Mag-log inเธอตัดสินใจรับข้อเสนอชวนฝัน แลกกับการเอาใจใส่เด็กไม่รู้จักโตคนหนึ่ง มันควรง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่เขาไม่กินพืช นอกจากเนื้อนุ่มๆของเธอแล้ว ก็เอาแต่ส่ายหน้าไม่ต้องการอย่างอื่นท่าเดียว ยังต้องให้แอบบอกไหมว่าเขาหิวบ่อยแค่ไหน เธอไม่น่าปล่อยตัวปล่อยใจขนาดนี้เลย ... เขาไม่รีบมีเมีย แต่พ่อของเขารีบ วันๆบ่นแต่ว่าอยากอุ้มหลาน แล้วจะให้เอาผู้หญิงที่ไหนมาเป็นแม่ของลูกล่ะ เจอกับเธอครั้งแรกก็ไม่ผ่านตาแล้ว เข้าหอยังกล้ากัดเขา รอดูว่าโดนกดทั้งคืนบ้างจะสำนึกไหม #ผัวเป็นคนดีย์
view moreพักรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลอีกสองสามวันขนมผิงก็ขอหมอเจ้าของไข้และพ่อสามีกลับไปเรียน เธอต้องเข้าร่วมการคัดตัว อยู่แต่ในห้องผู้ป่วยซ้อมไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าคงไม่ผ่าน แต่อย่างน้อยก็ควรลอง หากตกรอบค่อยรอครั้งใหม่เคย์เดนตื่นขึ้นมาพบว่าเตียงข้างกันว่างจึงแสร้งถามน้องสาว พอได้รับคำตอบเขาก็หงุดหงิด บอกทุกคนแต่ไม่ขออนุญาตเขาก่อน ชักจะเหิมเกริมหนัก“ไปบอกพ่อด้วย พี่จะออกจากโรงพยาบาลวันนี้”“วันนี้ไม่ได้ค่ะ รอพรุ่งนี้นะคะ พี่ต้องตรวจร่างกายอีกรอบ ใช้เครื่องมือของทางโรงพยาบาล ถ้าไปกลับจะเหนื่อยมาใหม่”“ไม่เหนื่อย”“แคลถามแด๊ดก่อนแล้วกันนะคะ” แครอลไม่ตามใจในทันที เธอต่อสายหาพ่อ ทางนั้นกำชับให้ตรวจร่างกายก่อน พี่ชายจึงไม่สามารถกลับได้“แล้วเธอไม่เรียนหรือไง ไปได้แล้ว”“น้องไม่มีเรียนวันนี้ค่ะ พี่นอนดีกว่า อย่าอารมณ์เสียสิคะ หน้าจะแก่นะ” น้องสาวพูดเล่นหวังให้คนเปลี่ยนสีหน้า แต่ไม่ได้ผล ยิ่งพยายามพี่ชายก็ยิ่งขมวดคิ้ว ใครจะอยู่รับแรงกดดันจนขาดอากาศหายใจตายละ รีบไปซื้อขนมมากินดีกว่า รู้เอาตัวรอดเป็นยอดดีที่มหาวิทยาลัย ลีไม่เจอขนมผิงมาเกือบสัปดาห์ก็เป็นให้คิดถึงจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาอยากกอดเธอ แต่ติดท
จริงดังคาด ตาแก่ไม่สืบสาวราวเรื่องดีๆ เลย [ไม่ใช่เอริโอ้แต่เป็นฝีมือคนอื่น แค่นี้แหละ ผมไม่บอกพ่อหรอก ผมจะจัดการเอง เอาโทรศัพท์มาให้ด้วย สองเครื่อง] เคย์เดนพูดจบก็วางสาย เขามองไปยังขนมผิง เห็นว่าหลับไปแล้วจึงไม่ได้คืนของให้ แต่ฉับพลันก็มีคนโทรเข้ามา ชื่อที่ถูกบันทึกสะดุดตาจนต้องกดวาง ลี พร้อมกับสติ๊กเกอร์รูปหัวใจ มันเป็นใครกันเคย์เดนไม่ยอมรับสาย ฝ่ายที่โทรหาเช้าเย็นจึงกระหน่ำรัวหนักกว่าเดิม เขาอยากปิดเครื่อง แต่ดูเหมือนคนๆ นี้จะไม่เลิกราง่ายๆ ร้อนรนนักลองดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไร[ผิง หายไปไหนสามวัน ไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย เป็นอะไรหรือเปล่า ลีไปหาที่หอ เขาบอกว่าไม่ค่อยเจอผิงเลย มีเรื่องก็บอกได้ไหม ลีกับผิงไม่เชื่อใจกันแล้วเหรอ อีกห้าวันจะคัดเลือกมือกีตาร์งานละครเวทีแล้ว ผิงยังไม่ได้อัปเดตกับลีเลยว่าซ้อมไปถึงไหน ปีสี่แล้วนะผิง อย่ามัวแต่ทำงานหนัก ถ้าจำเป็นต้องคบกับลีก็คบเถอะ ลีไม่ให้ผิงเหนื่อยแล้ว]ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ดขนมผิงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ตกพื้น ทำไมเขาใช้ของไม่รักษาเลย หน้าจอกับตัวเครื่องแยกชิ้นส่วนกันแล้ว เธอพยายามลงจากเตียงมาเก็บกู้ซากพลางมองไม่ชอบใจใส่“เธออย่ากล้าให้มาก
ขนมผิงรีบชักมือกลับพลางยิ้มแหยๆ สถานการณ์สุ่มเสี่ยง คนที่บอกว่าเขายังไม่รู้สึกตัวกลั่นแกล้งเธอหรือเปล่า ทำไมจับแค่นิดเดียวถลึงตาโตน่ากลัวขนาดนี้ ดูสิ จ้องไม่กะพริบเลย ขนมผิงยิ้มเห็นฟันกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก สีหน้าของเธอเสแสร้งปลิ้นปล้อนเสียจนเคย์เดนคำรามใส่“เคย์อย่าอารมณ์เสียสิคะ เดี๋ยวแผลไม่หายเร็วนะ”“เป็นห่วง? ”“ใช่ค่ะ เคย์ช่วยชีวิตผิงไว้ รอดตายแล้วก็ต้องระมัดระวัง”ผู้หญิงคนนี้แก้ตัวไหลลื่น เมื่อครู่หากไม่ตื่นขึ้นมาเสียก่อนคงเลื่อนมือลงบีบคอแล้ว เคย์เดนถอนหายใจ เขาบอกว่าอยากดื่มน้ำ ขนมผิงจึงรีบรินให้ เธอเองก็เจ็บ แต่อย่างน้อยลุกเดินเหินได้ ต่างจากเขา ยกคอยังยากเลย“เคย์หิวหรือเปล่าคะ เดี๋ยวผิงเรียกพยาบาลให้”“ไม่ต้อง เอาโทรศัพท์มา” เขาต้องการเพียงโทรศัพท์มือถือ เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลังขนมผิงค้นหาจนทั่ว พอไม่เจอก็เอาของตัวเองมายื่นให้ ผลจากการต่อสู้สมบุกสมบัน หน้าจออาจจะแตกหน่อย เขาคงไม่บ่นหรอกนะ เคย์เดนมองของในมือคนหน้าซีด เขาไม่อยากรับก็ต้องรับ รอบข้างไม่มีลูกน้องเลย ได้ยินว่าผู้เป็นพ่อมาเยี่ยม คงตั้งใจล็อคแขนขาให้เขานอนนิ่งๆ เท่านั้น ตาแก่วุ่นวาย“เดี๋ยวผิงกดเบอร์ให้ดีไหมคะ”
เขาอาการสาหัสไม่แปลก เธอมีกระสุนฝังร่างแค่ที่เดียวเจ็บร้าวขนาดนี้ คนโดนไปสามจุด ไม่ฟื้นคืนง่ายๆ แน่ ขนมผิงทานอาหารเสร็จก็ค่อยๆ นอนตะแคงพักผ่อน เธอว้าวุ่น ในหัวมีแต่ความเป็นห่วงเคย์เดน เขาช่วยให้รอดมาจนถึงโรงพยาบาล หากจะผ่านช่วงเวลานี้ไปก็ต้องผ่านด้วยกัน ไม่ตายไม่ใช่เหรอ พูดอยู่ปาวๆ ยังไม่รู้จักรีบหายอีก“พักผ่อนนะคะ เดี๋ยวมิ่งกลับมา”หญิงสาวรุ่นน้องกระชับผ้าห่มให้ พอได้อยู่คนเดียวขนมผิงก็ข่มตานอนไม่หลับ เธออยากเห็นว่าเขาเจ็บหนักแค่ไหนจึงฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง ระหว่างตะเกียกตะกาย ประตูห้องก็เปิดเข้ามา เป็นนายท่านโทนี่ มิ่งขวัญและแครอล อยู่กันพร้อมหน้าเชียว“คุณหมอไม่ให้ขยับนะคะ ทำไมพี่ขนมผิงดื้อจัง” คนที่เฝ้าดูแลตลอดเอ็ด ออกไปครู่เดียวคนก็พร้อมลงจากเตียงแล้ว“พี่แค่อยากดื่มน้ำเฉยๆ ไม่ได้ดื้อ” แก้ตัวเสร็จก็ทักทายผู้มาเยี่ยมต่อ เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของนายท่านโทนี่ ขนมผิงไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีเลย“หนูขนมผิงพักผ่อนให้สบายใจเถอะ เดี๋ยวพ่อจะจัดการคนที่มันกล้าแหย่หนวดเสือเอง”พ่อเหรอ? สรรพนามที่นายท่านโทนี่ใช้แทนตัวเองไม่คุ้นหูเลย ฟังแล้วรู้สึกแปลกยังไงก็ไม่รู้ ขนมผิงยิ้มตอบงงๆ แครอลเห็นว่าบรรยาก