Bölüm 5

Gama'mın Amy'nin evinden çıkıp benimkine doğru koşuşunu izledim. Ne halt ediyordu? Neden birdenbire onunla konuşmaya başlamıştı? Ve bu neden beni bu kadar çok sinirlendiriyordu?

İçeri adımını atar atmaz onu boğazından yakalayıp duvara fırlattım. Kendi duygularıma anlam veremeyerek, "Ne halt ediyorsun sen?" diye bağırdım. "Onu bırak, Liam." Babam bir anda ortaya çıkıp bana sakince emir verdi. Hırladım ama arkadaşımı bıraktım. Dallas bana doğru sırıtarak, "Tanrı aşkına, onunla sadece konuşuyordum. Ne büyüttün?" diye cevap verdi. Sorun da buydu ya işte, neyi büyüttüğümü ben de bilmiyordum. Amy ile on iki yaşımızdan beri konuşmamıştım. Dallas'ın onunla konuşması neden umurumdaydı? Fakat öğle arasında Dallas'ın onunla konuştuğunu gördüğümde kafasını koparmamak için kendimi zor tutmuştum ve şimdi de Amy'yi eve bırakıyordu. Lanet olsun! Kendimi kontrol altına almam gerekiyordu.

"Sorun onun insan olması. Bırakın herhangi birimizle görüşmeye başlamayı, varlığımızdan bile haberdar olmamalıydı!" diye bağırdım; öfkemi hâlâ yüzde yüz kontrol edemiyordum. Babam, tam da bugünü bulmuş gibi burnunu bu işe sokmak için yanımıza geldi. "Ben bir sorun göremiyorum. Zaten varlığımızı biliyor, annesi de o da bunu kimseye anlatmıyor. Dallas'ın on sekizine girmesine birkaç ay kaldı. Eşini bulana kadar bırakın biraz eğlensin." Babamın "bırakın biraz eğlensin" demesi üzerine öfkem daha da alevlendi. Babam sürünün yeni pezevengi miydi? Bizi yalnız bırakması için onu uyararak babama doğru hırladım, ama o sürünün Alfa'sıydı. Kalmak isterse yapabileceğim pek bir şey yoktu. Bana gülüp neşeyle yoluna devam etti. Tam o sırada Cole ve Walker içeri girdi. Kapıdan dışarı baktığımda Amy'nin kendi kapısında Mia'yı karşıladığını gördüm, hemen ardından Cole kapıyı kapatarak dikizlememi böldü.

Neyse ki kimse bir şey fark etmiş gibi görünmüyordu. Nihayet Dallas'ın yakasını bıraktım ve hepimiz oyun odasına geçtik. Ben bir bilardo ıstakası aldım, Walker da öyle. Istakayı kırmak niyetindeydim. İkisi mini buzdolabından birer içki alırken Cole, "Ee, sen ve Amy arasında ne var?" diye sordu. Dallas bana sırıtıp ardından Cole'a döndü. "Emin değilim. Bugün yemek sırasında komik bir şey söyledi ve şimdi onu düşünmeden edemiyorum." Onu dinlerken ıstakama uyguladığım baskı yüzünden elimdeki bilardo ıstakası kırıldı. Dallas bana doğru dönerek tekrar sırıttı. "Yine de buradaki müstakbel Alfa onunla konuşmamı istemiyor gibi." Hepsi sorgulayan gözlerle bana baktı. Omuz silkip buzdolabından bir bira aldım. Ne dememi beklediklerini bilmiyordum, ben de ne söylemek istediğimi bilmiyordum; bu yüzden sadece sessiz kaldım.

Cole gülerek, "Ona neler olduğunu sorduğumda pek arkadaş canlısı değildi." dedi. Dallas'ın gözlerinden onu öldürecekmiş gibi bir bakış geçti. Suçlayıcı bir tavırla, "Ne dedin?" diye sordu. Cole gülümsedi. "Sadece neler döndüğünü sordum; o da notumu buruşturup çöpe attı!" diye yanıtladı incinmiş görünerek. Dallas'tan hafif bir kıkırtı koptu. Cole'un Amy ile konuşmasına değinmeyerek, "Onu bu hafta sonu partiye davet ettim," dedi. Bu tüylerimi diken diken etmişti. "Ne yaptın?" diye bağırdım. Hepsi bana şaşkınlıkla baktılar ama bunu gülüp geçiştirmeye çalıştılar. Walker "Geliyor mu?" diye sorunca tüm dikkatimi verip dinledim. Nedense hangi cevabı umduğumdan emin değildim. Dallas, "Hayır, planları olduğunu söyledi." diye cevap verdi ve nedense biraz rahatladım. Walker güldü ve "Hadi oradan!" dedi. Ona anlamayarak baktım. Gözlerini devirdi. "Mia partiye geliyor. Mia onun tek arkadaşı. Hiçbir planı yok, sadece seninle gelmek istememiş." diye açıkladı doğrudan Dallas'a bakarak, sırıtıyordu. Dallas'ın yüzünün biraz düştüğünü gördüm. Nedenini bilmiyordum ama bu beni gülümsetmişti.

Yaslandığı tezgâhtan atlayıp telefonunu çıkardı. Birine mesaj atmaya başladı. Cole güldü, "Ona mı mesaj atıyorsun?" Dallas sırıtıp başını salladı. Dallas'ta numarasının olması bende tuhaf bir his uyandırıyordu ama ne olduğunu tam anlayamıyordum.

Kısa süre sonra telefonunun bildirim sesini duyduk; hepimiz kızın ne söyleyeceğini merak ediyormuş gibiydik. Dallas sırıttı, "Cumartesi günü annesi onunla vakit geçirmek istiyormuş, bu yüzden günü annesiyle geçirecekmiş." Dallas'ın bir planı olduğunu görebiliyordum ama Amy'nin partiye gelmesinin yine de iyi bir fikir olduğunu düşünmüyordum. Zaten okulda yeterince zorbalığa uğruyordu, ortamda hiç yetişkin yokken işlerin ne kadar kötüye gidebileceğini kim bilebilirdi? Cole "Ne düşünüyorsun?" diye sordu Dallas'a. Dallas kocaman bir gülümsemeyle bize baktı, "Diyorum ki, anneler beni sever." Bu benim dışımda herkesi güldürdü.

"Bu gerçekten iyi bir fikir değil. Clara ve kızlar burada olacak, onların Amy'ye nasıl davrandıklarını biliyorsun. Üstelik, Olive sana kafayı takmış durumda; eğer Olive onu seninle takılırken görürse, onun için her şey çok daha kötü olur." Onlarla mantıklı bir şekilde konuşmaya çalışıyordum çünkü açıkçası şu noktada beni dinlemeleri için onlara Alfa emri vermem gerekirdi ve ben henüz o güce sahip değildim. Walker ve Cole bunu düşünüyor gibiydi ama Dallas'ın tüm yüzüne öfke kazınmıştı. Yavaşça ve öldürücü bir tonla, "Eğer ona parmaklarının ucuyla bile dokunurlarsa hepsini öldürürüm." dedi. Hayatım boyunca onun böyle davrandığını gerçekten hiç görmemiştim. Kıza karşı gerçekten hisleri mi vardı? Nasıl yani? Kelimenin tam anlamıyla daha bugün konuşmaya başlamışlardı.

Ona garip garip baktım. Biraz sakinleşmiş gibi görünüyordu ama yanıldığımı fark ettim. Sakince ama boğazının derinliklerinden gelen bir hırıltıyla, "Sadece sürtüğünü ve onun arkadaşlarını bizden uzak tut." dedi. Gözlerini benden ayırmadı, sonra odadan çıktı. Birkaç saniye sonra ön kapının sertçe çarparak kapandığını duydum. Ne olmuştu az önce? Benim kadar şaşkın görünen Walker ve Cole'a baktım. İlk konuşan Cole oldu. "Siktir, kız ona bir aşk büyüsü falan mı yaptı? Ne saçmalıktı o öyle?"

Ona bir aşk büyüsü yapmış olabileceğini sanmıyordum. Tüm cadılar sürü topraklarının dışında yaşardı ve o hiçbir zaman bu civardan dışarı çıkmadı. Büyüyü nasıl yaptırmış olabilirdi ki? Bu sorunun hâlâ bir cevaba ihtiyacı vardı, çünkü Gama'mın neden böyle davrandığını anlayamıyordum. Kapıyı işaret ederek, "Evet, neler döndüğünü bulmamız gerekecek çünkü bunun…" dedim, "yaşanması mümkün değil."

Annemin aşağı indiğini gördüm ama kapı eşiğinde durdu. Gözlerini devirerek, "Aşk büyüsü mü? Cidden mi?" dedi. Amy'ye karşı her zaman bir zaafı vardı; onunla iletişimimi kestiğim için bana hiçbir zaman kızmamıştı. Walker kapıyı işaret ederek ona sordu. "Onu gördün mü?" Annem güldü, "Belki onu tanımaya çalışırsanız sizin de ondan hoşlanabileceğinizi hiç düşündünüz mü? Siz çocuklar kendi küçük dünyanızda, sadece çevrenizden değil diye onun buna değmeyeceğini sanıyorsunuz. Ama onu gerçekten seven biri olarak, size onun buna fazlasıyla değeceğine garanti edebilirim. Ve Liam, kurdunu almadan önce sen de onun buna değeceğini düşünüyordun. Sizin daha büyüyecek çok yolunuz var." Gözlerini devirip merdivenlerden yukarı geri döndü.

Beni zan altında bırakıp öylece gitmeyi annemden başkası yapmazdı zaten. Bugün benim aileme ne oluyordu, şu an tamamen Amy'nin tarafındaydılar. Onu sevmediklerini söylemiyordum ama genelde bunu böyle yüzüme vuracak kadar açık sözlü olmazlardı.

Sorulardan kaçmak için arkadaşlarıma dönüp omuz silktim. Ben bir bira daha alırken Walker ve Cole biraz video oyunu oynamak için kumandaları kapmışlardı. Neler oluyordu şu anda? Her şey ters hissettiriyordu. Bütün bunların tek sebebi sadece Dallas'ın Amy ile birlikte olmak istemesi olamazdı.