로그인"มามี๊!..." เสียงเล็กของเด็กวัยสิบขวบวิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยท่าทีลนลานก่อนที่เธอจะตะโกนเรียกคนเป็นแม่เสียงดังลั่นบ้าน"ลิลินหนูวิ่งตะโกนเสียงดังอีกแล้วนะคะ มามี๊เคยบอกว่ายังไงคะ?..." ก่อนที่เกวลินที่นั่งอยู่ในโซนของห้องรับแขกจะฉายสีหน้าคาดโทษลูกสาวจอมแก่นที่ยิ่งโตมาเธอก็ยิ่งได้รับความแสบซนมากจ
"คืนนี้หนูจะตอบแทนพี่ให้คุ้มค่าเลยค่ะ..." ริมฝีปากเล็กขยับบอกเสียงกระเส่าพร้อมกับปลดเปลื้องผ้าเช็ดตัวออกจากเรือนร่างกำยำก่อนที่จะโยนมันทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี ดวงตากลมโตเลื่อนไปมองยังแก่นกายยักษ์ที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมจะรบเต็มที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่เขินอายเหมือนแต่ก่อน เธอจับจ
"ทำไมถึงเงียบไปล่ะ" บรรยากาศในรถสปอร์ตหรูเต็มไปด้วยความเงียบสงบไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่หลุดออกจากร่างบางของคนด้านข้างเพราะเอาแต่เม้มปากมองยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกโดยที่ในใจยังคงคิดถึงประโยคคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ที่ยังคงวนเวียนอยู่แต่ในหัวไม่สามารถที่จะปัดมันออกได้เลย"เปล่าค่ะ...ช็อปปิ้งจนเหนื่อยมั้งคะ
"ใช่ค่ะ มาตอนเช้าแล้วก็กลับไปแล้วค่ะ...""ทำไมหนูไม่ปลุกพี่ล่ะครับ มันมาทำไม""ใครจะกล้าปลุกล่ะคะ เมื่อคืนกว่าพี่จะได้นอนก็เล่นกับลูกยันเช้าเลยไม่ใช่เหรอคะ...เสือแค่มาเล่นกับหลานเองค่ะไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร""อืม...งั้นเดี๋ยวพี่อาบน้ำเสร็จแล้วออกไปครับ""ไปกันค่าตัวแสบของมามี๊..." ก่อนที่ร่างเล็กของส
"คิคิ...เอาแบบนั้นเลยเหรอคะ""ปาป๊า...ปาป๊า~""ถ้าปาป๊าจับได้ขึ้นมา หนูต้องช่วยมามี๊ด้วยนะ...โอเคไหมคะ" สิ้นเสียงหวานเอ่ยบอก ร่างเล็กของสองแม่ลูกก็นั่งลงด้านข้างของคนตัวสูงที่ยังคงนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงนอนกว้างขวาง ก่อนที่เธอจะจัดการยัดแท่งปากกาใส่ของมือเล็กของลูกสาวตัวน้อยแล้วละเลงทำตัว
"พี่สิงห์!...อย่าวอแวสิคะ เดี๋ยวยัยหนูก็ตื่นเอาหรอก" ใบหน้าสวยของคนตัวเล็กที่กำลังอุ้มเด็กน้อยวัยสิบเดือนที่กำลังหลับตาพริ้มในอ้อมอกของเธอ ดวงตากลมโต จมูกทรงสวย และสีผิวขาวนวลละเอียดที่ได้จากผู้เป็นแม่มาเต็มๆ ทำให้เด็กน้อยดูน่ารักและน่าเอ็นดูไปหมด ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาหันไปดุผู้เป็นสามีเล็กน้อยเมื
หลังจากที่พิธีทางการผ่านไปแขกภายในงานก็ทยอยกันกลับไปโดยที่ตอนนี้เจ้าบ่าวของงานก็นั่งกระดกเหล้าอยู่กับเพื่อนกลุ่มแก็งค์เดียวกันอย่างไม่สนใจอะไร"กูไม่คิดว่าจะได้เห็นมึงในชุดนี้" พร้อมที่นั่งอยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะถามเจ้าบ่าวในชุดสูทสีขาวดูดี"หึ!...กูก็ไม่คิด" ชายหนุ่มในชุดเจ้าบ่าวตอบกลับเพื่อนอย
"กลับยังไง" ริมฝีปากหนาเอ่ยถามว่าที่เจ้าสาวด้านข้างที่ไม่ได้ดื่มเข้าไปมากกว่าทุกครั้งที่เธอได้มาผับเพราะฝีมือของมาเฟียหนุ่มที่เอาแต่ชวนทะเลาะจนเธอแทบจะไม่ได้แตะแก้วแอลกอฮอล์ตรงหน้า"ถามทำไม" ร่างเล็กตอบด้วยความไม่อยากจะคุย"เธอจะตอบดีๆ สักครั้งไม่ได้เลยหรือไง" สายตาคู่คมหันไปมองคนตัวเล็กที่ดื้อรั้นเ
สองเดือนผ่านไป "กรี๊ดดดดดด!" "ออกไป! ออกไปให้หมด" "ฮึก ฮืออ ยะ…อย่าทำอะไรหนูเลย" "กรี๊ดดดดดด กลัว…หนูกลัว ช่วยหนูด้วย" "…เฮือก!" ร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่ยังคงเป็นภาพเดิมที่ฉายวนๆ ซ้ำๆ ในความฝันเป็นระยะเวลาสองเดือนหลังจากนั้นมา ภาพเหตุการณ์ที่เธอเองก็ไม่เข้าใจและไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องน
"ไม่อยากอยู่กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ" ไทเกอร์น้องชายของมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามระหว่างทางที่ทั้งสองกำลังนั่งรถเพื่อมุ่งตรงไปยังสตูดิโอที่ทำงานของเธอ "คงงั้นมั้ง" ร่างบางก็ตอบไปตามความจริงอย่างไม่คิดจะปิดบังด้วยสีหน้าท่าทางของเธอตอนนี้ก็บ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่เอาชอบและเบื่อเอามากๆ ถ้าจะตอบปฏิเสธไป...เขาก็ไม่เช







