan. The house felt colder than usual, lalo na’t walang sikat ng araw na pumapasok sa mga bintana. Sa kusina, tahimik lang ang lahat. I made myself a cup of warm tea, hoping it would somehow warm the coldness inside me too. Umupo ako sa tabi ng bintana, pinapanood ang patak ng ulan na dumadausdos pababa ng salamin. Just like my tears silent, endless, and no one notices.Nang bumaba si Kaelian, mukhang mas seryoso pa kaysa sa karaniwan. His brows were furrowed, his jaw tight mukhang may mabigat na iniisip. Pumasok siya s
ELOWEN’S POVKinabukasan, gumising ako nang hindi pa sumisikat ang araw. The whole house was quiet tanging huni ng mga ibon at mahinang pag-ugong ng hangin sa labas ang naririnig ko. Hindi ako agad bumangon. Nanatili akong nakahiga, nakatingin sa puting kisame ng kwarto, at hinayaan kong dumaan ang ilang minuto bago ko tinanggap na panibagong araw na naman ito. Panibagong araw na kailangan kong tiisin ang lamig ng bahay na ito and the coldness of the man I’m bound to.Bumaba ako nang dahan-dahan, tiyaking hindi ako gagawa ng kahit anong ingay. Pagpasok ko sa kusina, nandoon na ang mga katulong, tahimik na gumagalaw parang sanay na silang walang tunog sa umagang ito. Kumuha ako ng isang tasa ng mainit na tubig at umupo sa maliit na upuan sa gilid ng bintana. Wala akong gana kumain. I don’t feel like doing anything. Tinitingnan ko lang ang unti-unting pagliwanag ng langit, at sa bawat sandali, dahan-dahang bumabalik sa akin ang bigat na kailangan kong dalhin buong araw.Nang bumaba si K
ELOWEN’S POVThe following days blurred into one endless, cold routine. Gising bago siya bumaba, tahimik sa isang sulok, naghihintay kung ano na naman ang sasabihin niya para sirain ang natitira kong pag-asa. Walang araw na hindi niya ako pinaramdam na wala akong halaga, at walang gabi na hindi ako umiiyak bago matulog.Isang hapon, habang nakaupo ako sa maliit na upuan sa dulo ng hardin, narinig ko ang boses niya mula sa loob ng bahay. Malakas, puno ng inis, at malinaw na naririnig ko ang bawat salita niya.“Wala siyang silbi, Ma. Walang talento, walang dating, at walang kahit anong maibibigay sa akin bukod sa pangalan ng pamilya niya. I’m only keeping her because of the contract. Kapag natapos na ang isang taon na ‘yon, wala na siyang halaga sa akin. Wala na talaga.”Tumulo ang luha ko bago ko pa man namalayan. Kinagat ko ang aking labi hanggang sa sumakit ito, pilit na pinipigilan ang tunog ng aking pag-iyak. That’s all I am? A contract? A burden? Kahit alam ko na iyon mula pa sa s












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.