Se connecterNarating nila ang isang madilim at basang chamber sa ilalim ng Thames. Ang tunog ng agos ng ilog sa itaas ay tila isang dambuhalang drum na tumitibok. Doon, sa gitna ng silid, nakita nila ang isang dambuhalang bakal na krus. Nakatali doon ang isang lalaki—ang tunay na Vladimir Valente.
Ang kanyang katawan ay payat, ang kanyang buhok ay mahaba at magulo, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Ngunit sa kanyang kaliwang kamay, nagniningning ang peklat na hugis krus sa ilalim ng liwanag ng flashlight ni Ryella.
"Vladimir!" hiyaw ni Ryella, tumatakbo patungo sa asawa.
Dahan-dahang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata. Nang makita niya si Ryella, isang mahinang ngiti ang lumitaw sa kanyang labi. "Ryella... alam ko... darating ka. Nararamdaman ko... a
Bago sumikat ang araw, pumasok ang mag-asawa sa silid ni Vlady. Ang bata ay mahimbing pa ring natutulog, ang kanyang mukha ay puno ng kapayapaan."Vlady," bulong ni Ryella, dahan-dahang ginigising ang bata."Mama... umaga na po ba?" tanong ni Vlady, kinukuskos ang kanyang mga mata."Anak, makinig ka kay Mama at Papa," sabi ni Ryella, ang kanyang boses ay puno ng tamis at tatag. "May laro tayong gagawin. Isang laro ng pagtatago. Pero sa pagkakataong ito, hindi tayo natatakot. Tayo ay mga bayani na naghihintay ng tamang oras.""Laro po?" tanong ni Vlady."Oo, anak," sabi ni Vladimir, binuhat niya ang bata. "Kailangan mong sumama kay Tiyo Mateo at Tiyo Julian sa bangka. Doon kayo magtatago habang kami ni Mama ay ma
[The Storm at the Shore]Ang gabi ay tila isang dambuhalang kumot na bumabalot sa buong baryo, ngunit para kay Ryella, ang kadilimang ito ay hindi na nagbibigay ng pahinga. Ang bawat kaluskos ng dahon ng niyog ay tila bulong ng isang espiya, at ang bawat hampas ng alon ay tila yabag ng mga paa na papalapit sa kanilang dampa. Sa loob ng silid, tinitignan niya ang natutulog na si Vladimir. Ang mukha nito, na dati ay laging nakakunot sa konsentrasyon ng isang mandirigma, ay payapa na ngayon. Ngunit alam ni Ryella na sa ilalim ng balat nito, ang Iron King ay hindi natutulog—ito ay naghihintay lamang.Dahan-dahang tumayo si Ryella at lumabas sa balkonahe. Ang imahe ng rosas sa buhangin ay tila nakaukit na rin sa kanyang balintataw."Hindi ka makatulog," isang boses ang nanggaling sa dilim. Si Mateo iyon, nakaupo sa isang lumang silya, h
Matapos makatulog si Vlady, lumabas ang mag-asawa sa balkonahe. Ang langit ay puno ng bituin, tila mga dyamanteng isinabog sa itim na pelus."Minsan, naiisip ko kung nasaan na si Elena," bulong ni Ryella. "Kung nararamdaman niya rin ba ang katahimikang ito sa kailaliman ng dagat.""Nararamdaman niya iyon, Ryella," sagot ni Vladimir habang niyayakap ang asawa mula sa likuran. "Dahil ang sakripisyo niya ang nagbigay sa atin ng pagkakataong ito. Huwag nating sayangin ang bawat segundong ibinigay niya.""Vladimir, paano kung ito na talaga?" tanong ni Ryella. "Paano kung dito na tayo tatanda? Paano kung ang buhay natin ay magiging kasing-payak na ng mga taong narito? Kaya mo ba?""Kaya ko," walang pag-aalinlangang sagot ni Vladimir. "Sa katunayan, iyon ang pinak
[The Quiet Life]Ang dampa na kanilang tinutuluyan sa pusod ng isang liblib na baryo sa Zamboanga ay malayo sa karangyaan ng mga palazzo sa Roma o sa teknolohiya ng The Leviathan. Gawa ito sa pinagtagpi-tagping kawayan, nipa, at pag-asa. Dito, ang tanging tunog na gumigising sa kanila sa umaga ay ang tilaok ng mga manok at ang banayad na haplos ng hanging dagat na nanunuot sa mga siwang ng dingding. Walang mga security cameras, walang mga motion sensors—ang tanging bantay nila ay ang malawak na kagubatan sa likuran at ang dagat sa harapan.Sa loob ng tatlong linggo, natutunan ni Ryella na maglaba sa batis, habang si Vlad
[The Return to the Shore]Ang dagat ng Sulu ay tila isang dambuhalang salamin na nagrereplekta sa kulay kahel at lilang langit ng takipsilim. Malayo ito sa malamig at malupit na Atlantic; ang ihip ng hangin dito ay may dalang amoy ng sampaguita at tuyong lupa—isang amoy na nagpapaiyak kay Ryella sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata. Sa loob ng isang maliit at lumang fishing boat na kanilang nirentahan mula sa Malaysia, ang pamilya Cruz-Valente ay hindi na mukhang mga hari at reyna ng underworld. Sila ay mga pagod na manlalakbay, mga kaluluwang naghahanap ng kapayapaan sa gitna ng unos.Nakatayo si Vladimir sa likuran ni Ryella, ang kanyang mga braso ay dahan-dahang pumalupot sa baywang ng asawa. Ipinatong niya ang kanyang baba sa balikat nito, ninanamnam ang sandali ng katahimikan na
Lumabas si Ryella sa tent at nakita si Vladimir na nakatayo sa dalampasigan, nakatitig sa buwan. Lumapit siya at yumakap mula sa likuran nito. Ramdam niya ang panginginig ng katawan ni Vladimir—hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa pagod at emosyon."Narinig ko ang usapan niyo ni Mateo," panimula ni Vladimir."Hindi ko sinasadyang saktan siya," sabi ni Ryella. "Pero hindi ko na kayang magpanggap, Vlad. Pagod na akong maging mabuting anak sa isang taong puro kasinungalingan ang ibinigay sa akin."Humarap si Vladimir sa kanya. Hinawakan niya ang mga kamay ni Ryella, ang mga kamay na pumatay, nanggamot, at nagmahal. "Ryella, tignan mo tayo. Nakatayo tayo sa isang islang walang nakakaalam, tumatakas sa mga taong dati nating pinamumunuan. Nawala sa atin ang lahat. Ang yaman, ang kapangyarihan, ang pami







