Chapter 2: Mr. Estranghero

Malakas na kalabog.

Parang kinuryente ang katawan ko sa gulat. Napa-atras ako, hawak ang dibdib.

“Sino ‘yan?!” sigaw ko, pilit pinatapang ang boses ko kahit nanginginig na ang tuhod ko.

Tahimik.

Walang sagot.

Ilang minuto akong nakatayo roon, halos hindi humihinga. Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata, sinusubukang pakalmahin ang sarili.

Pagdilat ko, wala pa rin. Kaya dahan-dahan akong lumapit sa pinto at sumilip sa peephole. Wala na. Ni anino, wala.

Agad kong ini-lock ang pintuan at humugot ng hangin. Kailangan kong umalis. Ngayon na.

Tricycle ride.

Sa likod ng tricycle, binibilang ko ang tibok ng puso ko. Mabilis. Magulo.

Paano kung pilitin ako ni Evan na ipalaglag ang bata?

Paano kung—

Napapikit na lang ako. Hindi ito ang oras para manghina.

Light Soul Bar and Resto.

Sumabog sa mukha ko ang ingay ng musika, halakhakan, at ilaw na nakakasilaw.

“Miss, diretso po kayo sa VIP room. Nando’n na si Ara kasama 'yung guest niya.”

Binigay sa akin ng bouncer ang itim na card na may number.

Tumango ako at tahimik na kinuha ito. Naglakad patungo sa mundong ilang beses ko nang tinangkang iwan.

Hindi ko pinansin ang mga tingin. Mga mata na parang sinisilip ang bawat sulok ng pagkatao ko.

Elevator.

Tahimik. Lamig. Ilang segundo pa lang pero pakiramdam ko'y kulang ang hangin.

May pumasok na lalaki. Suot lahat itim. Maskara. Tila multo sa modernong panahon.

Pero 'yung mata niya—berde. Mapangusisa. Parang binabasa ako.

Maputi ang ngipin. Malinis ang mukha. Pero ang mas nakuha ng mata ko ay ang balikat niya—basang dugo.

Bampira ba 'to?

Charot!

“Why are you staring at me?”

Hindi ako agad nakasagot. Tulala pa rin sa dugong dumadaloy mula sa kamay niya.

“Uhm... puwede mag-Tagalog ka? Hindi ako nakatapos ng kolehiyo,” kabado kong biro.

Ngumiti siya. Bahagyang senyas ng amusement. Inilahad ang kamay niya.

“May dumi ba sa mukha ko?”

Inabot ko ang kamay niya, pilit pinapakalma ang kabog ng dibdib ko. “Wala. Pero ‘yung kamay mo... dumudugo.”

Agad siyang kumilos. Kinuha ang panyo sa bulsa at pinunasan ang sugat.

Ding!

Bukas ang elevator. “I need to go, miss. See you when I see you.”

What the hell?

Wala man ang mukha, nabaon na sa isipan ko ang titig niya.

VIP Room.

Naglakad ako. Hanap si Ara.

Tok. Tok.

Bumukas ang pinto. “Ne! You're here na. Tara!”

Pumasok ako. Umupo sa couch.

“Ara, nasaan 'yung customer mo?” tanong ko, pa-whisper.

Sumenyas siya ng tahimik lang. Sumunod ako.

Maya-maya, may lumabas na lalaki mula sa silid. Asul ang mga mata. Matipuno. May hawig sa action star sa pelikula.

“Oh? Who’s she? Kapatid mo?”

Tiningnan ko si Ara, kunot-noo.

“No sir, cousin ko po siya. Starting today, siya ang private massager ninyo.”

What?!

“Ara! Anong sabi mo?!”

Tumawa silang dalawa. Walanghiya!

Umupo sa tabi ko ang lalaki. Ramdam ko ang bigat ng presensya niya.

Sinensyasan si Ara na lumabas. At ang bruha, sumunod agad!

“Relax, miss. I won’t bite,” sabi niya, tinig na parang pabulong pero matigas. “Isa lang naman ang gagawin mo. Dance for me. Then name your price.”

Tumayo ako. Walang choice. Dahan-dahan kong ginalaw ang katawan ko sa saliw ng sariling kaba.

Tahimik lang siyang nanonood.

Pero nagulat ako nang hilahin niya ako. Naupo ako sa kandungan niya.

“Sir, wala 'to sa—”

Hindi ko natapos. Hinalikan niya ako.

Mainit. Mabigat. Mapusok.

Pero hindi ako gumanti. Hindi ako makagalaw.

Tumulo na lang ang luha ko.

Hindi niya pinansin ang lamig ko. Lumalim pa ang halik.

Toktok.

Parang magic. Kumalas siya agad. Tumayo. Tiningnan kung sino ang kumakatok.

Pagbukas—si Ara.

“Sir Raiz, may naka-assign na pong ibang therapist sa inyo. Sa dance floor na po si Venisse.”

Napatigil siya. Tumitig sa akin. Tumayo.

Bago tuluyang lumabas, sinulyapan niya ako nang matagal. Walang sinabi. Pero parang may iniwan.

Umupo ako sa kama. Hindi ko na napigilan. Umiiyak na ako.

Lumapit si Ara. Hinaplos ang likod ko. Ni yakap ako.

Simula ng Bago.

Simula noon, umikot ang mundo ko.

Tulog ako sa umaga. Gising sa gabi.

At sa tuwing nandiyan si Raiz...

Hindi ako mapakali.

Two weeks later.

Nag-inat ako. Si Ara, abalang nag-aayos sa harap ng salamin.

“Buti gising ka na, bruha! Sumabay ka na. VIP daw 'yung darating mamaya. Pogi raw, haha!”

Wala na rin akong nagawa.

Mabilis akong naligo. Suot ang pink na crop top na terno.

“Venisse, ang tagal mo! Tara na!”

Paglabas namin, may humintong itim na van.

Napakunot-noo ako. “Ara, kilala mo ba 'tong sasakyan?”

Tahimik siya.

Bumukas ang pinto. Isang lalaking naka-tux ang lumabas.

“Sakay! Bilis!”

Sa gulat, wala na kaming nagawa kundi sumunod.

Bar.

Tahimik. Pero sa loob ko, may unos.

Pag-akyat sa second floor, huminto ako.

Si Raiz.

May kahalikang babae.

Napako ako sa kinatatayuan ko.

At nang magtagpo ang mata namin...

Asul.

Walang emosyon.

Pero parang binabalatan ng tingin niya ang kaluluwa ko.

Sino ka?

At bakit parang delikado ka... pero hindi ko kayang umiwas?