Paralel Yalanlar

Amelia'nın Bakış Açısı

Annem Amy Silverstone, bir elini masanın kenarına dayayıp uzun bir iç çekti.

"Sonunda," diye fısıldadı. Gözleri kızarmıştı ama gülümsüyordu. "Rosamund eve dönüyor."

Babam Roger Silverstone kolunu annemin omzuna doladı. "Bunun için çok uzun zamandır bekliyoruz."

Daha doğum günü pastamdaki mumları bile üflememiştim ama onlar çoktan benim yerime gelecek kişiyi kutlamaya başlamışlardı. Öylesine şaşkındım ki kulaklarımdaki uğultudan başka hiçbir şey duyamıyordum.

Annem bana baktı. "Ne zamandan beri bekliyorduk? Ha, doğru. Sen altı yaşına bastığından beri. O zamandan beri ona giderek daha az benzemeye başladın."

Yutkundum ama boğazıma bir şey kaçmış gibi oldu. Gözlerim dolarken şiddetle öksürmeye başladım ve iki büklüm oldum.

Kimse yardım etmeye çalışmadı.

Ben altı yaşına bastığımda annem, kardeşim Rosamund Silverstone'a ne kadar az benzediğimi sürekli yüzüme vurmaya başlamıştı. Bir keresinde Rosamund'un o yaşta giydiği elbiseyi bana zorla giydirmişti. Elbise bana çok küçüktü. Yakası boğazımı öylesine sıkıyordu ki zar zor nefes alabiliyordum. Kolları da öyle dardı ki sanki kollarım bağlanmış gibiydi.

Hoşnutsuz bir ifadeyle kaşlarını çattı. "Rose bunu giydiğinde böyle görünmüyordu."

Bana, yerine geçmem beklenen kardeşimin evde çekilmiş videolarını izletirdi. Videoları yarıda durdurup "Rose gülümserken dişlerini hiç göstermezdi," "Rose kalemi böyle tutardı," ya da "Rose yavaş konuşurdu," gibi şeyler söylerdi.

Her geçen gün biraz daha onun gibi olmayı öğrendim. Yaptığı her şeyi taklit ediyordum. Rosamund'un saçlarını nasıl yaptığını gözüm kapalı taklit edebilirdim. Hareketlerini, alışkanlıklarını, hatta konuşma tonunu bile okulda öğrendiğim herhangi bir şeyi ezberden söyleyebildiğimden daha iyi taklit edebiliyordum.

Onun gibi olabilmek için çok uğraştım. Böyle yaparsam annemle babamın daha mutlu olacağına gerçekten inanıyordum.

Ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım, bana hep hayal kırıklığıyla bakıyorlardı.

"Hâlâ onun gibi değil!"

"Yeterince iyi değil!"

Bir gün sonunda o elbiseyi tam da olması gerektiği gibi giymeyi başardım. Hatta videolarda Rosamund'un yaptığı gibi anneme seslendim.

Annem bana baktı ve birden ağlamaya başladı. "Onu taklit etmeyi bırak, Amelia. Ne kadar iyi rol yaparsan yap, asla o olamayacaksın!"

Güçlükle yatağıma gidip bütün gece ağladım. Sabah olduğunda kalktım ve Rosamund'un hareketlerini yeniden taklit etmeye başladım.

Beni sonunda bundan vazgeçiren kişi Caelan oldu. Lisedeyken Rosamund'un günlüğünde yazdıklarını ezberlemeye çalışırken beni yakaladı. Günlüğü elimden kapıp çöpe attı.

"Sen kimsenin yerine geçmek zorunda değilsin, Amelia! Sen sensin!" demişti.

Bu sözler bana Amelia Silverstone olarak yaşamak için gereken cesareti ve gücü vermişti. O oylamada "Hayır" oyu vermesini hâlâ umut etmemin nedeni de buydu.

Ama "Evet" oyu verdi.

"Yani sen de benim yerime onu seçiyorsun?" diye sordum sert bir sesle.

Gözlerini benden kaçırıp boğazını temizledi. "Bu sadece bir sınav, Amelia. Belki de hiçbir anlamı yoktur."

Dilim uyuştu. "Sen... 'Evet'i seçerken bunun benim için nasıl olacağını hiç düşündün mü?"

Kaşlarını çattı. "Kavga çıkarmaya çalışmayı bırakabilir misin, Amelia? Annen zaten yeterince üzgün. Sadece kardeşini özlüyor. Hepsi bu."

Babam çantamdan kimliğimi çıkardı. Onu durdurmaya çalıştım ama beni kenara itti.

"Rose döndüğünde buna ihtiyacı olacak," dedi.

"Peki ya ben?" diye sordum gözlerinin içine bakarak.

"Siz kardeşsiniz! Kardeşler eşyalarını paylaşır!" diye çıkıştı.

Odama dönüp diplomamı çıkardım. Parmaklarım daha ismimin üzerine yeni değmişti ki harfler değişmeye başladı. "Amelia Silverstone" ismi yavaş yavaş silinirken yerinde "Rosamund Silverstone" belirdi.

Diplomadaki fotoğraf bulanıklaştı ve geriye belli belirsiz bir siluet kaldı.

Gördüklerime inanamayarak diplomaya baktım. Gözlerimi kırpmayı bile unutmuştum.

Gözlerim kuruyana kadar öylece baktım. Sonunda diplomayı yavaşça kapattım. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü.

Annem odama girdi. Diplomaya ne olduğunu görünce yüzü sevinçle aydınlandı.

"Rose'un büyüme fırsatı hiç olmadı," dedi. "Sonunda büyüyebildiği için çok mutluyum."

Yüzümden yaşlar süzülürken ona baktım. "Peki bunun gerçekleşmesi için benim ölmem gerekirse?"

Kapının kenarını daha sıkı kavradı. Tırnaklarının ahşaba sürtünürken çıkardığı sesi duyabiliyordum.

"Saçmalama," diye tersledi.

Sonra kapıyı kapattı.

Dizlerimin bağı çözüldü ve yere yığıldım. Kollarımı bacaklarıma dolayıp yüzümü dizlerime gömdüm.

Annem telefonuna kaydettiği adımı değiştirmişti.

Artık "Amelia" değildim.

Onun yerine "Rosamund'un Yedeği" olmuştum.