Bölüm 2

"Connor!" diye haykırdı Chanel arkamdan.

Rüzgâr kulaklarımın dibinden uğuldarken gözlerimi kapatıp kendimi boşluğa bıraktım.

Ama bedenim düşmek üzereyken bir el yakamı öyle sert kavradı ki, ani hareketin etkisiyle acıdı.

Chanel, bedeninin yarısını korkuluğun üzerinden sarkıtmıştı. Bileği kırık camlara çarpmış, yarasından akan kan yüzüme damlamaya başlamıştı.

Beni kenardan geri çekti ve ikimiz birlikte soğuk mermer zemine yığıldık.

Yanı başımda annem tiz tiz çığlıklar atıyordu. "Delirdin mi sen?"

Babam öfkeden titriyor, parmağını burnumun dibine sallıyordu. "Ailenin gözünün önünde, üstelik bir kalp nakli yüzünden intihara mı kalkıştın? Bak, ablan seni kurtarmaya çalışırken ne hale geldi!"

Yerde bir paçavra gibi yığılmış halde, onlara soğuk soğuk baktım. Kardeşim dişlerini sıktı, kan çanağı gözlerle parçalanmış elini yüzüme doğru itti.

"Şuna bak! Seni kurtarmak için neredeyse tendonlarımı koparıyordum!

"Connor, biraz olsun vicdanın varsa sana ne kadar sabrettiğimizi bilirsin! Daha ne kadar böyle çocukça krizler çıkarmaya devam edeceksin?"

Elinden akan kana baktım. Kanın rengi göz alıcı bir kırmızıydı ama içimde en ufak bir duygu kıpırdamadı.

Bir anda güldüm. Giderek daha yüksek sesle, göğsüm şiddetle inip kalkarak, ta ki kan tükürene kadar…

"Vicdan mı?" Chanel'in kanlı parmaklarını üstümden çektim ve kanı iğrenerek ameliyat önlüğüme sildim.

"Chanel, bana vicdandan söz edecek ne hakkın var senin?

"Elini kestin, acıdığını söylüyorsun. Peki ya iki yıl önce olanlar?

Chanel'in bedeni şiddetle sarsıldı.

Ona dik dik baktım, sesim buz gibi çıkıyordu. "İki yıl önce Marcus o hip-hop dans yarışmasını benim kadar yetenekli olmadığı için kaybetti. Yarışmayı kazanmanın hayali olduğunu söyleyerek ağlayıp durdu, sen de beni bir çuvala tıkıp antrenman çıkışında beni karanlık bir ara sokağa sürükledin. Sonra da sağ diz kapağımı metal bir sopayla parça parça ezdin!"

"Bana, ancak sakatlığım yüzünden dansı bırakmak zorunda kalırsam Marcus'un doğal olarak sahnenin merkezine geçebileceğini söylemiştin."

Etrafımdaki hava sanki bir anda buz kesti. Chanel'in yüzü kireç gibi bembeyaz oldu, gözleri korkuyla titredi.

Ardından dönüp en az onun kadar beti benzi atmış anne babama baktım.

"Size gelince..." Soğuk bir sırıtış attım. "Güvenlik kamerası görüntülerini izlemiş, beni sakat bırakanın o olduğunu öğrenmiştiniz. Ama sevgili kızınızı korumak ve zavallı Marcus'un gönlünü almak için görüntüleri bizzat yok ettiniz."

Gerçeği sakladıklarını ve benim hiçbir şey bilmediğimi sanıyorlardı.

Annemin dizlerinin bağı çözüldü, neredeyse yere yığılacaktı. Dudakları titredi ama tek bir ses çıkarmadı.

"Marcus'un hiçbir şeyi yok, sizin her şeyiniz var. Bir kerecik de onun sahneye çıkmasına izin vermek neden bu kadar zor?" dedim alayla, babamın az önceki tonunu taklit ederek. "Hatta şimdi ona benim hayatımı bile verdiniz. Ne kadar da merhametli insanlarsınız."

Soğuk zeminden doğruldum ve onlara son bir kez baktım. Artık benim gözümde ölüydüler.

"Zavallı Marcus'un gönlünü almayı başardınız. Artık benim de sahneden sonsuza dek çekilme vaktim geldi. Hepinize ömür boyu kâbuslarla dolu bir hayat diliyorum."

Bunun üzerine dönüp gitmeye yeltendim.

Ancak kardeşim çılgın gibi üzerime atılarak beni yakalamaya çalıştı.