LOGINThe ambulance sirens cut through the rain. Alex rode beside Bella’s stretcher, his hand never leaving hers. Her skin was still cold. Her breathing was shallow. The paramedic kept saying “Overdose. Tranquilizer. High dosage.” “Will she be okay?” Alex asked, voice breaking. “We caught it early, sir. Four hours. That’s the window. If it was longer…” The paramedic didn’t finish. Four hours. That was how long the drug was meant to be. Four hours between life and death. At the hospital, doctors pumped Bella’s stomach, gave her IVs, monitored her vitals. She was treated for shock. The twins were checked and cleared — dehydrated and terrified, but physically okay. It was past midnight when the doctor came out and said the words Alex had been praying for: “She’s stable. The drug will wear off in a few hours. She’s going to make it. And the children are fine.” Alex broke down right there in the hallway. Not loud. Just his shoulders shaking as he sank to the floor. At 4:17 A
The gate of Blackwood Mansion was already open when Alex arrived. Three police cars, two ambulances, and a crowd of neighbors stood behind the yellow tape. The rain from earlier left the driveway wet and reflective, like the whole place was crying. Alex stepped out of the car. His shoes made no sound. His hands were shaking. The horror of the situation hit him before he even reached the door. The smell of iron and blood was already in the air, carried by the wind. “Mr. Blackwood! Sir, hindi ka pa po pwedeng pumasok—” “Where is my wife? Where are my children?” Alex’s voice was low. Dead. Hindi pinansin ang instruction ng authority. Para siyang nakalutang sa limbo ng kawalan. His body refused to feel. His mind refused to understand. The policemen looked at each other. No one answered. Inside, the mansion looked like it was ransacked by a storm. Chairs overturned. Glass shattered. Footprints in blood leading from the hallway to the kitchen. The police had tried to penetr
Alexander’s POV 6:42 PM. Dilaw ang ilaw ng dashboard. 80 km/h. Anniversary namin ngayon ni Bella. Ika- anim na taon. Naaalala ko pa yung araw na ‘yon. Mainit. Nagmamadali kami pareho. Hindi grand. Walang tao. City Hall lang. Tapos dinner sa maliit na Italian restaurant na laging binabaha. Sabi niya sa akin nung gabi na ‘yon: "Hindi ko kailangan ng bongga, Alex. Ikaw lang." Ito rin amg mga panahon na masyado pamg complicated ang aming sitwasyon. Pero, hanngang ngayon, kahit okay na kaming dalawa, parati kaming sinusundan ng trahedya. I sighed deeply.At ngayon, ay may kambal na anak na kami at maraming bagay na kaming nalampasan sa mundong ito. And I prayed to God to bless us even more and drained the curse that befalls our family. Kinuha ko ang phone para tawagan sana siya pero to my dismay, patay na ang phone ko. Black screen. Shit. Nakalimutan ko kasing mag charge bago umalis. Napapikit ako. Iniisip ko si Bella ngayon. Iyong lambing niya kanina. Hindi niya a
Bella’s POVManhid man ang buong katawan ko, pero natigatig ang aking ulo at mukha sa lakas ng sampal ni Cherry. Wala mang pakoramdam ang katawan ko, nalasahan ko naman ang dugo na dumaloy sa bibig ko. Gusto kong igalaw ang kamay ko at pagsampal sampalin, kalmutin at saktan si Cherry hanggang sa siya ay maligo ng dugo.Gusto kong sumigaw. Walang lumalabas na tinig kahit gaano ko pa gustong kagatin ang aking labi, ang aking dila upang magkaroon ako ng malay pero hindi ko magawa. Gusto kong tumayo. Nakadikit ako sa upuan, parang may semento sa mga braso at binti ko. Kung hindi lang secure ang upuan, malamang kanina pa ako nakahandusay sa marble floor. Nakaupo lang ako dito. Gising. Nakakakita. Nakakarinig. Pero bilanggo sa sarili kong katawan.Sa harap ko, nakahandusay sina Mommy Lourdes at Daddy Jacob sa sahig. Hindi gumagalaw. Ang mga mata nakapikit. Ang bibig, may bakas ng bula. Patay na ba sila? Diyos ko. Patay na ba sila? Oh, God, please help us.. Sa tabi ko, si Pat
Sa loob ng Blackwood Mansion, maliwanag ang chandelier sa dining room. Nakahanda na ang lahat. Mahabang mesa na may puting linen. Sa gitna, may centerpiece ng puti at gold na rosas. May mga pilak na kubyertos, mga dinner glasses na kumikislap, at mga pinggang porselana na may nakaukit na 'Blackwood'. Amoy ng inihaw na salmon, roast beef, truffle pasta, at garlic bread ang pumuno sa buong silid.Wedding Anniversary nila ni Alexander ngayon. Ikaanim na taon kung ang pagbasehan ay ang una nilang kasal. Pinahanda ni Bella kina Mildred at Grace ang lahat ng ito. Gusto niyang sorpresahin si Alexander pag-uwi nito. Ang sabi lang ni Alexander kaninang umaga, may mahalagang pupuntahan . Hindi na nag-usisa pa si Bella kung saan ang lakad ni ng asawa, bagama't medyo nagdamdam ito ng konti dahil hindi siya binati ng asawa ng Happy Anniversary. Is it possible na nakalimutan niya ang petsa. She scratch the thought away, Alexander is a busy man. Busy din ang isip niya sa pag-aasikaso par
Less than two hours, may tawag na si Alexander. Tumunog ang phone ni Alexander sa dashboard habang nasa SLEX pa siya. Pauwi galing Laguna. "Detective Ramos." "Sir. May nakuha na ako." Kaya niya paborito si detective Ramos dahil kapagka sinabi nito na twenty four hours, ibig sabihin niyan ay less than four hours. Ganiyan kabilis kumilos anv matinik na detective. "Go ahead," utos ni Alexander. Hininaan niya ang aircon. Bigla siyang kinilabutan."Nagpunta po ako sa Leyte, Sir. Sa bayan ng Palompon. Doon po ang huling address nina Grace De Vera at Mildred De Vera, base sa voters record nila."At?" "Confirmed po, Sir. Nawawala nga sila." Napitid si Alexander sa manibela. "Ano ang ibig mong sabihin na nawawala?""This year lang po, Sir. Mga August. Lumuwas sila dito sa Luzon. Sabi sa mga magulang nila, hahanap daw sila ng kamag-anak sa Laguna. Sina Mr. at Mrs. Cruz daw. Malayong kamag-anak." Tumayo ang balahibo ni Alexander. "Para saan?""Para humingi ng tulong para makapa
Bella...One week had passed since my shocking marriage to Alexander. Araw-araw at gabi-gabi ko siyang kasama at kaniig sa kama. It was so f*cking amazing. The s*x was mind blowing and I'm loving every bit of it. I'll be a liar if I say that I don't like it. Yes, I don't like it-- I'm fuckin
Pagkatapos ni Bella na lumabas sa opisina ng kaniyang manager ay dumiretso na siya sa kaniyang cubicle. Hindi si Val ang nagpalagay ng CCTV sa front door ng apartment. Kumunot ang kaniyang noo dahil wala namang order mula sa kumpanya na lagyan ng CCTV ang mga apartment na sakop ng SBS Investment
Bella's POV Damnit, bakit kailangAn niyang gawin sa akin ito. He looks so divine! With the dripping water on his body, ang sexy niyang tingnan habang ang tubig ay nakasilaw tingnan sa kaniyang katawan. Urgh! I shook my head, pulling myself together before he saw me . Lumapit pa ako sa gilid
Alexander's pov Si Bella ay nasa shower room habang aking si-ni-set-up ang movie at ang aming snack. Pagkalipas ng isang oras ay tumigil kami ni Bella sa aming make out session. Hindi ko pa naranasan ang ganon katagal ma make out na hindi humantong sa s*x, hindi mangyayari ito kung ibang babae







