FALLING FOR MY SISTER'S MAN

Maagang gumising si Cora upang ihanda ang kaniyang mga gamit. Matapos ang ilang buwang pagtatrabaho sa Maynila bilang tindera sa botika ng kaniyang tiyahin, sa wakas ay makababalik na rin siya sa kanilang probinsya. Sabik na sabik siyang makita ang kaniyang pamilya, lalo na ang nakababatang kapatid na si Myline.

Ngunit sa likod ng kaniyang mga ngiti ay may lungkot na pilit niyang itinatago.

Si Carlo, ang lalaking minahal niya nang buong puso, ay matagal nang nasa Amerika. Umalis ito upang humanap ng mas magandang kinabukasan at nangakong babalik kapag maayos na ang lahat. Noong una, halos gabi-gabi silang magkausap. Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, unti-unting naging madalang ang kanilang komunikasyon.

Minsan, ilang araw siyang naghihintay sa tawag nito. Minsan naman, natutulog siyang hawak ang cellphone, umaasang paggising niya ay may mensahe mula sa lalaking mahal niya.

“Baby, miss na miss na kita,” bulong niya habang tinitingnan ang litrato nilang dalawa.

Ngunit walang sagot ang larawang nakangiti sa kaniya.

Huminga nang malalim si Cora at itinago ang cellphone sa kaniyang bag. Ayaw niyang masira ang araw na matagal na niyang hinihintay. Gusto niyang magsimula muli, kahit pa hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng kaniyang mga desisyon.

Pagdating niya sa kanilang probinsya, sinalubong siya ng pamilyar na tanawin—ang makitid na kalsadang dinaanan niya noong bata pa siya, ang mga bahay ng kanilang mga kapitbahay, at ang hanging tila nagbabalik ng masasayang alaala.

“Cora! Anak, nandito ka na pala!” masayang bati ng kanilang ina.

Mahigpit siyang niyakap nito.

“Miss na miss ko po kayo,” sagot ni Cora habang pinipigilan ang luhang namumuo sa kaniyang mga mata.

“Nasaan si Myline?” tanong niya.

“Sinabi niyang uuwi rin siya ngayon. May kasama pa nga siyang sorpresa,” nakangiting sagot ng kanilang ina.

Napakunot ang noo ni Cora.

“Sorpresa po?”

“Hindi ko alam. Basta sabi niya, may gusto raw siyang ipakilala sa atin.”

Napangiti si Cora. Alam niyang may nobyo ang kaniyang kapatid, ngunit hindi pa niya ito personal na nakikilala. Ilang beses na itong ikinuwento ni Myline sa kanilang mga pag-uusap, ngunit palaging nauuwi sa biro ang usapan kapag tinatanong niya kung kailan niya ito makikilala.

Hindi nagtagal, may narinig silang sasakyang huminto sa tapat ng kanilang bahay.

“Ate! Nandito na ako!”

Agad na napalingon si Cora sa p***o.

Pumasok si Myline na may malawak na ngiti sa labi. Kasunod nito ang isang matangkad na lalaki na maayos manamit at may mahinahong tindig. Hawak ni Myline ang kamay nito habang masayang ipinakikilala ito sa kanilang ina.

“Ma, siya nga pala si Gio, ang nobyo ko.”

Ngumiti ang kanilang ina at magiliw na tinanggap ang lalaki.

“Ah, ikaw pala si Gio! Ikinuwento ka na sa amin ni Myline. Halika, maupo ka.”

“Maraming salamat po,” magalang na sagot ni Gio.

Nakatayo lamang si Cora sa may pintuan, hinihintay na mapansin siya ng kaniyang kapatid.

“Ay, oo nga pala!” biglang sabi ni Myline. “May isa pa akong gustong ipakilala sa iyo.”

Lumingon ito sa kaniyang ate.

“Gio, ito ang ate kong si Cora.”

Dahan-dahang humarap si Gio.

At sa sandaling iyon, nagtagpo ang kanilang mga mata.

Parang may kung anong puwersang biglang nagpatahimik sa paligid. Hindi maipaliwanag ni Cora ang naramdaman niya. Para bang may kung anong pamilyar sa mukha ng lalaking nasa kaniyang harapan, kahit alam niyang ngayon lamang niya ito nakita.

Si Gio naman ay natigilan din.

May kung anong kakaiba sa mga mata ni Cora—isang bagay na hindi niya maipaliwanag, ngunit hindi rin niya magawang balewalain.

“Cora?” tawag ni Myline. “Bakit ka nakatitig diyan?”

Agad na natauhan si Cora.

“Ay, wala! Nagulat lang ako. Siya pala si Gio.”

Napatawa si Myline.

“Oo naman! Ilang beses ko nang sinabi sa iyo ang tungkol sa kaniya. Hindi mo lang kasi ako pinapansin kapag nagkukuwento ako!”

Ngumiti si Cora at iniabot ang kaniyang kamay.

“Ikinagagalak kitang makilala, Gio.”

Tinanggap ni Gio ang kaniyang kamay.

“Ganoon din ako, Cora.”

Ngunit nang magdikit ang kanilang mga palad, kapwa sila nakaramdam ng kakaibang kaba. Saglit na nagtagal ang kanilang pagkakahawak bago sila sabay na bumitaw.

Hindi iyon nakaligtas sa mapanuring mata ni Myline, ngunit agad din niyang itinuring na wala lamang iyon.

“Halika na kayo! Marami akong ikukuwento kay Ate,” masiglang aya ni Myline.

Naupo silang magkakasama sa sala. Habang nagkukuwentuhan ang magkapatid, tahimik na nakikinig si Gio. Paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Cora, at sa tuwing magtatama ang kanilang mga mata, kapwa sila mabilis na umiiwas.

“Gio, gusto mo bang makita ang mga litrato namin noong bata pa kami?” tanong ni Myline.

“Sige,” sagot nito.

Tumayo si Myline upang kunin ang lumang album sa kanilang silid.

Nang maiwan sina Cora at Gio sa sala, biglang nagbago ang katahimikan sa pagitan nila. Naririnig nila ang mahinang ingay mula sa kusina, ngunit sa kanilang dalawa, tila naging napakatahimik ng buong paligid.

“Matagal ka na bang nagtatrabaho sa Maynila?” tanong ni Gio.

“Hindi naman ganoon katagal. Sa botika ng tiyahin ko ako nagtatrabaho,” sagot ni Cora.

“Bakit ka umuwi?”

Saglit na natahimik si Cora.

“Na-miss ko ang pamilya ko. At saka...” Huminto siya sandali. “May mga bagay din kasi na gusto kong pag-isipan.”

Hindi na nagtanong pa si Gio. Sa halip, bahagya itong ngumiti.

“Siguro, minsan kailangan talaga nating umuwi para malaman kung ano ang tunay nating hinahanap.”

Napatingin si Cora sa kaniya.

“Parang ang lalim naman yata niyan.”

Natawa si Gio.

“Pasensiya na. Hindi ako magaling makipag-usap.”

“Hindi naman. Maganda nga ang sinabi mo.”

Muling nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa pagkakataong iyon, wala ni isa sa kanila ang agad umiwas.

Ngunit bago pa sila makapagsalita, bumalik si Myline dala ang makapal na album.

“O, heto na! Ano na naman ang pinag-uusapan ninyo?”

Agad na napalayo ng tingin si Cora.

“Wala naman,” mabilis niyang sagot.

Umupo si Myline sa tabi ni Gio at binuksan ang album. Masayang ipinakita nito ang kanilang mga litrato noong bata pa sila—ang unang araw nila sa paaralan, ang mga kaarawan, at ang mga bakasyong magkakasama ang kanilang pamilya.

Paminsan-minsan ay tumatawa silang tatlo, ngunit sa kabila ng masayang tagpong iyon, may isang bagay na unti-unting nabubuo sa pagitan nina Cora at Gio.

Isang bagay na hindi nila hiniling.

Isang damdaming hindi nila maintindihan.

At isang tukso na hindi nila dapat pagbigyan.

Pagsapit ng gabi, nagpaalam na si Gio upang umuwi. Sinamahan siya ni Myline hanggang sa labas ng bahay. Naiwan si Cora sa may bintana, tahimik na pinagmamasdan ang dalawa.

Nakita niyang marahang hinalikan ni Gio sa noo ang kaniyang kapatid bago sumakay sa sasakyan.

Napangiti si Cora, ngunit may kakaibang kirot sa kaniyang dibdib na hindi niya maipaliwanag.

“Bakit ganito?” bulong niya sa sarili.

Wala siyang dahilan upang makaramdam ng ganoon. Si Gio ay nobyo ni Myline. Dapat ay wala siyang ibang maramdaman kundi kasiyahan para sa kaniyang kapatid.

Kaya ipinilig niya ang ulo at pilit na itinaboy ang mga iniisip.

Kinagabihan, habang nakahiga sa kaniyang kama, kinuha niya ang cellphone at binuksan ang litrato nila ni Carlo.

“Baby, sana nandito ka,” bulong niya.

Ngunit sa halip na mukha ni Carlo ang pumasok sa kaniyang isip, ang mga mata ni Gio ang muli niyang naalala.

Napapikit si Cora, tila naguguluhan sa sarili.

Samantala, sa kabilang bahagi ng bayan, nakaupo si Gio sa loob ng kaniyang sasakyan. Hindi pa rin niya maalis sa isip ang unang pagkikita nila ni Cora.

Bakit ganoon ang naramdaman niya?

Bakit tila may kung anong kulang sa kaniya bago niya ito makilala?

At higit sa lahat, bakit hindi niya magawang kalimutan ang mga mata nito?

Kinuha niya ang cellphone nang biglang tumunog ito. Mensahe iyon mula kay Myline.

“Thank you sa pagpunta ngayon, love. I love you.”

Matagal niyang tinitigan ang mensahe bago siya nag-type ng sagot.

“I love you, too.”

Ngunit sa unang pagkakataon, hindi naging panatag ang kaniyang puso matapos sabihin ang mga salitang iyon.

Dahil may isang tanong na patuloy na gumugulo sa kaniyang isipan.

Paano kung ang babaeng hindi niya dapat mahalin ang siya palang babaeng hindi niya kayang kalimutan?

At kung magsisimula ang lahat sa isang simpleng pagkikita, sino ang unang masasaktan kapag ang damdamin ay tuluyan nang hindi na kayang pigilan?