LOGINSa loob ng Villamor Tower, naroon ang pekeng si Elicia kasama ang mag-amang sina Demon at Carlo. โGusto ko nang umuwi sa mama ko!โ malakas na sigaw ni Carlo nang magising siya sa loob ng silid. โStop crying, Carlo! Kahit kailan, hindi ka na makakabalik sa mama mo!โ matalim na saad ng pekeng Elicia habang mariing nakatitig sa bata. Mas lalo lamang umiyak si Carlo dahil sa takot. โSTOP CRYING! Kapag narinig ka ni Demon, papatayin ko ang mama mo!โ galit na sigaw nito. โSoโฆ iyon pala talaga ang plano mo? Ang patayin ang tunay na si Elicia?โ malamig na boses ang biglang umalingawngaw mula sa likuran nila. Nanlaki ang mga mata ng pekeng Elicia nang makita si Demon na nakatayo sa may pinto. โN-Noโฆ mali ang iniisip mo, Demon. Hindi koโโ โSTOP PRETENDING!โ mariing putol ni Demon. โMga pulis, hulihin ninyo ang babaeng ito! At hanapin ninyo ang tunay kong asawaโsi Elicia Villamor!โ Agad na nilapitan ng mga pulis ang babae habang pilit itong nagpupumiglas. Lumipas ang ilang oras. Bumuk
โTama ba ang ginagawa ko?โ bulong ni Eli sa sarili habang nakatayo sa gitna ng katahimikan ng paint house. Para bang ang buong lugar ay humihinga nang mabagal, at siya lang ang hindi makasabay. โBakit parang may maliโฆ pero hindi ko maintindihan kung ano?โHinawakan niya ang sariling sentido. May kumikirot na alaala sa likod ng kanyang isip, parang piraso ng salamin na hindi niya maikabit-kabit. โBakit wala akong maalala nang maayos? Sino ba talaga si Daniel sa akin? Atโฆ anong dahilan niya para tulungan ako?โAng mga tanong ay umiikot sa kanyang isipan na parang bagyong hindi tumitigil. Kanina lang, umalis si Daniel. Tahimik. Biglaan. At may bigat sa kanyang mga mata na parang may iniwan siyang hindi kayang sabihin.Ilang oras ang lumipas.Hindi mapakali si Eli. Sa bawat hakbang niya sa loob ng silid, tila may bumubulong sa kanya mula sa dingding, mula sa kisame, mula sa sarili niyang dibdib. Parang may katotohanang pilit lumalabas, pero siya mismo ang humaharang.Hanggang sa may napan
โAnong nangyayari? Sino ba ang taong dumating?โ malakas na tanong ni Eli, halatang nag-aalala habang nakatago sa silid. โS-si Fionaโฆโ maikling sagot lang ni Daniel. Hindi na niya naramdaman ang kirot ng sugat at ang dugong dumadaloy sa kamao niya; tila panandaliang napawi ng bigat ng emosyon na bumabalot sa kanya. Si Fiona ang dumating? Anong sinabi niya? Hinahanap ba niya ako?โ tanong ni Eli sa sarili, bahagyang nanginginig sa takot at pag-aalala. โHindi ka niya hinahanap,โ mahinang paliwanag ni Daniel, pinapahid ang pawis sa noo. โHindi mo ba narinig? Buong akala niya, ang babaeng kasama ni Demon ay ikawโฆ at hindi ibang tao.โ Napabuntong-hininga si Eli, bahagyang napangiti sa gitna ng kaba. Hindi niya inasahan ang ganitong pangyayariโisang kalituhan na, sa kabutihang palad, nagbigay sa kanya ng panandaliang kapanatagan. Ngunit sa puso ni Daniel, nanatili ang galit at poot. Ang pagkawala ng kanyang ina at ang panlilinlang ni Demon ay patuloy na bumabalot sa kanya, sabay sa
โPASADO alas sais na nang makarating sina Eli at Daniel sa isang kompanya na dati nilang pinapasukan ni Fionaโat kung saan si Daniel ang manager noon. Bahagyang madilim pa ang paligid. Kakaunti pa lang ang empleyadong dumarating, at ang malamig na hangin ng umaga ay tila may dalang kaba. โBakit dito tayo pumunta?โ mahinang tanong ni Eli habang palinga-linga. โBaka makita tayo rito ni Demon? โDi ba lagi siya rito? Kasi siya ang may-ari ngโโ โโWag kang mag-alala,โ putol ni Daniel, malamig ngunit kontrolado ang boses. โHindi na siya pumupunta rito. Ang kompanyang ito ay pag-aari ko naโฆ at wala na siyang karapatang pumunta pa rito.โ Napatigil si Eli. โAnong ibig mong sabihin?โ Tahimik lang si Daniel. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa susi ng kotse, iwas ang tingin. May mga bagay na hindi pa niya kayang ipaliwanag. โPumasok na tayo. Baka may makakita pa sa โyo,โ mabilis niyang sabi. โTalagang may makakakita sa akin dito. Kompanya ito,โ sagot ni Eli na may halong inis at kaba.
Humakbang palapit si Daniel kay Elicia, mabigat ang bawat galaw na para bang pinag-iisipan niya ang bawat salitang lalabas sa kanyang bibig. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata nitoโmga matang punong-puno ng sakit, pagod, at matagal nang kinimkim na pag-asa. โElicia,โ marahan ngunit mariin niyang tawag. Napatingin si Elicia sa kanya. Namumugto ang kanyang mga mata, bakas ang puyat at walang tigil na pag-iyak sa mga nagdaang araw. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit niyang niyayakap ang sarili, tila pinipigilan ang sariling tuluyang bumigay. โTutulungan kitang makuha ang anak mo sa pamilyang Villamor.โ Parang tumigil ang mundo ni Elicia sa sandaling iyon. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata, at napaatras siya ng kalahating hakbang, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig. โT-talaga?โ nanginginig niyang tanong. โHindi ka nagsisinungaling, Daniel? Hindi mo lang ba ako binibigyan ng maling pag-asa?โ Napalunok siya, at tuluyan nang tumulo ang isang lu
Madaling-araw nang magising si Eli. Mabigat ang pakiramdam ng kanyang katawan at masakit ang ulo niya. Sa dilim, unti-unti niyang inalala ang lahatโat doon siya kinabahan. โKailangan kong tumakasโฆ kailangan kong mabawi ang anak ko sa babaeng โyon,โ nanginginig niyang sabi. โAko ang tunay na Elicia, kaya ako ang dapat na nasa lugar niya.โ Tumayo siya kahit nanghihina ang tuhod at buong lakas na sumigaw, โTulungan niyo ako! Please! Tulungan niyo ako!โ Ngunit walang sumagot. Ang boses niyaโy agad nilamon ng katahimikan. Doon niya napagtantong nasa loob siya ng isang bodegaโmalawak, malamig, at walang kahit sinong makakarinig. Naupo siya sa sahig, pilit pinipigilan ang takot, nang bigla siyang makarinig ng mahinang katok sa pader. Tokโฆ tokโฆ Nanlaki ang mga mata ni Eli. Mabilis siyang tumayo. โMay tao diyan! Tulungan niyo po ako!โ sigaw niya, umaasang may sasagot. Sa halip, biglang lumakas ang katok. Sunod-sunod na kalabog ang tumama sa pader, paulit-ulit at mariin, dahilan p
โHINDI IKAW ANG MAMA KO! HINDI IKAW!โ Paulit-ulit na sigaw ni Carlo, nanginginig ang boses habang tumutulo ang luha sa kanyang pisngi. Nangingibabaw ang galit at takot sa kanyang mga mata. Huminga nang malalim si Elicia. Pinilit niyang maging kalmado kahit nanlilisik ang mga mata niya. โAlam
Huminga nang malalim si Elicia at unti-unting lumayo sa mag-ama, wariโy nirerespeto ang takot ni Carlo. Ngunit sa lihim niyang isipan, nag-aalab ang matinding galit niya sa bataโhumanda ka talaga sa akin kapag umalis ang ama mo. โOkay lang, mahal ko,โ sabi niya kay Demon, na may ngiting puno ng k
Tumingin si Elicia sa kanilang papalayong likuran, mga mata niyang umaapoy sa poot. Mariin niyang kinagat ang labi hanggang sa mamula ito. โBakit hindi ka pa mamatay, Carlo?!โ bulong niya nang mahina, ngunit puno ng galit na tila naririnig sa buong silid. Umalis siya sa bintana at diretso tinun
Sa presinto, tuluyan nang bumigay si Eli. Lumuhod siya sa malamig na sahig, halos gumapang papalapit sa mesa ng pulis na kausap niya kanina. โMaawa kayoโฆ pakiusap,โ basag ang tinig niya, paulit-ulit na nanginginig. โHindi ko kayaโฆ hindi ko kayang mawala siya. Anak ko โyonโฆ ako ang nagpalaki, ak



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



