Chapter 6: Village

Wala sa sariling naglakad paalis ng ospital si Ysabela. Pakiramdam niya'y nahihilo na naman siya at mas lalo lamang namanhid ang kaniyang katawan.

“Ma'am? Saan po ang punta niyo?”

Iyon ang pumukaw sa pagkatulala niya. Dahan-dahan niyang binalingan ang taxi driver at saglit na natigilan sa simpleng tanong na iyon.

Saan na nga ba?

Ayaw niyang bumalik sa bahay ni Greig, iyon din naman ang patutunguhan, bukas o sa makalawa ay baka paalisin na siya ng lalaki.

Pagkatapos ng ilang sandaling pagkakatigil ay paos siyang sumagot.

“Sa Nicolas village po.”

May nabili siyang maliit na apartment sa village na iyon pagkatapos nilang ikasal ni Greig.

Noong una ay plano niyang doon patirahin ang kaniyang Lola para mas madali niyang mabibisita at para na rin maalagaan niya. Maliit lamang ang apartment, ngunit mainam na sa dalawang tao.

Naalala niyang ayaw ni Greig sa maliit na apartment na nabili niya, inalok pa siya nito ng mas malaking bahay bilang handog pero inayawan niya iyon.

Mas gusto niyang bilhin iyon sa sarili niyang pera. Kahit na maliit ay mas mabuti na iyon dahil galing sa sarili niyang hirap at pawis ang ibinayad.

Ngayong iniisip niya ito, masasabi niyang ito ang tanging tamang desisyon na ginawa niya. 

“Ma'am?” Muli ay tawag ng taxi driver.

Tumigil na ito sa tapat ng village. Hindi pinapapasok ang mga taxi sa loob kaya hanggang sa main gate lamang siya pwedeng ihatid.

Mabilis niyang kinapa sa loob ng dalang bag ang pitaka at binayaran ito.

Pagkalabas niya'y mabilis naman na umalis ang sasakyan.

Malaki ang village, marami na ang kabahayan, at pawang mga empleyado at may maayos na trabaho ang nakatira rito kaya mahigpit ang siguridad. Kung hindi kilala ng security guard ay hindi papasukin.

Sa tapat ng village ay isang lumang parke. Tumuloy siya roon, ngunit dahil gabi na ay wala nang ibang naroon.

Sa madilim na bahagi siya naupo para tuluyang mapag-isa. Malamyos ang ihip ng malamig na hangin, tila inaalu siya. Alam ang mabigat niyang dinadala.

Sa pagbabalik tanaw niya sa nakaraan ay samu't saring alaala ang dumagsa sa kaniya.

Dalawang taon— higit pitong daang araw niya itong nakasama.

Muli ay nanikip ang dibdib ni Ysabela. Sa loob ng pagsasama nila ni Greig ay wala na siyang ibang hiniling pa.

Pero ngayon, tila ibinubulong sa kaniya ang lahat ng mga opinyon ng ibang tao. Natatawa na lamang siya sa kaniyang sarili, tama sila, masyado siyang naging kampante sa pekeng kasal nila ni Greig.

Hindi niya naisip na matatapos rin ang lahat ng ito. At ngayon nga...

Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya. Tumayo siya at nagpasyang pumasok sa village.

Mas lalo lamang siyang magiging miserable kung magmumukmok siya.

Pagkapasok niya ng village ay binati siya agad ng nagbabantay na guard, pero hindi niya nagawang batiin ito pabalik.

Mabilis na kumunot ang kaniyang noo nang makita si Greig sa tapat ng kaniyang apartment.

Unti-unti siyang lumapit para kumpirmahin na hindi siya namamalikmata o pinaglalaruan ng kaniyang imahinasyon.

Tumayo ng tuwid si Greig nang makita siya. Kaswal nitong inayos ang pagkakatupi ng puting long sleeve at tinanggal ang dalawang butones nito.

Sa simpleng kilos ng lalaki ay mas lalong nadipena ang pagiging makisig nito.

Natigilan si Ysabela. Ilang hakbang pa ang pagitan nila pero sinalubong siya ng lalaki.

Totoo ito. Hindi siya namamalikmata.

Hindi ba't kasama niya si Natasha? Iniwan niya sa ospital?

Bakit siya narito?

Kumunot ang kaniyang noo nang ilang hakbang na lang ang layo nito.

“I called you so many times, why you didn't answer your phone?”

Hindi niya mawari kung pagod o pag-aalala ang sumisingaw sa mga mata nito, dahil pilit iyong natatabunan ng galit.

Kinuha niya sa kaniyang bag ang cellphone para tingnan kung tumawag ba ito.

Limang missed calls ang naroon. Ang panghuli ay ilang minuto lang ang nakakaraan.

Saglit siyang natulala sa notifications na iyon. Sa loob ng dalawang taon ay ngayon lamang ito nangyari.

Ilang beses siya nitong tinawagan dahil hindi siya nito mahanap.

Kung nangyari ito noon paniguradong lumulukso na sa tuwa ang puso niya.

Pero ngayon, tila mas lalong naging matigas ang yelong bumabalot sa kaniyang puso.

Ibinalik niya ang cellphone sa bag.

“Hindi ko narinig.” Mahina niyang saad.

Itinaas ni Greig ang kaniyang kamay at nagbaba ng tingin sa suot nitong relo. Bumakas sa mukha nito ang pagkainip.

“I looked for you for two hours.”

Pagkatapos niyang madala sa ospital si Natasha ay bumalik siya sa bahay pero hindi niya mahanap si Ysabela. Halos halughugin niya ang buong villa pero hindi niya pa rin ito mahanap, tinawagan niya na rin si Christoff para tingnan nito ang surveillance camera ng kompanya para malaman kung saan ito nagtungo.

Pero ayon sa surveillance system ay dumiretso ang sinasakyan nitong taxi sa hilaga kung saan hindi na sakop ng surveillance system.

Mabuti na lamang at naalala niyang maaaring magtungo si Ysabela sa apartment nito. At tama nga siya, narito ang babae.

Wala man lang sa kaniyang pasabi.

Tiningnan ni Greig ang babaeng kaharap.

"Just tell me wherever you go next time. Let's go. I'm taking you home."

Tumalikod ang lalaki at naglakad patungo sa nakaparadang kotse. Hindi na ito lumingon kay Ysabela.

Buo na ang desisyon nitong bumalik sa kanilang bahay.

Sinundan naman ng tingin ni Ysabela ang lalaki. Malalaki ang hakbang nito, tila nagmamadali.

Mahigpit niyang hinawakan ang kaniyang bag at saka umiling.

Ngayon niya nakita ang katotohanan, na kahit ilang hakbang lamang ang layo nito sa kaniya, tila mahirap pa rin itong abutin.

Matagal na niyang pinapangarap ang lalaki. Pero anong mangyayari sa kanila bukas?

Aasa na lang ba siya hanggang sa maubos siya?

Muling humarap sa kaniya si Greig. Nakita nito ang pananatili niya sa kaniyang pwesto kaya kumunot ang noo nito.

“You're waiting for me to carry you?”

Tumigil ito malapit lamang sa lamp post kaya nasisinagan ng kaonting liwanag ang kalahati ng mukha nito.

Kahit kailan ay hindi niya nakitaan ng kapintasan ang pisikal na anyo ni Greig. Kahit pa sa dilim ay makikita ang pagiging guwapo at makisig nito.

Malungkot siyang ngumiti.

Marahil ang kagaya nito ay imposibleng maging parte ng kaniyang reyalidad. Hanggang panaginip lang ito.

“I'm not coming with you.”