Triplets

Third Person's point of View

“Dominic! Hindi ba’t pangarap mong makasama si Lera? Pwede namang mangyari ’yon… kung ipapaubaya mo sa akin ang gabing ito. Ibibigay ko sa’yo ang kalayaang gusto mo, pero magiging akin ka. Isipin mo na lang na kabayaran ’to sa lahat ng nagawa ko para sa’yo—sa pagmamahal ko. Ngayong gabi… hinihiling ko na maging asawa mo ako. Gawin natin ang bagay na tatlong taon mong pinagkait sa akin. Iyon lang sana, Dominic.”

Mabilis siyang hinalikan ni Avigail. Desperado. Halik na punô ng pananabik, parang takot siyang mawalan ng pagkakataon.

Alam niyang mali ang ginagawa niya. Alam niyang bilang asawa, nakakababa ito sa paningin ng lalaki. Pero minahal niya si Dominic nang matagal. Tatlong taon na silang kasal, kaya anong masama kung gusto niyang maranasan ang isang bagay na para naman talaga sa mag-asawa?

“Avigail!! Lasing ka ba?! Ang kapal ng mukha mo!”

Nagngingitngit sa galit si Dominic. Hindi mo maipinta ang mukha niya sa sobrang inis. Gusto niya itong itulak, pero hindi niya magawa. Kapit na kapit si Avigail.

Lalaki lang din si Dominic. Nadadala rin siya sa init na pinaparamdam ni Avigail. Kahit gustuhin niyang tapusin ang lahat, iba ang sinasabi ng katawan niya—nagugustuhan niya ito.

Ngayon lang niya nakita ang ganitong side ni Avigail. Hindi siya tinigilan, ginawa ang lahat para hindi siya makagalaw. Para mapasunod siya.

“Ang daming pagkakataon… ang daming oras… sa loob ng tatlong taon, wala akong lakas ng loob gawin ’to… kundi ngayon.”

Tumulo ang luha sa magkabilang mata ni Avigail. Sa isip niya, kailangan niyang ituloy ’to. Hindi siya puwedeng umatras dahil nasimulan na niya. Dahan-dahang naglakbay ang mga kamay niyang inosente sa katawan ni Dominic.

Gusto niyang kahit isang gabi lang, maramdaman niya na pareho sila ng nararamdaman. Na kahit ngayon lang, mahal din siya ni Dominic. Na hindi siya nag-iisa sa pagmamahal.

Galit na galit si Dominic—hindi lang kay Avigail, kundi pati sa sarili niya. Hindi niya makontrol ang bawat reaksyon niya sa halik ng babae. Sa bawat haplos ng mga kamay nito. Ramdam niya ang init ng katawan niya, at lalo lang itong tumitindi dahil sa pagiging mapusok ni Avigail.

Hanggang sa huli… bumigay siya. Pinagbigyan niya ang gusto ni Avigail.

---

Alas-kuwatro ng madaling araw, nagising si Avigail. Masakit ang gitnang bahagi ng katawan niya, pero pinilit niyang bumangon mula sa kama. Pinulot niya ang mga damit na nagkalat sa sahig at sinuot ang mga ito.

Kinuha niya ang annulment paper mula sa drawer. Pinirmahan niya ito. Pagkatapos ay inilapag sa kama, at tiningnan ang lalaking mahimbing na natutulog.

“Mula ngayon, malaya ka na. Wala na akong nagpapabigat sa sitwasyon mo. Wala nang koneksyon sa ating dalawa.”

Tahimik niyang binigkas ang mga salitang iyon sa hangin. At nagsimula na siyang lumakad palabas. Iniwan niya ang mansion ng mga Villafuerte… dala ang pusong wasak sa sakit at lungkot.

Matagal na niyang minahal si Dominic. Pitong taon. Simula noong matutong umibig siya, wala na siyang ibang minahal kundi ito. Si Dominic ang palagi niyang iniisip, pinangarap niyang pakasalan… at wala nang iba.

Pero simula nang ikasal sila, hindi na siya nito tiningnan bilang babae. Galit ang ipinakita, halos isumpa pa siya. Naunawaan naman niya—hindi naman talaga siya gusto ni Dominic. Napilitan lang itong magpakasal dahil sa mga pamilya nila.

May sakit noon ang Lolo ni Dominic, si Sir Jaime. Ang kahilingan lang nito ay makitang ikinasal ang apo niya. At ganoon din ang kagustuhan ng magulang ni Avigail. Kaya nagkasundo ang dalawang pamilya.

Walang ibang inisip si Avigail kundi si Dominic. Kaya sobrang saya niya noong panahong ’yon. Sabik siya sa gabi ng kanilang kasal.

Pero biglang pumasok si Dominic sa kwarto at sinigawan siya:

“Avigail! Alam mong hindi ikaw ang gusto ko, ’di ba? Si Lera ang karapat-dapat na maging asawa ko. At ina ng magiging anak ko. Hindi ikaw.”

Alam ’yon ni Avigail. Umaasa lang siya na baka… baka sakaling mahulog din ang loob ni Dominic sa kanya. Alam niyang walang obligasyon ang lalaki na mahalin siya, kahit kasal na sila.

Pero hindi nawala ang pag-asa niya. Akala niya… kung ipapakita niyang mabuti siya, baka makita rin ’yon ni Dominic.

Mali pala siya. Hindi natuturuan ang puso kung sino ang mamahalin. Sa tatlong taon nilang magkasama, kahit ginawa niya ang lahat… wala pa rin.

Mabuti siyang asawa. Gabi-gabi niyang hinihintay si Dominic. Kahit gabing-gabi na, pinag-iinitan niya ng pagkain. Niluluto ang mga paborito nito para may gana. Minsan, umuuwi ito na lasing galing sa party—at inaalagaan pa rin niya imbes na pagalitan. Ganoon siya magmahal. Ganoon siya kaalaga. Kapag may sakit si Dominic, hindi siya natutulog hangga’t hindi ito maayos.

Ginagawa niya ang lahat dahil mahal niya si Dominic. Pero walang halaga ang lahat ng iyon sa lalaking hindi ka man lang kayang tingnan.

Hindi siya minahal ni Dominic. Kahit kailan, hindi siya natutunang mahalin nito. At napatunayan niya ’yon sa mismong araw ng birthday niya.

Nahuli niya si Dominic at si Lera sa ospital. Doon, bumukas lahat sa kanya—sa mga tingin nila sa isa’t isa, sa mga tawa. Doon niya nakita… hindi siya ang mahal ng asawa niya. At hindi na siya kailanman magiging mahal nito.

Ang mahalin at ituring bilang asawa ng isang Dominic Villafuerte ay isang pangarap lang na hindi na matutupad.

Kasi ang puso nito… para lang sa isang babae. At hindi siya ’yon. Hindi si Avigail ang para kay Dominic.

Kaya sumuko na siya.

---

Alas-diyes ng umaga

Pagkagising ni Dominic, agad siyang bumangon at nagbihis. Punô ng galit ang isip niya kay Avigail. Gusto niya itong patayin kung makita niya.

Siya si Dominic Villafuerte—respetado at ginagalang na presidente ng Villafuerte Group of Companies. Kilala sa talino at galing sa business. Wala pang nakagagawa ng ganitong kalokohan sa kanya… gaya ng ginawa ni Avigail kagabi.

Hindi niya matanggap na bumigay siya sa isang babae. Para sa kanya, talo ’yon. Kahihiyan.

Galit na galit siyang luminga sa paligid ng kwarto. Pero wala si Avigail. Doon lang niya napansin ang papel na nakapatong sa kama.

"Ano ’to?"

Kumunot ang noo niya at kinuha ang dokumento. At sa unang tingin pa lang, bumungad agad ang limang salitang ’yon:

“Annulment Paper.”

Nanlaki ang mga mata niya. Biglang dumilim ang mukha.

Ginamit siya para magkaroon ng koneksyon—tapos ngayon, annulment agad? Palaki nang palaki ang gulo!

Hindi makapaniwala si Dominic. Siya ang hihiwalayan?

Lumabas siya ng kwarto. At nadatnan niya ang matandang katulong nila.

“Nakita mo ba si Avigail?”

Nagulat si Manang Karren sa tono ng boses ni Dominic. Yumuko ito at magalang na sumagot:

“Maaga po siyang umalis. Dala na rin ang mga gamit niya.”

Natigilan si Dominic. Nabigla. Hindi niya inasahan ’to.

Makalipas ang anim na taon,

Mendoza Medical Research Institute

Paglabas ni Avigail mula sa research room, agad siyang sinalubong ng kanyang assistant.

“Dr. Avi, may gustong itanong sa inyo si Professor Miguel Tan. Pinapapunta ka niya sa opisina niya.”

Kakagaling lang ni Avigail sa magdamagang trabaho kaya medyo lutang pa siya sa antok. Pero nang marinig ang sinabi ni Linda, parang bigla siyang binuhusan ng malamig na tubig—bumalik agad ang ulirat at nabuhayan siya ng enerhiya.

“May sinabi ba kung tungkol saan? Huwag naman sanang... nawasak na ’yung research and development results dahil lang sa dalawang paslit sa bahay ko…”

Nasira ba?

“Parang gano’n na nga,” sagot ni Linda, may halong simpatya ang tingin.

Magaling ang boss niya, walang duda. At sa edad pa lang nito, sumikat na agad si Miguel Tan sa larangan ng medisina—isa sa mga pinakapinagmamalaking pangalan sa institute. Pero kahit kailan, hindi pa siya napagalitan nito sa trabaho…

Ang catch lang, tuwing may sabit sa dalawang cute na bata sa bahay—siya ang laging napapasama!

Nagbigay naman agad ng kaunting comfort si Linda, “Alam mo, tatlong araw ka nang hindi lumalabas sa lab. Sina Dane at Dale, nag-aalala na talaga sa’yo. Halos araw-araw na silang nasa opisina ni Prof para ipagtanggol ka. Napansin ko nga… parang nagkauban na si Professor Tan.”

Pagkarinig no’n, parang biglang sumakit ang ulo ni Avigail… pero hindi rin niya napigilang matawa nang bahagya.

Anim na taon na ang lumipas mula noong iniwan niya ang pamilya Villafuerte at lumipad pa-ibang bansa!

Ang plano niya, magpatuloy sana sa pag-aaral. Pero hindi inaasahan—nagdadalang-tao pala siya.

Noong panahong ’yon, hirap siyang magdesisyon kung ipapaalis ba ang mga bata. Pero nang makarating siya sa ospital, natigilan siya… at sa huli, pinili niyang ituloy ang pagbubuntis.

Triplets sana—dalawang lalaki at isang babae.

Pero sa mismong oras ng panganganak, pumanaw ang batang babae dahil kinulang sa oxygen. Naiwan sa kanya ang dalawang pinakamahalagang nilalang sa buhay niya: sina Dale at Dane.

Habang iniisip niya ang dalawang batang ’yon na sobrang talino at likot, napuno ng ligaya ang puso ni Avigail.

Pero kasabay ng tuwang ’yon, sumagi rin sa isip niyang… mukhang mapapagalitan na naman siya dahil sa dalawang ’yon.

At doon siya biglang nanghina.