LOGINAng kailaliman ng kuta ng mga Arkitekto ay amoy asero, ozone, at mabulok na sikreto. Habang bumababa sina Vladimir at Ryella sa madilim na tunnel, ang tanging ingay na naririnig ay ang mekanikal na pag-tik ng timer sa paningin ni Ryella.
47:59:52.
Ang pilak na kislap sa kanyang mga mata ay hindi na lamang kislap; ito ay isang dahan-dahang pananakop. Naramdaman ni Ryella ang bawat
(The Kill Order)Ang liwanag ng umaga sa Moscow ay kasing-lamig ng bangkay, ngunit sa loob ng silid nina Vladimir at Ryella, ang init ng nagdaang gabi ay pinalitan ng isang explicit na kilabot. Nakatayo si Ryella sa harap ng bintana, ang kanyang mga mata ay nakapako sa nagbabagang abot-tanaw habang ang pulang babala ng "Kill Order" ay paulit-ulit na kumukurap sa kanyang paningin.Target: Vladimir Volkov. Status: Anomaly. Objective: Eliminate.Naramdaman niya ang bawat linya ng code sa kanyang dugo na tila mga maliliit na karayom, pilit na itinutulak ang kanyang kamay na abutin ang punyal sa ibabaw ng side table.Dahan-dahang lumapit si Ryella sa kama. Ang kanyang galaw ay kasing-pino ng isang manila-nila, walang tunog, walang emosyon. I
(The Return to Moscow)Ang simoy ng hangin sa Moscow ay amoy abo at taglamig, ngunit sa pagpasok ng convoy ng pamilya Volkov, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo sa lungsod. Ang mga kalsadang dati ay puno ng kaguluhan ay naging tahimik—isang nakakabinging katahimikan ng pagkilala sa bagong kapangyarihan. Sa gitna ng convoy, sakay ng isang armored na itim na sasakyan, nakaupo sina Vladimir at Ryella.Hindi na ito ang dating Ryella na kailangang protektahan sa likod ng mga bala. Ang mga pilak na linya sa kanyang balat ay kumikinang sa tuwing tumatama ang ilaw ng mga streetlight, tila isang kumukulong paalala ng kanyang evolution.Sa loob ng sasakyan, ang distansya sa pagitan nina Vladimir at Ryella ay puno ng kuryente. Nakasandal si Ryella sa leather na upuan, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang nararamdaman ang bawat galaw ng kany
(Queen of Shadows)Ang usok mula sa sumabog na chip ay dahan-dahang humalo sa malamig na hangin ng laboratoryo. Sa gitna ng gumuguhong kuta, nakatayo si Ryella—o ang nilalang na dating si Ryella. Ang mga pilak na linyang gumagapang sa kanyang balat ay tila mga buhay na ugat, kumikinang sa bawat pintig ng kanyang puso. Sa kanyang harapan, ang hukbo ng mga clones na may kaparehong mukha ay nananatiling estatwa, naghihintay ng unang utos mula sa kanilang pinagmulan.Binitawan ni Vladimir ang kanyang baril. Ang kanyang mga kamay, na sanay sa paghawak ng gatilyo at pagkontrol sa buhay ng iba, ay nanginginig habang pilit na inaabot ang pisngi ni Ryella. Isang explicit na tensyon ang bumalot sa pagitan nila—isang hari na nawawalan ng trono, at isang reynang higit pa sa tao ang naging anyo."Ryella?" bulong ni Vladimir, ang boses ay basag. "Tignan mo ako. S
(The Final Pulse)Ang kailaliman ng kuta ng mga Arkitekto ay amoy asero, ozone, at mabulok na sikreto. Habang bumababa sina Vladimir at Ryella sa madilim na tunnel, ang tanging ingay na naririnig ay ang mekanikal na pag-tik ng timer sa paningin ni Ryella.47:59:52.Ang pilak na kislap sa kanyang mga mata ay hindi na lamang kislap; ito ay isang dahan-dahang pananakop. Naramdaman ni Ryella ang bawat pintig ng kanyang puso na tila isang martilyo sa kanyang dibdib, bawat isa ay nagdadala ng malamig na impormasyong hindi kanya. Ang kanyang kamay ay nakakapit sa baril, ngunit ang kanyang mga daliri ay nanginginig sa ilalim ng balat.Tumigil si Ryella sa gitna ng hallway. Ang kanyang katawan ay nanigas, at ang kanyang hininga ay naging mababaw. Isang explicit na pagpapakita ng kanyang nagbabagong internal na estado."Vlad
(Prisoner of Time)Ang malamig na liwanag ng bukang-liwayway ay sumisilip sa mga bitak ng abandonadong safehouse, ngunit para kay Ryella, ang mundo ay nababalutan ng pulang babala. Sa bawat kurap ng kanyang mga mata, isang timer ang tumatakbo sa kanyang paningin—71:59:58. Tatlong araw. Tatlong araw bago siya maging abo, o bago niya tuluyang iwan si Vladimir para sa isang kalayaang amoy kamatayan.Naramdaman niya ang mabigat na braso ni Vladimir na nakapulupot sa kanyang baywang. Kahit natutulog, ang pagkakahawak nito ay possessive—isang angkla na pilit siyang pinananatili sa mundong ito.Dahan-dahang tinanggal ni Ryella ang braso ni Vladimir. Bawat galaw niya ay kalkulado, bawat hininga ay pigil. Isang explicit na tensyon ang bumabalot sa silid; alam niyang sa oras na magising ang halimaw, hindi siya nito hahayaang makaalis.Tumayo siya at lumapit sa salamin. Ang kanyang leeg ay namumula, ang balat sa ibabaw ng chip ay tila kumikislap sa ilalim ng balat. "Luka," bulong niya sa hangin.
(The Evolution of Sin)Ang Red Square ay nababalot na ng makapal na hamog, amoy asupre at sunog na goma. Sa gitna ng kalsada, habang dahan-dahang lumalayo ang helicopter ng mga Arkitekto, nanatiling nakatitig si Vladimir sa mga mata ni Ryella. Ang asul na kislap na nakita niya sa balintataw nito ay hindi galing sa liwanag ng paligid—ito ay nanggagaling sa loob. Isang explicit na pahiwatig na ang babaeng yakap niya ay hindi na lamang laman at dugo.Hindi gumagalaw si Ryella. Ang kanyang pagkakahawak sa baril ay kasing-tigas ng bakal, at ang kanyang paghinga ay masyadong kalmado para sa isang taong galing sa gitna ng giyera. Isang explicit na tensyon ang namayani nang dahan-dahan niyang inalis ang kanyang sarili sa bisig ni Vladimir."Ryella?" bulong ni Vladimir, ang kanyang boses ay may bahid ng takot na pilit niyang itinatago. "Tignan mo ako. Sabihin mo ang pangalan ko."Tumingin si Ryella, ngunit ang tingin niya ay tila tumatagos sa kaluluwa ni Vladimir. "Vladimir Volkov. Target iden
(The Collapse of Truth)Ang huling narinig ni Ryella ay ang nakabibinging putok na tila humati sa kanyang mundo. Ang usok sa loob ng bunker ay naging masangsang, at ang bawat segundong lumilipas ay tila isang taon sa kanyang isipan. Sa gitna ng kaguluhan, ang kanyang unang instinto ay ang hanapin a
Sa loob ng medical bay, dahan-dahang idinilat ni Vlady ang kanyang mga mata. Wala na ang puting liwanag, wala na ang panginginig ng kanyang katawan. Ngunit ang bawat sulok ng silid ay tila bumubulong sa kanya.
[The Storm at the Shore]Ang gabi ay tila isang dambuhalang kumot na bumabalot sa buong baryo, ngunit para kay Ryella, ang kadilimang ito ay hindi na nagbibigay ng pahinga. Ang bawat kaluskos ng dahon ng niyog ay tila bulong ng isang espiya,
Bago sumikat ang araw, pumasok ang mag-asawa sa silid ni Vlady. Ang bata ay mahimbing pa ring natutulog, ang kanyang mukha ay puno ng kapayapaan."Vlady," bulong ni Ryella, dahan-dahang ginigising ang bata







