4.Bölüm

George'un arkasında duran ailenin diğer genç erkekleri, gülmemek için elleriyle ağızlarını kapatmıştı.

"Layton Hanım, bu kadarı da olmaz. Kız kardeşinize bile tahammül edemiyorsanız George başka kadınlarla yakınlaşmaya başladığında ne yapacaksınız? Kıskançlıktan ölüp gidecek misiniz?" diye alay etti biri.

Bir başkası kahkahalara boğulup söze karıştı. "Yoksa Bayan Layton'ın George'a fazla yaklaşan her kadının icabına baktığını bilmiyor musunuz?"

Eskiden George yüzünden kick boksa başlamıştım. Hatta onu benden almaya kalkışan herkesi döveceğimi söyleyip dururdum.

Şimdi bunları düşünmek bile utançtan yerin dibine girmeme yetiyordu.

George bana doğru ilerlerken odada kahkahalar yükseldi.

Sesindeki küçümseme açıkça hissediliyordu. "Dedem bugün nişanımızı ilan edecek. Benimle gerçekten evlenmek istiyorsan sana söylediklerimi unutma."

"Evlendikten sonra herkes kendi hayatını yaşayacak, sen de benim işlerime karışmayacaksın. Böyle yaparsan o kötü ve çekilmez tavırlarını da affederim."

İnanamayarak ona baktım. Bu kadar iyi eğitim almış birinin nasıl olup da böylesine saçma şeyler söyleyebildiğini aklım almıyordu.

George sessizliğimi kabul ettiğim şeklinde yorumladı ve daha da kendinden emin bir tavır takındı.

"Sözümü dinlediğin sürece seni mahcup edecek bir şey yapmam," diye ekledi.

Benim ondan başkasıyla asla evlenmeyeceğimden emindi.

Etrafımızdakiler de sanki bir gösteri izliyormuş gibi bizi seyrediyordu. Tam o sırada evin içinden ayak sesleri duyuldu.

Bay Chapman'ın yardımcısı Isaac Brown dışarı çıktı.

"Bu gürültü de ne böyle? Bugün Şükran Günü. Bay Chapman'ı üzmeye mi çalışıyorsunuz?" diye çıkıştı.

Isaac'in hemen arkasından Nathaniel geliyordu. Üzerinde bir takım elbise vardı ve tekerlekli sandalye kullanmıyordu. Üstelik eskisinden çok daha sağlıklı görünüyordu.

Nathaniel yüzümü kapattığımı görünce kalabalığın arasından geçip doğrudan yanıma geldi.

"İyi misin?" diye alçak sesle sordu.

Gözlerim ona değdiği anda geçmişten bir anı zihnimde canlandı. Önceki hayatımda bütün umudumu yitirdiğimde evsiz biri gibi sokaklarda dolaşıyordum.

Bir keresinde yanıma bir araba yanaşmıştı. Ardından camı açılmış ve Nathaniel'in yüzü görünmüştü.

"Bea, burada ne yapıyorsun?" diye sormuştu.

Bana daha önce hiç adımla hitap etmemişti. O zamanlar bunu beni yengesi olarak kabul etmemesine bağlamıştım.

Yanıldığımı ise ancak ölmeden hemen önce anlamıştım.

Nathaniel bir kez daha, "Canın acıyor mu?" diye sorduğunda hâlâ dalgındım.

Bu sözleri duyunca başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. Gözlerim yaşlarla doldu ama gülümseyerek cevap verdim: "Hayır, iyiyim."

George hemen yanımda küçümseyerek güldü. "Canının yanması seni neden ilgilendiriyor ki? Nathaniel, o senin müstakbel yengen."

Isaac'ın yüzünden bir anlığına anlaşılması güç bir ifade geçti. Ancak bir şey söylemedi. Sadece, "Hadi, Bay Chapman seni bekliyor." demekle yetindi.

George yanımdan geçerken burnunu kaşıdı ve alçak sesle mırıldandı: "Az önce söylediklerimi unutma."

Kendinden oldukça memnun görünüyordu; sanki ipleri çoktan eline almış gibiydi.

Ne var ki bu zafer sarhoşluğu uzun sürmeyecekti.

Herkes oturma odasında toplandıktan sonra Bay Chapman bastonundan destek alarak merdivenlerden aşağı indi. Ardından önceden hazırlanmış kürsüye çıktı.

Saçları artık tamamen ağarmıştı ama otoriter duruşundan hiçbir şey kaybetmemişti.

Sonra gülümseyerek elimi tuttu. "Bugün çok güzel bir gün. Hepinizle paylaşmak istediğim önemli bir haberim var."

Bir an duraksadıktan sonra devam etti: "Beatrice henüz yirmi yaşına girdi. Dedesiyle aramızda yaptığımız anlaşmaya göre ailemizin gençlerinden biriyle evlenecek. Düğünün ardından da tüm mal varlığımın yüzde seksenini bu çifte devredeceğim."

Bay Chapman, işini kurmak ve büyütmek için onlarca yılını harcamıştı. Artık serveti dillere destan olmuştu. Bu servetin küçücük bir kısmı bile çoğu insanın ömrü boyunca kazanabileceğinden çok daha fazlaydı.

Odadaki herkesin gözleri kıskançlıkla fal taşı gibi açıldı.

"Şimdi hepinizin huzurunda onların mutluluğuna tanıklık etmek istiyorum," diye ilan etti.

George sırtını dikleştirip çenesini kaldırdı ve bir adım öne çıktı. Ancak Bay Chapman onu durdurdu.

Bir an sonra gülümseyerek Nathaniel'e döndü.

O sırada Nathaniel üzerini değiştirip yeni bir takım elbise giymişti. Işıkların altında dururken eskisi gibi hasta ve güçsüz görünen genç adamdan eser yoktu.

Elinde bir buketle öne doğru yürüdü ve şöyle dedi: "Beatrice, hazır mısın?"