Bölüm 3

"Dur, açıklayabilirim!" Chanel hastane önlüğümü tuttu, yapış yapış kırmızı kanı kumaşa bulaştı. Sesi titriyordu ama bakışlarında hala inkâr vardı.

"Ben... Asla diz kapaklarını parçalamak istemedim! Sadece seni biraz yaralayıp o yarışmanın geri kalanını kaçırmanı istedim!

"Marcus odasına kapanmış ağlıyordu, kaybettikten sonra hayatının mahvolduğunu söyleyerek ağlayıp duruyordu. Onu öyle görmeye dayanamadım! Sadece dileğinin gerçekleşmesine yardım etmek istedim, kendi gücümü hafife almışım..."

Anlattıkça daha da perişan oluyordu, sanki kurban oydu. "Connor, ben senin kız kardeşinim! Olanları başıma kakmaya devam mı edeceksin?"

"Hafifçe aksayarak da gayet iyi idare ediyorsun. Kalbe gelince, onu şimdilik bana verilmiş bir emanet olarak düşün. Başka bir uygun kalp bulunur bulunmaz, gerekirse yalvarır gerekirse çalar, yine de sana bulurum! Artık mutlu musun?"

O iğrenç yüzüne bakınca midem bulandı. Gayet iyi idare ediyormuşum! Öyle mi? Dans benim hayatımdı ve onun sayesinde geceleri acıdan soğuk terler içinde uyanıyor, büzüşüp kalmış bacaklarıma bakarak acı içinde kıvranıyordum.

O buna "gayet iyi idare etmek" diyordu.

Parmaklarını üzerimden tek tek ayırdım ve onu bir kenara ittim. "İğrençsin, Chanel Young."

Babam arkadan yanıma koştu. Chanel'in kanayan ellerine de, sallanan bedenime de bakmadı; sadece alçak bir sesle beni uyardı. "Yeterince rezillik çıkarmadın mı, Connor? Hastanenin ortasındayız! Bizi el âleme maskara mı etmek istiyorsun?"

Derin bir nefes aldı ve buyurgan bir tonla konuştu. "İki yıl önce kız kardeşin bunu yapmakla hata etti ama artık olan oldu. Bacakların da iyileştirilemez. Yoksa onu hapse attırıp ailemizi tamamen mahvetmek mi istiyorsun?"

"Marcus'un ameliyatı da iyi geçti, yani o kalbi geri almanın imkânı yok. Şöyle yapalım: yarın elimdeki şirket hisselerinin yüzde ellisini sana devredeceğim. Hayatın boyunca bir gün daha çalışman gerekmeyecek. Bu sana yeter mi?"

Annem gözlerindeki yaşları silerek lafa karıştı. "Doğru, Connor. Marcus iyi bir çocuk. Uyandığında seni kardeşi olarak kabul etmesini sağlayacağım. Bundan sonra hepimizle birlikte sana bakacak.

"Sonuçta biz bir aileyiz, değil mi?"

Karşılarında bu kadar saçma öneriler duyunca artık öfkelenecek hâlim bile kalmamıştı. Bacaklarımı kırmış, kalbimi elimden almışlardı. Şimdi de biraz parayla ve bana zorbalık eden kişinin bundan sonra benimle ilgileneceği sözüyle her şeyi örtbas etmeye çalışıyorlardı.

Onların gözünde hayallerimin ve hayatımın her zaman bir fiyat etiketi vardı.

'Bip!'

Sistem kafamın içinde uyardı.

'Efendim, kalp kası hücreleriniz hızla ölüyor. Beş dakikanız kaldı.'

O kadar acıyordu ki boğuluyormuş gibi hissediyordum. Dizlerimin bağı çözüldü, neredeyse yere yığılacaktım.

Yine de bir korkuluğa tutunmayı başardım, dengemi sağladım ve cebimdeki acil durum ilacını çıkardım.