2.Bölüm

Doğum günü partimin yapıldığı gündü. George, büyükler yavaş yavaş ayrıldıktan sonra, Isabella'yla birlikte çıkageldi.

Isabella'nın yanakları al al olmuştu, George'un boynunda ise belirgin kırmızı izler vardı. Onları gören herkes, az önce ne yaptıklarını kolayca tahmin edebilirdi.

Eski ben olsaydım, o anda kendimi kaybeder, hıçkıra hıçkıra ağlayarak hesap sorardım. Bana nasıl böyle bir şey yapabilirlerdi?

Biri sevdiğim adam, diğeri ise kız kardeşimdi. Hislerim onlar için hiçbir şey ifade etmiyor muydu?

Ama bu kez onlara şöyle bir göz atmakla yetinip çevremdekilerle sohbet etmeye devam ettim.

George, bakışlarımın bir anlığına boynundaki izlere kaydığını fark edince hemen Isabella'nın önüne geçerek onu korumaya çalıştı.

Aradan saniyeler geçti ama ben hâlâ hiçbir olay çıkarmamıştım.

Sessiz kalmam onu rahatsız etmiş gibiydi. Zoraki bir gülümsemeyle, "Beatrice, yoksa benimle evlenmeyeceğimden korktuğun için mi böyle anlayışlı davranıyorsun?" diye sordu.

"Eh, belki de böylesi daha iyidir. Yakında Chapman ailesinin reisi olacağım. Tek bir kadına bağlı kalmam beklenemez. Hayatımda daha pek çok kadın olacak. Ama bugün bu kadar anlayışlı davrandığına göre seni küçük bir ödülle sevindireyim."

Bunu söyledikten sonra George cebinden küçük, kadife bir kutu çıkardı.

George tam da bilekliği bana uzatmak üzereyken Isabella elinden kapıp heyecanla, "Bu muhteşem! Şu lüks markanın sınırlı sayıda üretilen bilekliği değil mi? Bunu bulmak neredeyse imkânsız!" dedi.

George hemen elini geri çekti. "Beğendin mi, Bella? O hâlde senin olsun."

"Yapamam. Bu, Beatrice'in doğum günü için aldığın hediye. Öylece alamam ki," diye karşılık verdi Isabella, hafifçe gülerek.

Ancak konuşurken gözlerini benden ayırmıyor, ses tonundan zafer kazanmış olduğu açıkça anlaşılıyordu.

"Saçmalama, al işte. Beatrice'e gelince, ona sonra başka bir şey bulurum. Benim verdiğim her şeyi mükemmel bulur zaten," dedi George.

Sözleri üzerine odadakiler kısık sesle gülüşmeye başladı.

Birden geçmişe dair anılar zihnimde canlandı. O an, bunun bir zamanlar gerçekten de böyle olduğunu fark ettim. Eskiden George'un bana verdiği her şeyin benim için çok değerli olduğuna inanırdım.

Bir bayramda Chapman ailesine hediyeler götürdüğümü ve yağmura yakalandığımı hatırladım. George hiç düşünmeden ceketini bana vermişti ben de yıllarca saklamıştım.

Daha sonra beni gizlice ceketi koklarken yakalamıştı.

"Ne kadar da utanmazsın!" diye çıkışmıştı.

O tek cümlesi, gençlik aşkımı paramparça etmişti. Utançtan yerin dibine girmiştim.

O zamanlar Bay Chapman bile bastonuyla ona vurmuştu. "O daha genç bir kız. Ne saçmalıyorsun sen?" diye çıkışmıştı.

Buna rağmen George gülüp geçmişti. Sonrasında bu olayı her anlattığında abartıp durmuştu. Çok geçmeden herkesin diline düşmüştüm.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, bütün bunlar ne kadar da acınası geliyordu.

O an arkamı dönüp gitmeye karar verdim.

Ama George beni durdurdu. "Ne oldu? Yoksa alındın mı? Daha fazla rol yapamayacak mısın? Biliyordum zaten. Senin gibi kötü kalpli bir kadın anlayışlı davranamazdı."

Konuşurken bileğimi sıkıca kavradı. Elini bileğimde görünce aşağı baktım ve ardından kolumu sertçe çekerek kurtuldum.

"Biraz saygılı olun, Bay Chapman."

George bir an duraksadı, ardından karşılık verdi: "Ne saygısı? Neye saygı duyacakmışım? Benimle evlenmek için can atan sen değil misin? Yakında aynı evde yaşayacağız zaten. Bu numaralara ne gerek var?"

"Seninle evleneceğimi kim söyledi?" diye karşılık verdim.

Odaya şaşkın bir sessizlik çöktü. Birkaç saniye sonra herkes kahkahalara boğuldu.

"Başka kiminle evleneceksin ki?" diye alaycı bir ifadeyle karşılık verdi George. "Bana deliler gibi âşıksın. Gerçekten başka biriyle evlenebileceğini mi sanıyorsun?

"Kaldı ki ailemde evlenmeye uygun yaştaki diğer tek bekâr Nathaniel. Ama geçirdiği kazadan beri sağlığı hiç iyi değil. Sürekli hasta ve ne kadar ömrü kaldığını kimse bilmiyor.

"Duyduğuma göre bazı 'yetenekleri' de zarar görmüş. Sana hiçbir şey veremeyecek bir adamla hayatını geçirmek mi istiyorsun?''