LOGINShare
Bölüm 11
Latest chapter
Elveda Kalbim Bölüm 12
Ertesi gün saat ikide yaşam destek ünitesinin fişinin çekilmesine karar verildi.Ondan önce doktorlar, son adımlar için zihnim berrak kalsın diye bazı ağrı kesicilerimi kestiler. O tanıdık, donuk sızı yeniden göğsüme yayıldı.Kapı açıldı. Chanel ve annem içeri girdi; babam hâlâ yan odada serum alıyordu, o yüzden gelememişti. İkisi de bir gecede on yaş yaşlanmış gibi görünüyordu.Chanel yatağımın yanına dizlerinin üstüne çöktü. Artık çığlık atmıyor, feryat etmiyordu; sadece yüzünü yatağımın kenarına gömüp yaralı bir hayvan gibi hıçkırıyordu.Annem buz gibi elimi tuttu, gözyaşları tenime damladı."Oğlum..." Sadece bunu söyleyebildi, sonra sesi boğazında düğümlendi.Saat tam ikide doktorlar birkaç hemşireyle birlikte geldi. Monitörlerdeki yaşamsal bulgularımı kontrol ettiler ve bana son kez sordular. "Sayın Connor Young, yaşam desteği tedavinizi sonlandırmak istediğinizden emin misiniz?"Başımı salladım. "Eminim."Yürek parçalayan feryatlar ya da beni durduracak klişe cümleler yok
Elveda Kalbim Bölüm 11
Ertesi öğleden sonra, şık giyimli bir avukat odama geldi. Onu aramasını başhemşireden ben istemiştim.Chanel ve annemler dışarıda duruyordu; avukatın adamları içeri girmelerine engel oluyordu.İmzaladığım bir belgeyi avukata uzattım. "Bay Johnson, bu benim yetki belgem. Anne babama ve ablama dava açmak, ayrıca üzerimdeki vesayet haklarını iptal ettirmek istiyorum. Aynı zamanda benim adıma tıbbi kararlar vermeniz için size vekâlet vermek istiyorum."Bay Johnson belgeleri gözden geçirip başını salladı. "Bay Young, yasaya göre bilinciniz açık ve bu nedenle tıbbi vekilinizi kendiniz belirleme hakkına sahipsiniz.""Ayrıca aşırı sayılabilecek her türlü yaşam desteğini reddetme hakkınız da var. Ancak bu tedaviyi sonlandırmak üzere başvurunuzu yaptıktan sonra hastanenin mekanik kalbi devreden çıkaracağını bildiğinizi umuyorum.""Bunun tamamen farkındayım ve kararımı verdim." dedim tereddüt etmeden.Dışarıda Chanel bir şeylerin yolunda gitmediğini fark etmiş olacak ki kapıya çılgınca vurm
Elveda Kalbim Bölüm 10
O günden sonra onlara tek bir kelime bile konuşmadım.Üçü, uzun ve acı verici "kefaret" tiyatrolarına başladı.Annem her sabah tam saat yedide, saatlerce kaynatarak hazırladığı sıcak çorbayı getiriyordu. Çorbayı bir fincana dolduruyor, dudaklarıma götürmeden önce tam kıvamında ılık olduğundan emin oluyordu.Ben gözlerimi kapatıp dudaklarımı sıkıca birbirine bastırıyor, onu tamamen görmezden geliyordum. Yarım saat sonra çorba soğuduğunda sessizce çöpe döküyor, ertesi gün yeniden bir kâse çorbayla geliyordu.Chanel ise doğrudan hastaneye katlanır bir yatak getirtip odamın kapısının önünde uyumaya başladı. Eskiden zarif bir genç mirasçıydı ve temizlik konusunda takıntılıydı. Şimdiyse kıyafetleri sürekli toz içindeydi ve yüzüne makyaj bile yapmıyordu.Ameliyat masraflarımı karşılayabilmek için yarış arabalarını sattığını, o çürük arkadaşlarından borç para almıştı. Hatta bu yüzden dayak bile yemişti.Her gün camın arkasından bana bakardı; gözleri, benim de ona bakmam için yalvaran, al
Elveda Kalbim Bölüm 9
Dışarıdaki mekanik kalbin alarmı çalmaya başladı ve hastane odasının sessizliğini paramparça etti.Chanel elektrik çarpmış gibi üzerime atladı, elimi var gücüyle aşağı bastırdı. O kadar sert bastırdı ki bileğim kırılacak sandım."Doktor! Doktor!" Kapıya dönüp bağırdı, gözleri korkuyla dolmuştu.Birkaç doktor odaya koşup beni derhal etkisiz hale getirdi. Hortumun yerinden çıkmadığını kontrol edip rahat bir nefes aldılar.Yatağın başlığına yaslanıp ter içinde kalmış Chanel'e baktım. Sakin bir sesle sordum. Sakin bir ses tonuyla sordum. "Ellerin neden titriyor, Chanel?"Chanel başını ani bir hareketle kaldırıp bana baktı. Gözleri kan çanağına dönmüştü, göğsü hızla inip kalkıyordu. "Kafayı mı yedin sen, Connor Young? Bu makine senin hayatın! Fişini çekersen ölürsün!""Biliyorum." Ona soğukkanlılıkla baktım. "Çoktan ölmüş olmam gerekiyordu… Tam iki ay önce. Beni burada tutmakta ısrar eden sizsiniz."Babam yatağımın ayak ucunda duruyordu. Vücudu hafifçe sallandı, dengesini bulmak için
Elveda Kalbim Bölüm 8
Benden övgü bekliyordu. Marcus'ı kovup bütün servetini bana mekanik bir kalp almak için harcadığı sürece, bana yaşattığı tüm acıları affedeceğimi sanıyordu.Ona baktım ve hafifçe güldüm. "Onu ne diye azarladın ki, Chanel?"Doğrudan gözlerinin içine bakarak yavaşça konuştum. "Bacağımı kıran sensin. Kalbimi başkasına veren belgeyi imzalayan da babamdı. Marcus'un yaptığı tek şey, senin onu kayırışını seve seve kabul etmekti."Chanel'in yüzündeki kan çekildi. Yanı başında annem ağlamya başladı. "Öyle söyleme, Connor. Kız kardeşin iki aydır her gün kendini cezalandırıyor. Gerçekten pişman...""Pişman mı?" Yorgunlukla iç çektim. "Hayır, sadece korkuyor. Bir de gerçekten ölürsem, hayatının geri kalanında her gece gözlerini kapattığında kendini bir katil olarak göreceğinden ödü kopuyor. Beni kurtarmak için bunca zahmete girmeniz, sadece kendinizi biraz daha iyi hissetmeniz için."Yüzlerine gerçeği vurunca babam olduğu yerde donup kaldı, bir anda on yaş yaşlanmış gibiydi. Chanel'in dudakla
Elveda Kalbim Bölüm 7
Ağır bir boğulma hissi beni yeniden bedenime sürükledi. Gözlerimi makinelerin ritmik bip sesiyle açtım.Bana pasta alacak olan ablayı göremiyordum, makarnanın o tatlı kokusunu da alamıyordum.İlk hissettiğim şey göğsümdeki donuk mekanik titreşimdi.Pencerenin dışında Chanel duruyordu. Saçları darmadağındı ve görünüşünü düzeltmek umurunda bile değildi. Gözlerimi açtığımı görünce yerinden fırladı ve yanındaki doktorun dikkatini çekmek için adamı çılgınlar gibi dürtmeye başladı.Annem titreyen eliyle ağzını kapatarak yere yığıldı. Babamın gözyaşlarıysa sel gibi akıyordu.Yarım gün sonra normal bir VIP servise alındım.Doktorlar, kalbim durduktan sonra babamın hiçbir masraftan kaçınmadığını, hastaneyi bana ECMO cihazı takmaya zorladığını anlattı. Ardından, bulabildikleri en hızlı uçakla en gelişmiş mekanik kalbi getirtmişlerdi.Beni zorla hayatta tutmuşlardı."Connor, sonunda uyandın…" Annem yatağımın kenarına geçti; bana dokunmayı çok istiyor, ama buna bir türlü cesaret edemiyordu
