Trial of Flame

ALTHEA'S POV

Sa Club Elysium, hindi uso ang pangalan.

Dito, bawat tao ay may lihim na ayaw nilang aminin… at isa ako sa nagtatago ng lihim na ‘yon.

Ang tawag nila sa akin ay Muse.

Habang sumasayaw ako sa ilalim ng mga ilaw, ramdam ko ang init ng spotlight na parang apoy sa balat ko. Lahat ng mga mata nakatutok, lahat ng hininga humahabol sa bawat galaw ko. Pero ako, kalmado lang. Sanay na ako sa ganitong eksena… hanggang sa may mapansin ako.

Isang lalaki sa VIP area.

Tahimik. Matikas. Naka-suit. Hindi kagaya ng mga madalas kong nakikita dito.

May hawak siyang baso ng whiskey at ang mga mata niya, diretso sa akin.

Hindi bastos. Pero matalim. Parang may hinahanap.

Pagkatapos ng sayaw, nagpalakpakan ang crowd. Yumuko ako nang bahagya bilang pasasalamat.

Dali-dali akong tumalikod papunta sa backstage.

Pagkapasok ko, naroon siya… ang lalaki mula sa VIP.

“You dance beautifully,” sabi niya, diretso ang tingin sa akin.

“Salamat,” sagot ko, walang ngiti. “Pero bawal pumasok dito. Private area ‘to.”

“I know,” sagot niya, mahinahon. “I just wanted to talk to you.”

Bahagya siyang ngumiti. “Muse, ‘di ba? That’s what they call you?”

“Mm. And that’s what you’ll call me too,” sagot ko. “I don’t give strangers real names.”

“Fair enough,” sagot niya. “Then you can call me Damian.”

“Damian…” pag-uulit ko, “malakas ang dating ng pangalan mo, ah. Parang may kasamang panganib.”

“Smart answer.” Sagot niya.

Sandaling nagtagal ang aming mga titig.

Sa ilalim ng mga ilaw sa backstage, ramdam ko ang kakaibang tensyon… parang apoy na tahimik pero mainit.

Pagkatapos ng ilang sandali, bahagya siyang umatras at tumingin sa relo niya.

“I should go,” sabi niya, mahinahon.

“But this won’t be the last time we see each other, Muse.”

Tumingin lang ako sa kanya, at tumango.

Ngumiti siya nang marahan, bago tuluyang lumakad papalabas ng backstage.

Ang amoy ng cologne niya ay naiwan sa loob.

Pagkatapos no’n, tumunog ang cellphone ko.

May mensahe mula sa boyfriend ko:

“Hey love! Saan ka na? Can’t wait to see you later!”

Napangiti ako, bahagyang nahihiya sa sarili.

Nag-type ako ng maikling sagot, pero sa likod ng isip ko, naaalala ko pa rin ang mga titig ni Damian..

Later That Night.

Pagkatapos ng ilang set, habang nag-aayos na ako pauwi, lumapit ang manager.

“Muse, may request sa VIP room,” sabi niya.

“Ngayon pa?” tanong ko, kunot-noo. “Akala ko tapos na ‘ko.”

“Special guest daw. Gusto kang makausap.”

Hindi na bago ang ganitong request, pero may kung anong kakaiba sa tono niya.

Habang naglalakad ako papunta sa VIP area, ramdam ko ang kaba sa dibdib ko…. hindi ko alam kung bakit.

Pagbukas ng pinto, bumungad siya… si Damian.

Nasa gitna ng silid, nakaupo sa leather couch.

“Muse,” sabi niya, mabagal, mababa ang boses. “I was hoping you’d come.”

“Eh… ikaw pala ‘yung special guest,” sagot ko, pilit na kalmado kahit ang tibok ng puso ko ay bumibilis.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumapit ng bahagya.

Ang ilaw sa VIP room ay madilim, at sa bawat hakbang niya ay parang humihina ang ingay ng paligid.

“Sit with me,” sabi niya.

Naupo ako, pero hindi pa man ako nakaka-relax, nagsalita siya ulit.

“Dance for me.”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagulat. “What?”

Ngumiti siya, ‘yung tipong mahina pero may bigat.

“You dance for everyone out there,” sabay turo sa direksyon ng stage, “but I want to see how you move when no one’s watching.”

Natigilan ako.

Hindi ito part ng trabaho ko… pero may kung anong tono sa boses niya na hindi nakaka-insulto, kundi… nakakaintriga.

“I don’t usually take private requests,” sabi ko, nakataas ang kilay.

“Then make this an exception,” mahinang sagot niya. “Just this once.”

Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tugtog mula sa labas, at ang tibok ng puso ko.

Bago ko pa mapigilan ang sarili, tumayo ako… dahan-dahan.

Tinitigan ko siya habang humahakbang, at sa bawat galaw ko, nararamdaman ko ang tingin niyang sumusunod.

Hindi ito kagaya ng sayaw sa stage… walang ilaw, walang crowd.

Kaming dalawa lang, at ang hangin sa pagitan namin na parang nag-aapoy.

Si Damian ay tahimik lang, nakasandal, pero ramdam ko ang intensity ng bawat titig niya.

Parang bawat galaw ko ay binabasa niya, bawat hinga sinusundan.

Pagkatapos ng ilang sandali, huminto ako.

Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas, pero pakiramdam ko ay matagal.

“Beautiful,” bulong niya.

Ngumiti lang ako, hindi sumagot.

Tahimik pa rin sa paligid pagkatapos ng sayaw.

Si Damian ay nakaupo lang, bahagyang nakasandal, habang ako naman ay dahan-dahang huminto sa gitna ng silid.

Ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko… hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya.

Hindi siya agad nagsalita.

Tila pinag-iisipan pa niya kung ano ang susunod na gagawin.

Maya-maya, may kinuha siya sa bulsa ng kanyang coat at naglabas ng isang sobre at isang calling card.

Maingat niya itong inilapag sa lamesa sa pagitan namin.

“For when you decide to step out of the lights,” sabi niya, mababa ang boses.

“You might need this.”

Tumingin ako sa kanya, naguguluhan. “What is this supposed to mean?”

Ngumiti siya, pero walang sagot.

Ang mga mata niya ay malamig at matalim, pero may halong pag-aalok na parang hindi ko kayang basahin.

“Keep it,” dagdag niya. “You never know when you’ll want a different kind of stage.”

Hindi ko alam kung insulto ba iyon o alok ng pagkakataon.

Ang boses niya ay walang bahid ng pangungumbinsi.

Tahimik akong tumango, hindi alam kung dapat bang tanggihan o tanggapin. Sa huli

Kinuha ko pa rin ito.

Bago ako tuluyang makalabas, narinig ko ang boses niya… mahina, halos pabulong.

“We always meet again, Muse. It’s only a matter of time.”

Paglabas ko sa VIP room, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya.

Hindi ko alam kung anong klaseng laro ang sinimulan niya,

pero isang bagay ang malinaw… hindi iyon ang huling beses na.maririnig ko ang pangalan niya.