Mag-log inNakaupo si Bella sa couch ng nursery room, masayang pinagmasdan ang kambal na gumapang na carpeted floor ng nursery. Pitong buwan na ang kambal at bagamat may pagkakataon na sila ay tumatayo na at inalalayan na sa paglakad ng dahan-dahan ay mas madalas pa din ang kanilang paggapang and it is understandable sa isip pa ni Bella. Hindi naman niya minamadali kung hindi mabilis ang development ng kambal, but considering thier just seven months, malaking progress na iyon na mabilis natutong maglakad at nakapagsalita na rin ng Mama at Papa. "Ma'am Bella.." mahinang tawag sa kaniya ni Mildred. "Pwede ba kitang makausap?" sabi nito na ngumiti ng tipid. "O, Mildred..anong kailangan mo?" bahagyang sinulyapan si Mildred na sa kambal din nakatingin. Sinundan anv tingin ni Bella. "Wasn't they cute?" nakangiting sabi ni Bella. "Yes ma'am, ang cute nila ang ganda at guwapo mana talaga sa inyo ni sir Alex." "Hmnn..thank you, Mildred." "Mga matalino din ang mga naak ninyo ma'am, kasi ang b
Madilim, pero maaniag pa niya ang mga taong mahal niya. Subalit ang dilim ng pag-asa ni Alex. Hindi niya akalain na huli na ang lahat. Mabagal ang kaniyang obserbasyon at pagkilos kaya nahuli na siya Amoy alikabok. Amoy dugo. Amoy lumang lugar na kinakalawang at abandonado. Nasa loob siya ng isang abandoned building. Mga basag na bintana. Tumutulo ang bubong. Sa sahig, mga piraso ng salamin at bakal na kalawang. Ang hangin, malamig. Pero ang dibdib ni Alexander, nag-aapoy. Nakaluhod siya, nakagapos ang mga kamay sa likod gamit ang lubid na humihigpit sa bawat galaw. Ang buong katawan niya, bugbog. May pasa sa panga. Dugo sa gilid ng labi. Pero hindi iyon ang masakit. Ang masakit ay yung nasa harapan niya. Si Bella. Nakahiga sa malamig na semento. Walang malay. Maputla. May bakas ng dugo sa sentido. Hindi gumagalaw ang dibdib. Hindi niya alam kung humihinga pa. “BELLA!” sigaw niya. Pinilit niyang tumayo pero sinipa siya pabalik. Sa likod niya, tumawa. Isang babae
Kanina lang, nasa gallery ako. Pinapanood yung mga lalaki na binababa yung mga estatwa. Dahil kay Bella. Dahil muntik na mapahamak ang asawa ko. At si Mildred, nakatayo lang sa gilid. Tahimik. Nakatingin. Tapos bigla akong nakaramdam. Hindi niya napansin na nakita ko siyang may bitbit na tasa ng kape at obvious na nagmamasod sa tagong bahagi ng mansion. Deja vu.Yung paraan ng pagtitig niya. Yung paraan ng pag-ngiti niya pag wala siyang kausap. Yung paraan ng confidence niya pag tinatanong ko. Parang si Cherry. Si Cherry na mahal ko dati. Si Cherry na iniwan ako para sa New York at pangarap daw niya. “I want to be an international model, Alex. You’re holding me back.” Si Cherry na bumalik ay wala ng lugar sa puso ko. At si Cherry na muntik nang ilabas ang sikreto ng pamilya ko. Yung tungkol sa pagkatao ko at ang madilim na kasaysayan ng pamilya ko. “I can ruin you, Alex," “I can tell them everything. Unless you give me 50 million and more.. everything my parents wantm
ALEXANDER BLACKWOOD'S POVNakaupo ako sa opisina, katatapos lang mg meeting ko sa limang international investors sa boardroom. Pumikit ako saglit upang ma relax ang aking isip. Hinilot ko pa ang aking sintido, subalit kahit anong pilit ko na maalis sa isipan ko ang pagtanggi sa sarili ko na kalimutan ang masamang duda ko kay Mildred ay hindi ako 100 percent kumbinsido na kalimutan ang akonv instinct. Nang buksan ko ang aking mata, nakasulyap ako sa file sa aking harapan. CHERRY UYTIEPO - CONFIDENTIAL.Anim na taon. Anim na taon mula nung huli ko siyang nakita noong hinuli sila ng mga pulis pagkatapos kong magpanggap ma magpapakasal ako sa kaniya. Galit na galit silang mag-ina sa akin. Sila pa ang nagalit gayong sila ang may malaking kasalanan sa akin. Mga walang utang na loob.Tumunog ang telepono. International line. California. Pinatay ko muna yung tawag sa intercom. Huminga ako bago sinagot ang tawag. “Mr. Blackwood?” boses ng lalaki. American accent. Matigas. “This is D
THIRD PERSON POVBandang alas -nuwebe ng umaga, kinabukasan pagkatapos ng insedente sa gallery ay maingay sa ground floor ng gallery. Hindi yung maingay ng mga bisita at champagne. Maingay ng mga tali, ng mga pulley, ang pagbuhat ng mga estatuwa, the silent curse of those men who did the work. Anim na lalaki. Pawis na pawis. Binababa isa-isa ang mga estatwa na dati ay nakatayo roon sa taas, sa balkonahe. Mga imported. Mga mahal. Mga piraso na pinaghirapan ni Alexander na kunin mula sa iba’t ibang auction sa Europe. Yung “Venus de Milo” replica. Yung “Thinker”. Yung “Apollo”. Ang Michael Angelo, and so on...At yung “David”. O kung ano na lang ang natira dito. Nakatingin ako mula sa di kalayuan , sa tagong bahagi ng mansion.Pinapanood ko kung paano binababa ng mga trabahador ang mga estatwang dati ay titigan mo pa pataas. Dati, pagpasok mo, mararamdaman mo agad yung bigat. Yung tall and mighty. Para kang maliit. Para kang wala. Ngayon, nasa baba na lahat. Nasa eye level
Tumango siya. “Oo. Ako nga, natakot para sa’yo. Buti na lang at wala kang tinamong malala. Ang lakas ng kaba ng dibdib ko ng sabihin ni Patrick ang insedente kahapon." Wala kasi kahapon sina Mommy at Daddy. Mayroon silang charity event na pinuntahan outside Manila. Doon na rin sila natulog sa hotel kaya ngayon lang kami nagkausap pagdating na nila just this morning.Nagkwentuhan pa kami saglit. Pero ang isip ko, pabalik-balik sa bitak na ‘yon. My phone rung. " Mommy, excuse me, sagutin ko lang ang tawag. " "Uhm, go on, hija..if you'll excuse me, puntahan ko lang sina baby Amara at baby Elijah." "Thanks Mom." tumango ako ng sumenyas siya na aalis na. “Bella!” may volume kaagad ang tinig ni Paula ng sagutin ko ang tawag niya. “We’re so happy na okay ka lang.” “Thank you, Pau. ” sabi ko na uminit ang puso dahil sa suporta at pagmamahal na ipinakita mg pamilya ni Alex. “Sobrang nataranta kami ni Ken kahapon,” sabi niya. “Tumawag agad siya sa akin. Sabi ko ‘sige ako na tatawag sa
Bella's povAnong gamot ito?" "Donepezil.." I said. "Donepezil?" He mimicked. "Oo, iyan ang gamot na bigay ng doktor sa iyo. Ang donepezil ay makakatulong para sa pag-improve ng iyong memorya. Bakit? bakit para kang nabigla?" Nagtataka ako dahil para siyang naguluhan, nagtaka sa capsule na bin
Bella's POV "You!" Nanlilisik ang mga mata ni Alexander na tinitigan ako. " Why did you do that? As if tearing the papers would change my mind? Hindi Bella! Buo na ang pasiya ko. Hindi mo ako mabigyan ng anak, kaya wala ng saysay pa ang magsama tayo. Isa pa, magiging banta ka sa kaligtasan ng anak
Natigilan ang lahat sa biglang pagsaway ni Bella kay Brenda ng isubo niya ang Tai Chicken wrap kay Alex. Naiwan sa ere ang kamay ni Brenda na may hawak ng pagkain, samantalang napatikom naman ang bunganga ni Alex at bahagyang lumayo sa kamay ni Brenda. "Ano bang drama mo!" Hindi na napigilan ang p
Isang linggo na ang lumipas ng magising si Alexander mula sa dalawang buwan na pagiging comatose. Nag request si Alexander Blackwood na lumabas ng hospital, gustong umuwi ng bahay kahit na wala pa siyang maalala sa kaniyang nakaraan. Sinabi pa nito na kampante amg kaniyang loob kay Brenda Pom







