LOGINThe rain had been pouring all afternoon, painting the city in silver streaks. Mia was in her office, finalizing the campaign drafts for the Makati project, when her phone buzzed.
Ethan: "Client dinner tonight. 7 PM. Armani’s. You’ll be there, right?" She stared at the message, debating whether to reply. Officially, yes—it was part of the contract to attend important client functions. But something about dinner with Ethan, even in a professional context, felt… dangerous. After a full minute, she typed back: "I’ll be there." 7:10 PM – Armani’s Fine Dining The restaurant was softly lit, each table adorned with flickering candles. The low hum of jazz music floated in the air, mingling with the scent of aged wine and freshly baked bread. Mia entered in a sleek black dress, her hair pinned up elegantly. She spotted Ethan immediately. He was at a corner table, speaking with two older gentlemen clearly the clients. When his eyes found hers, his expression shifted almost imperceptibly. Pride. Admiration. And something deeper. “Mia,” he greeted, standing to pull out her chair. She hesitated for half a second before sitting. “Ethan.” The dinner began with polite conversation—project updates, market trends, client expectations. Mia kept her tone professional, careful not to let their personal history seep into her words. But Ethan… he had a way of making even business talk feel intimate. He would lean slightly closer when she spoke, listen with complete attention, and occasionally let his gaze linger just a heartbeat too long. Halfway through the meal, the clients excused themselves to take a call, leaving Mia and Ethan alone at the table. “This is nice,” he said softly. She arched a brow. “It’s a business dinner.” “Still nice,” he replied with a faint smile. Mia took a sip of wine, trying to steady herself. “Why are you really doing this, Ethan? Don’t say it’s just about the project.” His expression shifted, the charm fading into something raw. “Because I missed this. Sitting across from you. Talking to you. Even just… being near you.” She set her glass down. “You can’t just walk back into my life and expect me to forget everything.” “I’m not asking you to forget,” he said. “I’m asking you to see me now. Not the man I was five years ago. The man who—” He stopped himself, glancing away briefly before meeting her gaze again. “The man who learned the hard way what really matters.” Mia’s pulse quickened despite herself. She hated how easily his words could still reach her. “You had your chance, Ethan,” she said quietly. “You let me go.” “I know,” he admitted. “And I’ve regretted it every single day since.” The clients returned, and the conversation shifted back to business, but the air between them remained charged. After dinner, Ethan offered to walk her to her car. She considered declining but decided it would be more awkward to refuse in front of the clients. The rain had lightened to a mist, the streetlamps casting halos of light on the wet pavement. They walked in silence until they reached her car. “Thank you for coming tonight,” Ethan said, his voice low. “It’s my job,” she replied, unlocking the door. He stepped closer, just enough that she could smell the faint scent of his cologne. “And what if I said I wanted to see you again… outside of work?” Mia hesitated, her hand on the car door handle. “Then I’d say that’s not a good idea.” His lips curved into a faint smile. “Not a good idea… but maybe one you’ve thought about?” She shot him a sharp look. “Goodnight, Ethan.” He didn’t stop her from getting in the car, but as she drove away, she could still feel his gaze lingering on her. Later that night Mia lay in bed, staring at the ceiling. She told herself it was just a dinner. Just business. But the truth was harder to ignore. The way Ethan looked at her tonight… it wasn’t the same as before. There was no arrogance, no assumption that she belonged to him. Just quiet persistence. And it scared her more than she wanted to admit. Because part of her feared she might still want him, too. To Be Continued…Mia POVTahimik ang buong condo.Pero mas tahimik ang isip ko.At sa katahimikang iyon, mas malinaw ang tunog ng tibok ng puso ko mabigat, magulo, parang paulit-ulit na nagpapaalala ng isang bagay na ayaw ko aminin.Nasasaktan ko si Liam.At hindi ko sinasadya.Pero nasasaktan ko siya.At mas lalo akong nadudurog dahil hindi ko alam paano ko ito aayusin…o kung kaya ko pa bang ayusin.The Weight I Pretended Not to FeelGabi na.Naka-off ang lights sa sala, pero nakabukas ang isang lamp sa tabi ko, enough para makita ang notebook na ilang beses ko nang sinubukang sulatan pero napupuno lang ng mga pahinang walang saysay na scribbles.Hindi ako makapag-focus sa work.Hindi ako makapag-scroll sa phone.Hindi ako makatulog.Hindi ako makaisip ng maayos.Ang daming tanong.Ang daming takot.Ang daming memorya na biglang nagbabalik kahit ilang taon ko nang iniiwasan.At sa lahat nang iyon…si Liam ang tahimik na napipisa sa pagitan ng magulong emosyon na hindi ko maipaliwanag.Simula Nung Co
Liam POVTahimik.Mas tahimik kaysa sa dapat.Mas tahimik kaysa sa kaya kong tiisin.Simula nung gabing umuwi kami mula sa gallery kung saan nag-crack si Ethan at nag-confess sa harap naming dalawa may kung anong unti-unting nag-iba kay Mia. Hindi agad halata, pero ramdam ko. Para itong lamig na dahan-dahang sumisingit sa pagitan namin, kahit anong pilit kong ibalik ang init, hindi ko magawa.At ngayon, habang nakaupo kami sa couch, parehong nakaharap sa TV pero walang totoong nanonood, ramdam na ramdam ko ang distansya.Mia is right beside me, pero pakiramdam ko… ang layo niya.Hindi ko alam kung gusto kong kausapin siyao kung mas mabuti bang huwag ko siyang pilitin.Kasi minsan, kahit gaano mo kamahal ang tao, hindi mo alam kung anong dapat mong gawin para hindi siya masakal o tuluyang mawala.Tahimik na UmagaKinabukasan, mas maaga siyang nagising kaysa sa akin.Rare iyon.Usually ako yung nauunang mag-prepare ng kape para sa amin.Pero ngayon, paglabas ko sa kusina, nandoon na si
Mainit. Mabigat. Masikip.Ganito ang pakiramdam ni Mia nang gabing iyon parang nilamon siya ng sariling puso niya.Nakatayo siya sa loob ng maliit na art studio niya, nakasandal sa pader, parang hinihingal hindi dahil pagod… kundi dahil natatakot. Hindi siya makapaniwala na narinig niya mismo mula kay Ethan ang mga salitang hindi niya na-expect marinig muli.“Mia… I still love you.”“Hindi ko ikaw binitawan kahit kailan.”“I regret everything every mistake, every wound I caused you.”Pagkasabi ni Ethan noon, parang tumigil ang mundo niya.At ngayong mag-isa siya, doon pa lang bumubuhos ang lahat parang malakas na ulang biglang sumabog pagkatapos pigilan nang matagal. Ang Unang Pagsabog ng EmosyonUmupo siya sa tabureteng kahoy sa gilid ng studio, halos hindi alam kung iiyak ba o tatawa sa irony ng buhay. Pinikit niya ang mata, pero mas lalo lang dumami ang boses sa isip niya.Liam.Ang ngiti nito.Ang mga mata nitong laging nag-aalala sa kaniya.Ang kamay nitong marahang humahawak sa
ETHAN POVHindi ko agad na-realize kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. Siguro dahil hindi ko in-expect na ganito kasakit ang simpleng tanawin:si Mia… at si Liam… magkasabay.Nasa kabilang dulo ako ng gallery, nagre-review ng lighting layout para sa upcoming exhibit, pero kahit gaano ako ka-busy, kahit gaano ko piliting mag-focus, hindi ko maiwasang mapalingon. Parang automatic. Parang instinct.At doon ko sila nakita.Mia, nakangiti.Liam, nakatingin sa kanya na para bang siya lang ang tao sa buong mundo.At sa isang iglap, parang may humigpit na tanikala sa dibdib ko. Yung ganong sakit na hindi mo alam kung sa puso o sa pride nanggaling o baka pareho.Pero habang mas pinagmamasdan ko sila… mas lumalalim ang sakit.Tatlong araw na mula nang nag-usap kami ni Mia nang masinsinan. Tatlong araw mula nang sinabi niyang kailangan niya ng space, ng clarity, ng oras para sa sarili.Sinabi kong naiintindihan ko.Pero to be honest?Hindi ko pala kaya.Akala ko matured na ako. Akala ko r
Tahimik ang buong gabi nang umuwi si Mia, pero sa loob niya, parang may nagbubuno—isang halo ng kaba, guilt, confusion, at isang bagay na hindi niya pa maipangalan. Para siyang hinihila ng dalawang direksyon: ang kapayapaan na kay Liam niya nahanap, at ang nakaraan na biglang kumakatok muli dahil kay Ethan.Pagpasok niya sa apartment, sinandal niya ang likod sa pinto at ipinikit ang mga mata.Bakit ba kasi bumabalik ‘to?Akala ko tapos na ako sa gulo.Akala ko tahimik na ang buhay ko.Pero hindi lahat ng bagay natatapos dahil gusto mo.Minsan, natatapos lang sila kapag handa ka nang harapin.Nag-vibrate ang phone niya.1 new message.From Liam.“I’m downstairs. Can we talk when you’re ready?”Nalaglag ang balikat ni Mia.Hindi si Liam ang tipo na basta na lang sumusulpot.Hindi rin ito clingy o impulsive.Kung magpaparamdam man siya nang ganito, ibig sabihin may mabigat sa dibdib niya.At alam ni Mia kung ano iyon.Alam na alam.Huminga siya nang malalim.Hindi ko siya puwedeng paabut
Tahimik ang buong office floor nang dumating si Mia kinabukasan. Maaga pa siya, halos wala pang tao, kaya rinig na rinig ang bawat hakbang niya sa hallway. She needed the silence—para makapag-isip, para huminga, para hindi siya agad lamunin ng bigat na naiwan kagabi.Gaano man niya subukang kalmahin ang sarili, hindi nawawala sa isip niya ang pag-uusap nila ni Ethan sa gallery… ang paraan ng pagtitig nito, ng paghawak sa kamay niya, ng pag-amin nitong nahihirapan pa rin siya. At higit sa lahat yung tanong ni Ethan na “Hanggang kailan mo ako iiwasan?”Napabuntong-hininga siya habang binubuksan ang computer.“Ano bang ginagawa mo, Mia…” bulong niya sa sarili.Alam niyang hindi na siya galit kay Ethan. Hindi na rin siya takot. Pero may natitira pa ring bigat isang halo ng nostalgia, pain, at kung ano pang hindi niya maipangalan. At oo, may guilt din. Dahil kahit paano… kahit isang maliit na parte… nagugulo ulit ang puso niya.Pero mahal niya si Liam.Dapat iyon ang malinaw.Pero bakit ga







