All Chapters of Elveda Kalbim: Chapter 1 - Chapter 10

Duvarlardan destek alarak ağırlaşan bacaklarımı güçlükle sürüyüp asansöre doğru ilerledim.Tam o sırada kapılar açıldı. Annem elinde kaşmir bir atkıyla asansörden çıktı. Beni görünce duraksadı ve atkıyı omuzlarıma örttü."Dışarıda rüzgâr var. Hadi, bunu tak."Atkıya bir göz attım. Marcus Stewart'ın kendisi için özel olarak hazırlattığı nane parfümünün kokusunu taşıyordu.Yarım saat önce, kalbi ağrıdığında annemin kucağına yaslanmış, bu atkı boynundayken hıçkıra hıçkıra ağlamıştı. Hemşire ona ameliyat önlüğünü giydirip ameliyathaneye götürdüğünde atkı anneme geçmişti.Midem altüst oldu. Atkıyı boynumdan çekip çıkardım ve yanı başımdaki tıbbi atık kutusuna düzgünce fırlattım.Annem donakaldı, yüzü hafifçe gerildi.Daha ağzını açamadan ablam Chanel, telefon görüşmesini yeni bitirmiş olan babamla birlikte köşeyi döndü. Beni görünce yüzü asıldı."Sana ne oldu böyle, Connor?" diye çıkıştı. Küstah bir tavırla yanıma doğru yürüdü. "Anneme öyle ters ters bakma. Marcus'un ameliyatı biter

"Dur, açıklayabilirim!" Chanel hastane önlüğümü tuttu, yapış yapış kırmızı kanı kumaşa bulaştı. Sesi titriyordu ama bakışlarında hala inkâr vardı."Ben... Asla diz kapaklarını parçalamak istemedim! Sadece seni biraz yaralayıp o yarışmanın geri kalanını kaçırmanı istedim!"Marcus odasına kapanmış ağlıyordu, kaybettikten sonra hayatının mahvolduğunu söyleyerek ağlayıp duruyordu. Onu öyle görmeye dayanamadım! Sadece dileğinin gerçekleşmesine yardım etmek istedim, kendi gücümü hafife almışım..."Anlattıkça daha da perişan oluyordu, sanki kurban oydu. "Connor, ben senin kız kardeşinim! Olanları başıma kakmaya devam mı edeceksin?""Hafifçe aksayarak da gayet iyi idare ediyorsun. Kalbe gelince, onu şimdilik bana verilmiş bir emanet olarak düşün. Başka bir uygun kalp bulunur bulunmaz, gerekirse yalvarır gerekirse çalar, yine de sana bulurum! Artık mutlu musun?"O iğrenç yüzüne bakınca midem bulandı. Gayet iyi idare ediyormuşum! Öyle mi? Dans benim hayatımdı ve onun sayesinde geceleri acıd

Ruhum havada asılı kalmış, yerdeki bedene soğuk bir ifadeyle bakıyordu. Chanel bedenimin yanına diz çökmüş, dayak yemiş bir köpek gibi uluyordu."Connor! Connor, gözlerini aç!"Elleri kan içindeydi; göğsüme bastırıp çaresizce kalp masajı yapıyordu. O kadar sert bastırıyordu ki kaburgalarımın kırılma sesini duyabiliyordum.Buna rağmen hiçbir şeyin farkında değil gibiydi; gözyaşlarıyla sümükleri kül rengi yüzüme damlıyordu."O kalbi sana geri vereceğim! Marcus'ın göğsünden söküp hemen sana vereceğim! Hayata dön!"Kükreyerek ayağa fırladı ve gerçekten de yedinci kattaki Marcus'ın odasına doğru koştu. Birkaç güvenlik görevlisi onu yere yapıştırdı; o da vahşi bir hayvan gibi çırpınmayı sürdürdü, kanı yer boyunca uzun bir iz bıraktı.Kibirli babam ise acil servis sorumlusunun koluna yapışmış, dizlerinin üzerine çökmüştü." Onu kurtarın! ECMO cihazını kullanın! Açık kalp ameliyatı yapın! İhtiyacınız olan en pahalı makinelerden bir düzine bağışlayacağım! Şehirdeki en iyi uzmanların hepsin

Ağır bir boğulma hissi beni yeniden bedenime sürükledi. Gözlerimi makinelerin ritmik bip sesiyle açtım.Bana pasta alacak olan ablayı göremiyordum, makarnanın o tatlı kokusunu da alamıyordum.İlk hissettiğim şey göğsümdeki donuk mekanik titreşimdi.Pencerenin dışında Chanel duruyordu. Saçları darmadağındı ve görünüşünü düzeltmek umurunda bile değildi. Gözlerimi açtığımı görünce yerinden fırladı ve yanındaki doktorun dikkatini çekmek için adamı çılgınlar gibi dürtmeye başladı.Annem titreyen eliyle ağzını kapatarak yere yığıldı. Babamın gözyaşlarıysa sel gibi akıyordu.Yarım gün sonra normal bir VIP servise alındım.Doktorlar, kalbim durduktan sonra babamın hiçbir masraftan kaçınmadığını, hastaneyi bana ECMO cihazı takmaya zorladığını anlattı. Ardından, bulabildikleri en hızlı uçakla en gelişmiş mekanik kalbi getirtmişlerdi.Beni zorla hayatta tutmuşlardı."Connor, sonunda uyandın…" Annem yatağımın kenarına geçti; bana dokunmayı çok istiyor, ama buna bir türlü cesaret edemiyordu

Dışarıdaki mekanik kalbin alarmı çalmaya başladı ve hastane odasının sessizliğini paramparça etti.Chanel elektrik çarpmış gibi üzerime atladı, elimi var gücüyle aşağı bastırdı. O kadar sert bastırdı ki bileğim kırılacak sandım."Doktor! Doktor!" Kapıya dönüp bağırdı, gözleri korkuyla dolmuştu.Birkaç doktor odaya koşup beni derhal etkisiz hale getirdi. Hortumun yerinden çıkmadığını kontrol edip rahat bir nefes aldılar.Yatağın başlığına yaslanıp ter içinde kalmış Chanel'e baktım. Sakin bir sesle sordum. Sakin bir ses tonuyla sordum. "Ellerin neden titriyor, Chanel?"Chanel başını ani bir hareketle kaldırıp bana baktı. Gözleri kan çanağına dönmüştü, göğsü hızla inip kalkıyordu. "Kafayı mı yedin sen, Connor Young? Bu makine senin hayatın! Fişini çekersen ölürsün!""Biliyorum." Ona soğukkanlılıkla baktım. "Çoktan ölmüş olmam gerekiyordu… Tam iki ay önce. Beni burada tutmakta ısrar eden sizsiniz."Babam yatağımın ayak ucunda duruyordu. Vücudu hafifçe sallandı, dengesini bulmak için