3.Bölüm

Herkes bir anda sus pus oldu. Vereceğim cevabı merak eden bütün gözler üzerime çevrilmişti.

Tam o sırada Nathaniel Chapman'ı tekerlekli sandalyeyle içeri getirdiler. Gerçekten de hasta görünüyordu. Yüzü solgundu, bedeni bitkin düşmüştü. Tekerlekli sandalyesinden kalkacak gücü bile yok gibiydi.

Onu bu hâlde gören herkesin yüzünde imalı bir gülümseme belirdi.

Nathaniel'la evleneceğimi ilan etmek üzereydim ki Bay Chapman'ın sözleri aklıma geldi.

"Seçimini Nathaniel'dan yana yaptığın için kararına saygı duyuyorum. Ama şimdilik kimseye bir şey söyleme. Ortalık biraz durulunca herkes zaten öğrenecek."

Bir an duraksadım. Tam ağzımı açacakken kendimi tuttum.

Nathaniel da tek kelime etmedi. Sakin bir ifadeyle bana baktı. Ancak gözlerinde beliren o belli belirsiz hayal kırıklığını fark etmemek mümkün değildi.

Bay Chapman'ın neden böyle düşündüğünü anlayabiliyordum. Chapman ailesi oldukça kalabalıktı ve hepsinin gözü onun servetindeydi.

Bu yüzden George'la tartışmaya girmedim. Bıraktım, istedikleri kadar alay edip gülsünler. Ben de arkamı dönüp oradan uzaklaştım.

***

Isabella'yla eve dönmek için aynı arabaya binmiştik.

Yanıma oturmuş, kendinden emin bir edayla bileğini sallıyordu. Bileğindeki elmaslar ışığı yakaladıkça göz kamaştırıcı bir şekilde parlıyordu. Öyle ki gözlerimi kısmak zorunda kaldım.

"George'la evlensen ne olacak? Kalbini asla kazanamayacaksın," dedi dudaklarında küçümseyici bir gülümsemeyle.

Başkalarının gözünde Isabella, tatlı ve zararsız bir kadından farksızdı. Oysa kimsenin görmediği o gerçek yüzünü yalnızca ben biliyordum.

Ona bakarken önceki hayatımda George'la onu yatakta yakaladığım o korkunç an yeniden gözümün önüne geldi.

Isabella, George'un kollarına sokulmuş, korkudan tir tir titriyordu. George ise ona zarar verebileceğimden öylesine korkmuştu ki hiç düşünmeden önüne geçmiş, onu benden korumuştu.

Yaşadığım şok o kadar büyüktü ki olduğum yere yığılıp kalmıştım.

O olaydan sonra ailem Isabella'yı eğitim görmesi için yurt dışına göndermişti. O da orada yaşayan varlıklı bir ailenin varisiyle evlenmişti. Sonuçta hayatı benimkinden çok daha iyi olmuştu.

Ama bu hayatta George'u ona bırakmaya karar vermiştim. Bakalım bu kez işler onun için nasıl sonuçlanacaktı.

Bunları düşününce dudaklarımda hafif bir gülümseme belirdi. "Haklısın. Kalbini kazanamadıktan sonra onunla birlikte olmanın ne anlamı var ki? Umarım bir an önce büyür ve onunla evlenirsin. İkinize de bir ömür boyu mutluluklar dilerim."

Isabella bir an afalladı. Beklemediği bu cevap karşısında yüzündeki gülümseme donup kaldı. Ancak hemen toparlandı, kaşını kaldırıp hafifçe güldü.

"İstediğin kadar umursamıyormuş gibi davran. Ama ne yaparsan yap, George'un sevdiği kişi benim."

***

Aradan bir süre geçti ve bayram geldi. Babam yine benden Bay Chapman'a birkaç hediye götürmemi istedi.

Chapmanların evine adımımı atar atmaz Isabella'yla karşılaştım. Günlerdir eve uğramamıştı.

Şık bir tasarımcı elbisesi ve onunla uyumlu takılarıyla son derece zarif görünüyordu.

Isabella beni görünce hafifçe gülümsedi. "Beatrice, kıyafetimi beğendin mi? Bunların hepsini George aldı. Gösterişli şeylerden pek hoşlanmadığımı söyledim ama yine de ısrar etti. Hatta bunların yalnızca benim gibi birine yakışacağını söyledi."

İçimde bir öfke yükseldi. Kaşlarımı çatıp yanından geçmeye çalıştım ama önüme geçerek yolumu kesti.

"Beatrice, ben sadece mutluluğumu seninle paylaşmak istemiştim. Neden böyle soğuk davranıyorsun? Beni kıskandığını biliyorum ama ne yapayım, aşk insanın kontrol edebileceği bir şey değil."

Sözlerini bitirir bitirmez gözyaşları yanaklarından süzülmeye başladı.

Elimi uzatıp onu kenara çekmek istedim. Ama neye uğradığımı şaşırdım; kendini abartılı bir şekilde yere bıraktı ve eskisinden de yüksek sesle feryat etmeye başladı.

"Beatrice, bana nasıl vurursun? Ben senin kardeşinim!"

Tam da o sırada George öfkeyle yanımıza daldı.

"Beatrice Layton, sen ne yaptığını sanıyorsun?" diye öfkeyle çıkıştı, gözlerini bana dikerek. "Kendi kardeşine bunu yapmaya utanmıyor musun? Hiç mi vicdanın yok senin?"

Bakışlarımı George'dan Isabella'ya çevirdim. Ardından hafifçe güldüm. "İnanamıyorum Isabella. Daha bu yaşta böylesine kirli oyunlara başvuruyorsun."

Sözlerim ağzımdan çıkar çıkmaz George bana tokat attı.

"Bella hakkında böyle konuşmaya cüret etme!" diye çıkıştı.

Tokadın acısı hâlâ yanağımdaydı. Ona karşılık vermek için elimi kaldırdım ama göz ucuyla davetlileri gördüm.

Chapmanların bayram yemeğini mahvetmek istemiyordum. Bu yüzden öfkemi bastırıp yalnızca onlara sertçe baktım.

Tam o sırada Isabella'nın yüzündeki o gizli zafer gülümsemesini gördüm.

George da yaptığının biraz fazla kaçtığını anlamış olacak ki elini uzatıp beni tutmaya çalıştı. Fakat daha bana dokunamadan Isabella ona sarıldı ve gitmesine engel oldu.

"Georgie, galiba gözüme bir şey kaçtı. Bir bakar mısın?" diye sızlandı, gözlerini kırpıştırarak.

O sırada yanımızdan geçen misafirler çoktan parmakla beni göstermeye, kendi aralarında fısıldaşmaya başlamıştı.

"Laytonların büyük kızı değil mi o? Bir erkeği elde etmek için kendi kardeşiyle kavga ettiğine inanamıyorum. Ailesine ne büyük utanç!"

Bu sırada George'un yüzü tiksintiyle buruştu.

"Beatrice, hemen Bella'dan özür dile! Benim gibi bir adamın karşısına nasıl senin gibi bir kadın çıktı? Tam bir utanç kaynağısın!"