All Chapters of Dolunay Laneti: Chapter 1 - Chapter 10

Benim hikayem bir çocukla başlıyor. Doğduğumdan beri onun evinin tam karşısında yaşıyorum. Liam; boyu neredeyse iki metre, kısa kahverengi saçları ve görebileceğiniz en parlak yeşil gözlere sahip. O, sürünün gelecekteki Alfa'sı, ama biz tüm bunların ne anlama geldiğini anlamadan önce benim en iyi arkadaşımdı.Beni evinin arkasındaki dereye götüren, çamur birikintilerinde benimle zıplayan ve kurbağa yakalayan kişiydi. Biri benimle uğraştığında beni korur, düştüğümde kanayan dizlerimi o sarardı.Zihnim arkadaş olduğumuz o günlere geri döndü. "Liam! Geliyorlar!" diye bağırdım derenin karşısından, onun görünmez canavarlarla savaştığı yere doğru. Liam bana doğru koştu ve derenin çok da geniş olmayan bir kısmından karşıya atladı; o sırada ben de kaydım ve çamurlu bir tepeye düştüm. Öylece yere yığılıyormuş taklidi yaptım. Liam kollarımı tutup beni yukarı çekti ve yaklaşan canavarlarla yüzleşmek için benim önüme atladı. Gözlerimin içine bakarak, "Korkma Amy. Hiç kimsenin sana zarar vermesin

Hızla bakışlarımı onların masasından çekip Mia'ya diktim. Gözlerimden okunduğuna emin olduğum aynı kafa karışıklığıyla bana bakıyordu. Burada bunun hakkında konuşmazdık; etrafta çok fazla kulak vardı ve Dallas sırtıma bir hedef tahtası koyduğu için, herkes bu konuda ne söyleyeceğimi duymaya çalışacaktı. Zihnimi okumuş olmalı ki yüz ifadesini düzeltip sadece atıştırmalıklarını yemeye başladı. Önüme baktım; bana peynirli kraker, çikolatalı donut, hindili sandviç ve bir enerji içeceği almıştı. Nazik bir davranış olsa da bunlara güvenemezdim. Onları kenara itip Mia'ya baktım; bana kendi çikolatalı donutlarından teklif etti ama reddettim. Bu olay midemi düğüm düğüm etti, az sonra ne olacak diye merakla bekliyordum.Nihayet öğle zili çalıp oldukça sessiz geçen öğle aramı böldüğünde, yerimden sıçradım ve Mia'yla vedalaştıktan sonra oradan olabildiğince hızlı bir şekilde sıvışmaya çalıştım. Bana verdiği tüm atıştırmalıkları çöpe attım. Normalde, eğer gerçekten içlerinde bir sorun yoksa parası

Gama'mın Amy'nin evinden çıkıp benimkine doğru koşuşunu izledim. Ne halt ediyordu? Neden birdenbire onunla konuşmaya başlamıştı? Ve bu neden beni bu kadar çok sinirlendiriyordu?İçeri adımını atar atmaz onu boğazından yakalayıp duvara fırlattım. Kendi duygularıma anlam veremeyerek, "Ne halt ediyorsun sen?" diye bağırdım. "Onu bırak, Liam." Babam bir anda ortaya çıkıp bana sakince emir verdi. Hırladım ama arkadaşımı bıraktım. Dallas bana doğru sırıtarak, "Tanrı aşkına, onunla sadece konuşuyordum. Ne büyüttün?" diye cevap verdi. Sorun da buydu ya işte, neyi büyüttüğümü ben de bilmiyordum. Amy ile on iki yaşımızdan beri konuşmamıştım. Dallas'ın onunla konuşması neden umurumdaydı? Fakat öğle arasında Dallas'ın onunla konuştuğunu gördüğümde kafasını koparmamak için kendimi zor tutmuştum ve şimdi de Amy'yi eve bırakıyordu. Lanet olsun! Kendimi kontrol altına almam gerekiyordu."Sorun onun insan olması. Bırakın herhangi birimizle görüşmeye başlamayı, varlığımızdan bile haberdar olmamalıydı!

Liam aşağı doğru bana bakarken yüzünde bir anlığına eğleniyormuş gibi bir ifade belirdi. Clara konuşmaya başladığı an o ifade kayboldu. "Cidden, insanların gözleri yok mu? Önüne baksana!" diye cıyakladı. Liam arkama doğru bir bakış fırlattı ve sonraki saniye fark ettiğim tek şey, Dallas'ın beni ayağa kaldırdığı ve Liam'ın Clara'yı sürükleyerek uzaklaştırdığıydı.Konuşamayacak kadar şaşkındım ama Dallas'ın konuşmasıyla bu durum değişti. "Aims, iyi misin?" dedi neredeyse utangaç bir şekilde; sanki herkesin önünde kıçının üstüne düşen kendisiymiş de utanıyormuş gibiydi. Sakince ve yavaşça konuştum. "Dallas, bak ben iyiyim ama bu her neyse... Eğer gerçekse ve benimle gerçekten arkadaş olmak istiyorsan, lütfen beni rahat bırak. Bak, çabalamanı takdir ediyorum ama tüm bunlar uzun vadede başıma daha çok iş açacak. Şu anda hiçbir şeyi mahvetmeyi göze alamam, yakında buradan kurtulacağım." Gereğinden fazla bilgi verdiğimi fark edip hemen çenemi kapattım. Planlarımı açığa vurmak istememiştim, b

Evimiz hiçbir anlamda büyük sayılmazdı; giriş katında oturma odası, mutfak ve yemek odası varken, iki araçlık garajın üzerinde ise üç yatak odasının bulunduğu ikinci bir katımız vardı. Burası evimdi ve seviyordum. Annem hayatını hayatta kalmamıza adamış ve bu konuda her zaman harika bir iş çıkarmıştı. Maddi anlamda hiçbir şeyin eksikliğini hissetmiyordum. Ben bir gün buradan ayrılsam da, dışarıda yaşanan tüm o kötü anılara rağmen burası her zaman benim evim olarak kalacaktı.Kapının vurulduğunu duydum. Kimseyi beklemediğimden kapıya bakmaya gittim. Kapıyı açtığımda karşılaştığım manzara, pervaza yaslanmış uzun boylu bedeniyle Dallas'tı. "Hey, bu gece ne yapıyorsun?" diye sordu. Onu görmek bana Liam'la daha erken saatlerde yaşadığım olayı hatırlattı ve anında sinirlendim. "Dallas, neden insanlara senin kızın olduğumu söylüyorsun?" diye sorarak sinirli olduğumu belli ettim. Gülümsemesi soldu. "Ben kimseye benim kızım olduğunu söylemiyorum. Sadece bizi bir arada gördüler ve öyle varsayıy