Dolunay Laneti

Benim hikayem bir çocukla başlıyor. Doğduğumdan beri onun evinin tam karşısında yaşıyorum. Liam; boyu neredeyse iki metre, kısa kahverengi saçları ve görebileceğiniz en parlak yeşil gözlere sahip. O, sürünün gelecekteki Alfa'sı, ama biz tüm bunların ne anlama geldiğini anlamadan önce benim en iyi arkadaşımdı.

Beni evinin arkasındaki dereye götüren, çamur birikintilerinde benimle zıplayan ve kurbağa yakalayan kişiydi. Biri benimle uğraştığında beni korur, düştüğümde kanayan dizlerimi o sarardı.

Zihnim arkadaş olduğumuz o günlere geri döndü. "Liam! Geliyorlar!" diye bağırdım derenin karşısından, onun görünmez canavarlarla savaştığı yere doğru. Liam bana doğru koştu ve derenin çok da geniş olmayan bir kısmından karşıya atladı; o sırada ben de kaydım ve çamurlu bir tepeye düştüm. Öylece yere yığılıyormuş taklidi yaptım. Liam kollarımı tutup beni yukarı çekti ve yaklaşan canavarlarla yüzleşmek için benim önüme atladı. Gözlerimin içine bakarak, "Korkma Amy. Hiç kimsenin sana zarar vermesine izin vermeyeceğim." dedi ve ardından tekrar canavarlara doğru döndü. Mücadele sırasında sopasını düşürünce gözlerinde endişeli bir ifadeyle bana döndü. "Kaç!" diye bağırdı. Ona korkuyla baktım. Kendim için değil, onun için korkuyordum. Ağaçların arasına koşup kullanabileceği başka bir sopa buldum ve yanına geri döndüm. Arkasını döndüğünde "Liam!" diye bağırarak sopayı ona fırlattım. Bana o meşhur, büyüleyici gülümsemesiyle karşılık verdi ve kalan canavarları alt etmek için geri döndü. Nefes nefese kalarak sopayı yere bıraktı ve yanıma geldi."Başardık, Amy. Hepsini öldürdük." dedi. Beni kendine çekip sarılırken gülümseyerek ona baktım. "Liam! Amy!" Liam'ın annesi evden bize seslendi. İkimiz de birbirimize bakıp kıkırdadık ve öğle yemeği için içeri doğru yürümeye başladık. Annesi bizi çamura bulanmış halde görünce hiç de mutlu olmayacaktı.

Dünya umrumuzda değildi, tasasız ve mutlu çocuklardık. Liam on iki yaşına girdiğinde ve Alfa eğitimine başlama zamanı geldiğinde her şey değişti. Ailelerimiz konuşmak için ikimizi de ayrı ayrı karşılarına aldı. Annem, bir kurt sürüsünün içinde yaşadığımızı ancak bizim insan olduğumuzu söyledi. Ona neden burada yaşadığımızı ve neden buradaki tek insanların biz olduğumuzu sormaya kalktığım zamanlarda, bu soruları geçiştirmenin bir yolunu hep bulmuştu.

Bütün arkadaşlarım kurtlarına kavuşmaya başlarken benim kavuşamamam, insan olduğum gerçeğini daha fazla saklayamayacağım anlamına geliyordu. Aramızdaki farkı bir şekilde sezmişlerdi. Artık sahip olduğum tek arkadaşım Mia'ydı. Yaşadığım onca zorbalık ve yediğim dayaklar boyunca yanımda duran tek kişi oydu. Herkesi kaybetmek zor olmuştu ama liseyi bitirmeme sadece 2 sene kalmıştı. Ardından buradan ayrılacaktım.

Annemin de benimle gelmesini istiyorum ama bunca yıl burada kaldığı düşünüldüğünde benimle buradan ayrılacağını hiç sanmıyorum. Liam ile aramız açılmasına rağmen, annem ile onun annesi ayrılmaz bir ikili olmaya devam etmişlerdi. Büyüdükçe sorunlarımızı çözeceğimizi söylüyorlardı, bense onların deli olduğunu düşünüyordum.

Luna Julia, Liam'ın annesiydi. Her şeye rağmen bana, kendi çocuğuymuşum gibi davranıyordu. Artık eskisi kadar sık evlerine gitmiyordum; genelde sadece yılda bir kez, doğum günümde kutlama yapmak için beni yemeğe davet ederdi.

Liam'ı görmek bana kaybettiğim şeyleri hatırlattığı için, bunun dışındaki davetlerini genelde geri çeviriyordum. Zaten Liam doğum günü yemeklerime asla katılmazdı, o yüzden genellikle bir sorun çıkmıyordu. Ancak Luna Julia, kendisinin ve Alfa John'un beni ne kadar sevdiklerini ve umursadıklarını unutmama asla izin vermezdi.

Bir kurt sürüsünün ortasında insan olmanın talihsizlik olduğunu söylemek kesinlikle yetersiz kalırdı. Clara ile yardakçıları Olive ve Kylie bunu öğrenir öğrenmez, benim için her şeyin sonu gelmişti. Dişi Şeytanlar yüzünden, doğrudan ya da dolaylı olarak pek çok kez yaralanmıştım. Mia ile onlara bu ismi takmıştık. Benimle arkadaş kalmayı seçtiği için Mia da bundan nasibini almıştı. Yine de, Dişi Şeytanlar hariç herkesle konuşup arkadaşça anlaşabilmek gibi tuhaf bir yeteneği vardı. Onu bu durumdan uzaklaştırmaya, arkadaşlığımızı bitirmeye çalışmıştım ama iyi günde ve kötü günde birlikte olduğumuzu söyleyerek buna izin vermiyordu. Annem dışında, benim tek kurtarıcı meleğim oydu.

Annem doğduğumdan beri benim her şeyimdi. Babam hiçbir zaman bu tablonun bir parçası olmamıştı; bu, annemin kendine sakladığı sırlardan sadece biriydi. Dürüst olmak gerekirse, ondan bir doğum günü kartı bile almadan geçen on altı yılın ardından artık bu durum pek de umurumda değildi. Belli ki beni zerre kadar umursamıyordu, benim de onu umursamam için hiçbir neden yoktu.

Bu sabah geç kaldığım için aceleyle duştan çıkıp sabah rutinimi hızla hallettim. Siyah crop tişörtümü ve kot pantolonumu giyip hazır olunca koşarak ön kapıdan çıktım ama aniden olduğum yerde kalakaldım.

Liam'ı arabasına binmek üzere evinden çıkarken gördüm; aramızdaki her şeye rağmen onun müthiş yakışıklı olduğunu kimse inkar edemezdi, kelimenin tam anlamıyla göz alıcıydı. Eskiden tanıdığım o çocuktan çok daha fazlasıydı artık. Boyunun uzamasının yanı sıra, vücudu da iyice yapılı bir hale gelmişti. Tişörtünün altından belirginleşen kasları, adeta "hodri meydan" der gibiydi. Gelecekteki Alfa statüsünün hakkını vermeye gerçekten başlamıştı.

Arabasına binerken dünyada hiçbir derdi yokmuş gibi görünüyordu. Bütün hayatını şimdiden planlamıştı. Babası görevi bıraktığında sürünün Alfa'sı o olacaktı. Güzel bir kız arkadaşı vardı; gerçi bu kişi Clara olduğu için kusursuz bir kız arkadaş olduğunu söyleyemezdim. Clara'ya kalırsa, onlar eş olacak ve sonsuza dek mutlu yaşayacaklardı. Üstelik tonlarca arkadaşlara sahipti; herkes bir Alfa ile arkadaş olmak isterdi ama bu unvan zaten yanında hazır bir arkadaş grubuyla birlikte geliyordu.

Walker onun gelecekteki Beta'sı, Cole gelecekteki Delta'sı ve Dallas da onun -veya Clara'nın mı demeliyim- gelecekteki Gama'sıydı. On iki yaşına girmeden önce de hepsi arkadaştı. Herkes kurtlarını almaya başladığında aralarındaki bağ çok daha güçlenmişti.