Elveda Kalbim

Hemşire elimin üstündeki damar yolu iğnesini çekip çıkardığında gözlerinde acıma dolu bir ifade vardı. "Bay Young, nakliniz için ayrılan kalp son anda başka bir hastaya gönderildi. Yedinci kattaki VIP servise gönderildi. Ne yazık ki, ameliyat öncesi tüm hazırlıklarınız boşa gitti." Marcus Stewart yedinci katta yatıyordu. Kız kardeşimin eve getirdiği o çelimsiz genç adam… On dakika önce Marcus'un göğsünde korkunç bir ağrı patlak vermişti. Normalde dimdik ayakta duran annem hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamış, her zamanki soğukkanlılığıyla tanıdığım babamsa hastanedeki bütün uzmanların gözü önünde masaya yumruğunu indirmişti. Üç yıldır beklediğim o kalbi Marcus'a vermeye karar vermişti. Oysa o kalp benim hayatımı kurtaracaktı. Koridorun ucuna koştum ama ameliyathanenin yeşil ışığı çoktan yanmıştı. Göğsümdeki dayanılmaz ağrıyla kıvranırken buz gibi duvara yaslandım ve yavaşça yere kaydım. Artık beklemeye gerek yoktu. Kalp yetmezliğim son evredeydi. Doktor, birkaç gün daha dayanamayacağımı söylemişti. Kafamın içinde mekanik bir ses çınladı. 'Efendim, yaşamsal belirtileriniz hızla kötüleşiyor. Bu bedeni sonlandırıp dünyadan şimdi ayrılırsanız, yeni bir hayata başlama şansınız hâlâ var. Devam etmek istiyor musunuz?' Ölümün soluk griliğinin parmak uçlarıma yayıldığını gördüm. "...Evet."