Masuk[The Siege of Moscow]Ang langit ng Moscow ay hindi na asul; nababalutan ito ng makapal na usok mula sa mga nagliliyab na gusali. Ang "trigger signal" ng mga Arkitekto ay tila isang sumpa na gumising sa pinakamadilim na instinto ng bawat tao sa lungsod. Sa gitna ng kaguluhan, ang dambuhalang SUV nina Vladimir ay humahabol sa oras, binabagtas ang mga kalyeng puno ng mga taong nawalan ng sariling pag-iisip.Sa loob ng sasakyan, ang tensyon ay mas masahol pa sa gulo sa labas. Nakaupo si Ryella sa pagitan ni Vladimir at ng kanyang "refined" na bersyon. Dalawang mukha, isang kaluluwa ang pinag-aagawan.~~~Walang nagsasalita, ngunit ang bawat hininga ay tila isang hamon. Hinawakan ni Vladimir ang kamay ni Ryella—ang kanyang
[The Face in the Mirror]Ang dagat ay tila naging isang dambuhalang salamin ng madilim na langit. Sa loob ng speedboat, ang hangin ay napuno ng amoy ng sunog na balat at kuryente. Nakatitig si Vladimir kay Ryella—o sa babaeng kamukha ni Ryella—na ngayon ay nakaupo sa sahig ng deck, blangko ang mga mata at tila isang estatwang gawa sa porselana.Sa abot-tanaw, ang dambuhalang barko ng mga Arkitekto ay dahan-dahang lumalapit, ang anino nito ay lumalamon sa kanilang maliit na sasakyan. Doon, sa deck ng barkong iyon, nakatayo ang isa pang Ryella. Ang parehong mukha, ang parehong tindig, ngunit ang aura nito ay kasing-lamig ng yelo ng Moscow.~~~"Sino ka?" ulit ni Vladimir, ang kanyang boses ay tila galing sa kailaliman ng hukay. Hinawakan niya ang panga ng babaeng nasa harap niya, p
[Shadow of the Architects]Ang langit na kanina ay nag-aagaw ang kulay ng kahel at lila ay biglang naging abo. Ang ugong ng tatlong stealth jets sa itaas ay hindi lamang tunog ng makina; ito ay tunog ng hatol. Sa loob ng speedboat na dahan-dahang kinakain ng alat at dugo, ang katahimikan nina Vladimir at Ryella ay mas mabigat pa sa papalapit na banta.Naramdaman ni Ryella ang panginginig ng kanyang sariling kalamnan. Hindi ito dahil sa lamig ng dagat, kundi dahil sa matinding titig ni Vladimir—isang titig na tila ba binibilang ang bawat segundo na natitira sa kanila. Ang kanyang kamay ay nakabaon sa baywang ni Ryella, isang explicit na pag-angkin na kahit ang kamatayan ay kailangang maghintay sa kanyang pahintulot.~~~
[The Fall of Kings]Ang amoy ng pulbura ay humahalo sa malansang amoy ng dagat habang ang speedboat ay dahan-dahang sumasayaw sa alon. Sa gitna ng deck, nakatutok ang baril ni Vlady sa kanyang sariling ama. Isang explicit na pagpapakita ng kawalan ng puso—isang katangiang si Vladimir mismo ang nagtanim sa dugo ng kanyang mga anak.Si Vladimir ay nakasandal sa gilid ng upuan, duguang ang balikat, habang si Ryella ay nakayakap sa kanya, tila isang panangga na handang masabog para sa lalaking sumira at bumuo sa kanya.~~~"Gawin mo, Vlady," mahinang hamon ni Vladimir. Ang kanyang boses ay walang takot, tanging isang madilim na pagmamalaki. "Ipakita mo sa akin na hindi nasayang ang bawat latay na ibinigay ko sa'yo. Patunayan mong ikaw na ang bagong h
[Blood of the New Empire]Ang dagat ay naging isang dambuhalang bitag ng apoy at bakal. Sa bawat putok ng baril mula sa speedboat nina Vlady at Icarus, ang gabi ay nahahati ng liwanag at kamatayan. Habang nakakapit si Vladimir kay Ryella sa gitna ng malalamig na alon, ang tunog ng nagbabanggaang mga barko ay tila musikang sumasabay sa katinuan nilang dahan-dahan nang naglalaho."Vlad, bitawan mo na ang detonator!" hiyaw ni Ryella, ang kanyang boses ay nanginginig sa lamig at takot. "Papatayin mo tayong lahat!""Hindi kita ibibigay sa kanya, Ryella!" asik ni Vladimir, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa isang uri ng possessiveness na mas matindi pa sa takot sa kamatayan. "Mas gusto ko pang maging abo tayo sa gitna ng dagat kaysa maging laboratory rat ka ulit ni Silvan!"
[Rising from the Ashes]Ang dagundong sa ilalim ng lupa ay tila boses ng isang nagngangalit na higante. Sa bawat hakbang nina Vladimir at Ryella paitaas sa makitid na hagdanan ng lighthouse, ang init mula sa sumasabog na laboratoryo ay humahabol sa kanilang mga tumitid. Ang usok ay kasing-itim ng kanilang nakaraan, makapal at nakakasakal, ngunit ang kamay ni Vladimir na nakakapit sa pulso ni Ryella ay kasing-higpit ng isang rehas na bakal—possesive, desperado, at hindi bumibitaw.Nakarating sila sa pinakatuktok na palapag, kung saan ang malamig na hangin ng dagat ay sumalubong sa kanilang mga duguang mukha. Sa ibaba, ang lighthouse ay nagsisimula nang gumuho. Isang explicit na eksena ng pagkawasak—ang simbolo ng Sovereign ay dahan-dahang nilalamon ng alab."Vlad, ang mga bata!" hiyaw ni Ryella, habang pilit na sumisilip sa usok. "Nasaan si Vlady at Icarus?"
[The Awakening Reality]Ang katahimikan ng Moscow ay nakakabingi. Walang amoy ng asupre, walang hiyaw ng mga biktima ng Womb, at walang bakas ng dugong dumanak sa katedral. Nakatayo si Vladimir sa gitna ng Red Square, suot ang kanyang mamahaling amerikana na tila kakabili pa lamang sa isang boutiqu
[The Prisoner of the Void]Ang hangin sa tuktok ng tore ay naging malapot, tila bawat hininga nina Vladimir at Ryella ay iisang baga na lamang ang nagpapatakbo. Ang mga itim na ugat na nagmumula sa hiyas sa dibdib ni Vladimir ay tuluyan nang binalot ang kanilang mga braso, pinagdidikit ang kanilang
[The Architect of Revenge]Ang bawat sulok ng shelter ay nagsimulang gumuho, hindi bilang bato kundi bilang digital na lamat na kumakalat sa realidad. Ang executioner na sumabog sa harap nina Vladimir at Ryella ay hindi naging bangkay; ang kanyang "dugo" ay naging mga itim na string ng code na lumu
[The Theater of Masochists]Ang usok mula sa baril ni Ryella ay dahan-dahang humalo sa malamig na hangin ng bunker. Sa sahig, ang dambuhalang monitor ay nagkalat ang bubog, at ang itim na likidong umagos mula rito ay tila nanunuot sa semento. Hindi si Viktor ang binaril ni Ryella, kundi ang mismong







