MasukHindi lang si Luna ang nakaramdam na may kakaiba—napansin din 'to ni Lola Divina.Nung una, nang dumating ang mga Padilla na may dalang bundok ng mamahaling regalo, akala ni Lola Divina ay nagpapasalamat lang sila kay Luna dahil sa paggaling ng mga binti ni Pia. Pero habang nakikinig siya sa napakalambing na mga boses ng pamilya, dahan-dahan niyang napagtanto ang totoo.Hindi 'to mukhang ordinaryong pagbisita lamang ng mga kapitbahay.Mukha itong... mayaman na pamilya ng bride na pumunta sa bahay ng lalaki para tingnan ang mansyon nito at magpakita ng buong suporta!Nang makita kung gaano katotoo ang pagmamahal ng mga Padilla kay Luna, naging sobrang saya ni Lola Divina para sa dalaga.Tumingin si Lola Gabriella kay Lola Divina nang ilang saglit, tsaka ngumiti. "Kumare, kamusta naman ang pakiramdam niyo? Nabanggit ni Enzo na na-sprain daw ang ankle mo nitong nakaraan?"Akala ni Lola Divina ay simpleng kumustahan lang 'yun. "Naku, maliit na aksidente lang 'yun..."Bago pa man niya maida
Si Enzo ang pinakamatagal na nakasama ni Luna. Nang mapansin ang matinding pagkalito sa mukha ng dalaga, mabilis siyang nagbigay ng palihim na kindat sa Mommy niya.Pero si Pia, nakatitig lang sa nawawala niyang anak. Nang makitang ligtas na naglalakad si Luna papunta sa kanila, wala na siyang pakialam sa iba pa! Umapaw ang puso niya sa purong saya.Nang matanggap ang signal ni Enzo, narealize ni Pia na baka mailang ang dalaga sa sobrang excitement niya. Mabilis niyang inabot ang mga kamay niya kay Luna, puno ng lambing ang boses. "Narinig ko kay Eve na pupuntahan ka daw nila ngayong araw. Since I had some free time, I decided to come along!" "Salamat po sa pag-alala sa akin, Tita Pia," ramdam ni Luna ang pag-apaw ng init sa puso niya. Lumapit siya at umupo sa tabi ng ginang, tsaka humarap para batiin ang dalawang matanda nang may paggalang. "Lolo, Lola."Para sa dalawang matanda, ang mga pormal na tawag na 'yun ay nakakadurog ng puso.Pilit na pinanatili ni Don Richard ang pagiging k
Nang lumingon si Luna, napatigil siya. Nakatayo roon si Prof. Eric!Biglang namula ang buong mukha niya, at gustong-gusto na niyang magpalamon sa lupa sa sobrang hiya.Si Hunter naman, sobrang kapal talaga ng mukha. Dahan-dahan niyang itinaas ang isang kilay niya. "Prof., the way you say that makes it sound like I'm a bad influence on her." Hindi sumagot si Prof. Eric, pero ang seryoso niyang mukha ay malinaw na nagsasabi: Bakit, hindi ba?Sinusubukang itago ang hiya, kumapit si Luna sa braso ni Hunter para makatayo. "Prof... bakit po kayo napadalaw ngayon? Kamusta na po si Tita Klara?"Nung una, plano talaga niyang bisitahin ang Tita Klara niya sa ospital pagkatapos mag-breakfast, pero mahigpit siyang pinagbawalan ni Prof. Eric at sinabihan siyang mag-focus lang sa pagpapahinga. Nagbanta pa nga itong itatakwil siya bilang student nito kapag nagtangka siyang tumakas para bumisita."Klara is doing fine now, hija," mahinang sabi ni Prof. Eric habang lumalapit at naupo sa isang rattan ch
Walang pakialam si Pia sa pagkagulat ni Raul sa katotohanan. Inabot lang niya ang kamay ni Eve, nagmamakaawa ang mga mata habang nakatitig sa panganay niyang anak. "Ano nang gagawin natin?""Let's... go visit her first?" mahinang mungkahi ni Eve. Alam niya kung gaano katindi ang pangungulila ng Mommy niya kay Luna. "Kapag magaling na ang katawan niya at stable na ang baby, makakahanap din tayo ng tamang panahon para sabihin ang totoo. How does that sound, Mommy?" Naalala ang maputla at pagod na mukha ni Luna kagabi, 'di rin nakatulog nang maayos si Eve.Mabuti na lang, tinawagan niya si Hunter ngayong umaga at kinumpirmang maayos ang naging pahinga ni Luna.Kahit ganun, 'di pa rin naglalakas-loob si Eve na pumunta sa pinto ni Luna at biglang sabihin sa dalaga na ito ang nawawala nilang kapatid.Para sa mga Padilla, ang pagkahanap sa nawawala nilang anak ang pinakamasayang balita sa mundo. Sumugod pa nga mula sa Tagaytay ang lolo’t lola nila kagabi lang… sobrang tuwa na gustong-gusto
Sa Sacred Heart Hospital, sa loob ng VIP suite.Pagkatapos malaman na ligtas na nakabalik si Luna sa mansyon kagabi, naging maayos na ang tulog ni Pia.Nang imulat niya ang mga mata niya nang mag-umaga, nakita niyang nakaupo sina Raul at Eve sa tabi ng kama niya, ayaw siyang iwan kahit isang segundo.Binalewala nang tuluyan ni Pia ang asawa niya. Iniharap niya ang pagod niyang mga mata sa panganay niyang anak, nagtatanong nang may matinding pag-aalala, "Eve, bakit 'di ka umuwi kagabi?""You're my mother," mahinang sagot ni Eve, puno ng lambing ang boses. "How could I sleep comfortably knowing you were in a hospital bed?" Kahit bakas ang pagod sa paligid ng mga mata ni Eve, pilit siyang ngumiti. Tinulungan niya ang mommy niya sa banyo para mag-ayos, at pagkatapos lang magmakaawa ni Pia nang paulit-ulit tsaka ipinaliwanag ni Eve ang lahat ng nangyari kagabi.Kahit na ligtas na ang lahat ngayon, napasinghap sa takot si Pia nang marinig ang mga detalye. "Sinasabi mo ba na... napabagsak ni
Binalingan ng tingin ni Hunter si Luna. Sobrang natural lang ng mukha nito, walang kahit kaunting bakas ng guilt.Napatawa siya nang mahina. "So alam ni Lola, but I'm kept in the dark?" Kumuha si Luna ng mainit na karne, isinawsaw sa suka, at sumagot nang 'di man lang kumukurap, "Sinabi ko na sa 'yo ah.""Kailan mo sinabi?" Napaisip si Hunter. "Was it while I was sleeping?" Nanatiling tahimik si Luna. 'Di naman niya pwedeng sabihing, Nung tulog ako, hindi nung tulog ka.Nang gabing iyon, naipagtapat na niya ang lahat, kaso masyado itong nadala ng emosyon para makinig. Ang akala lang nito noon, pilit niyang pinapaako ang anak ng ibang lalaki para mahalin nito bilang sarili nitong anak."Why aren't you saying anything?" Nang makitang tahimik si Luna, bubuksan pa sana ni Hunter ang bibig niya para asarin pa ito, kaso nahuli ng mga mata niya ang pamumula ng mga tainga nito.Nung ma-realize niya kung anong ibig sabihin noon, naglagay si Lola Divina ng steamed dumpling sa plato niya."Kah






