CHAPTER 4

Lasing?

Isang baso pa lang naman ng champagne ang nainom niya. Hindi naman siguro agad-agad malalasing dahil doon.

Ibinaba ni Sariah ang hawak niyang plato at agad niyang hinanap si Zayne.

Hindi naman ito kalayuan.

Pero napapalibutan na naman ito ng mga taong gustong makipag-usap.

Habang naglalakad siya papunta roon, may biglang humarang sa kanyang lalaki.

Matangkad ito at nakasuot ng mamahaling suit.

“Miss, ang ganda mo naman. Can I get to know you?”

Pilit na ngumiti si Sariah. “Sorry, may kailangan lang akong puntahan ngayon.”

Sinubukan niyang lampasan ito. Pero ngumiti lang ang lalaki at bigla siyang inalalayan.

“Parang nahihilo ka yata. Samahan na kita sa garden. Magpapahangin ka muna.”

Bago pa siya makatanggi, bigla nitong niyakap ang baywang niya at halos kaladkarin siya papunta sa likurang pinto.

Sa labas ng pinto ay may hardin at mga private lounge para sa mga bisita. Pakiramdam ni Sariah ay unti-unting nawawalan ng lakas ang buong katawan niya.

Parang lumalambot ang mga kamay at paa niya.

“Bitawan mo ako!” Tinangka niyang itulak ang lalaki pero halos wala siyang puwersa. Para bang bulak ang mga braso niya. Gusto niyang sumigaw, humingi ng tulong pero mabilis na tinakpan ng lalaki ang bibig niya gamit ang kabilang kamay.

“Mmm! Mmm!”

Nanlaki ang mga mata niya sa takot.

Walang tigil siyang nagpumiglas habang hinihila siya palabas.

Sa terrace sa labas ng hardin, nag-iisang naninigarilyo si Alexis.

Nagkataon namang nasilayan niya ang eksena.

Agad lumamig ang tingin niya. Kinuha niya ang cellphone at tumawag.

Pagkasagot sa kabilang linya, direkta siyang nagsalita.

“Yung little sheep mo, may dumampot na.”

Sampung segundo lang ang lumipas, parang bagyo na sumugod palabas si Zayne.

Malamig ang aura nito. Nakakatakot.

“Nasaan siya?”

Itinuro ni Alexis ang isang direksyon. “Pumasok sila sa lounge na iyon.”

Bigla niyang hinawakan ang braso ni Zayne. “Hindi ka ba masyadong mabait sa babaeng 'yan?”

“Halos mamatay ka noon dahil sa tatay niya. Tapos siya pa ang humingi ng divorce. Akala pa niya mahirap ka. Hindi mo pa rin nakakalimutan iyon, hindi ba?”

Malakas na inalis ni Zayne ang kamay nito. Malamig ang boses niya.

“Hindi ko balak na ganun kabilis niya akong makuha ulit.” Pagkatapos ay tumingin siya rito.

“Ikaw na ang bahala sa gulo rito.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Mabilis siyang tumakbo papunta sa lounge.

Paglapit pa lang niya sa pinto, narinig na niya ang takot na sigaw ni Sariah mula sa loob.

“Sino ka ba?! Lumayo ka! Bitawan mo ako!”

Sa isang malakas na sipa, bumukas ang pinto.

BANG!

Pagpasok niya, agad siyang natigilan. Parang may sumabog na galit sa loob niya.

May lalaking nakasuot ng puting suit na nakadagan kay Sariah sa sofa. Pilit nitong hinahawakan ang babae at nakataas na rin ang laylayan ng damit nito.

Biglang nagdilim ang mga mata ni Zayne. Parang isang galit na leon. Mabilis siyang sumugod. Hinablot niya ang kuwelyo ng lalaki at sunod-sunod na suntok ang pinakawalan.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Ilang segundo lang ang lumipas, wala nang malay ang lalaki sa sahig. Mabilis siyang lumapit kay Sariah.

“Sariah.”

Gusto niya itong alalayan. Pero paglapit niya, napansin niyang kakaiba ang itsura nito.

Namumula ang mukha nito. Malabo ang tingin at parang wala sa sarili.

Pagkakita kay Zayne, parang nakakita ito ng tagapagligtas. O baka ng lunas.

“Zayne... Zayne Benj...”

Mahinang bulong nito. Bigla itong sumiksik sa kanyang dibdib.

At bago pa siya makapag-react, naramdaman niya ang kagat nito sa kanyang baba.

Hindi naman masakit. Pero sapat para manginig siya.

Makalipas ang ilang segundo, bumaba ang labi ni Sariah sa kanyang leeg. Parang wala itong malay sa ginagawa. Pero bawat galaw ay puno ng hindi maipaliwanag na paglapit.

Nanigas si Zayne. Malakas ang kabog ng puso niya.

Apat na taon. Apat na taon na siyang hindi hinahalikan ng babaeng ito.

Kahit ganoon, pinilit niyang pigilan ang sarili. Mariin siyang lumunok.

“Sariah. Alam mo ba ang ginagawa mo?”

May bahid ng paninita ang boses niya. Sinubukan niya itong ilayo pero saglit lang bumalik ang katinuan ni Sariah.

Mas malakas ang epekto ng gamot sa katawan nito. Muli itong yumakap sa kanya.

Mahigpit. Parang ayaw bumitaw. Nakadiin pa ang mukha nito sa dibdib niya. Mahina at nanginginig ang boses nito. May halong pag-iyak.

“Ang hirap… Hindi ko kaya… Ang sakit ng pakiramdam ko...”

Parang may sumabog sa isip ni Zayne. Bigla niyang naintindihan. May naglagay ng kung ano sa inumin nito.

“Damn it.”

Mababa siyang nagmura. Agad niyang hinubad ang suit jacket niya at maingat na ibinalot iyon sa katawan ni Sariah.

Pagkatapos ay binuhat niya ito. Iyong Princess carry at mabilis na lumabas ng lounge.

Sa labas, naghihintay na si Alexis kasama ang dalawang bodyguard.

Pagkakita sa kanila, agad nitong isinuksok ang keycard sa bulsa ng pantalon ni Zayne.

“May private suite ako sa itaas. Dalhin mo muna siya roon.”

Tumango lang si Zayne at mabilis na umalis. Ilang minuto matapos iyon, dumating si Helen Fuentes kasama ang ilang kaibigan.

Mataas ang tingin nito sa sarili habang binubuksan ang pinto ng lounge. Ang plano niya ay mahuli sa akto si Sariah.

Pero pagpasok niya, halos mawalan siya ng kulay. Nanlamig ang buong katawan niya. Ang lalaking binayaran niya ay nakahubad.

Nakatali sa sofa. At nasa nakakahiyang ayos. Biglang may malamig na boses na nagsalita mula sa likuran niya.

“Miss Fuentes. Sa maling tao mo ginamit ang mga trick mo.”

Napalingon siya.

Hindi niya alam kung kailan dumating si Alexis Sanchez. Malamig na malamig ang mga mata nito.

“Delikado ang mang-agaw ng bagay na pag-aari ng tigre.”

Namutla si Helen Fuentes. Mabilis siyang lumapit. Gusto niyang gamitin muli ang dati niyang paraan.

“Young Master Sanchez… Magkakilala naman tayo. Puwede bang kalimutan na lang natin ang nangyari?”

Tiningnan lang siya ni Alexis. Walang emosyon ang mukha nito.

“Sorry. Hindi ako ang may desisyon ngayon. Malaki ang problemang ginawa mo.”

Bahagya siyang tumagilid.

“Dalhin ninyo siya.”

Agad na lumapit ang dalawang bodyguard. Kahit sumisigaw si Helen Fuentes, wala silang pakialam. Diretso nila itong kinaladkad palabas.

***

Sa presidential suite sa pinakataas na palapag.

Kakapasok pa lang ni Zayne at kakahiga pa lang niya kay Sariah sa malaking kama. Pero agad itong yumakap sa kanya. Parang baging na kumakapit.

Isang kamay ang humihila sa kanyang necktie. Habang ang isa naman ay nakapasok na sa loob ng kanyang polo. Naglalakbay ang mga daliri nito sa matigas niyang tiyan.

Napapikit si Zayne. Lalong sumakit ang sentido niya.

Lumitaw ang ugat sa noo niya habang pilit niyang kinokontrol ang sarili. Mabilis niyang hinawakan ang kamay nito.

At hindi na napigilan ang sarili.

“Sariah! Tumingin ka sa akin! Kilalanin mo muna kung sino ako!”

Malakas ang boses niya.

Dahil doon, bahagyang natigilan si Sariah.

Dahan-dahan itong tumingala. Malabo pa rin ang mga mata nito. Pinilit nitong ituon ang paningin sa lalaking nasa harapan niya.

Ilang segundo ang lumipas. Biglang nanlaki ang mga mata nito.

Zayne.

Siya si Zayne.

Parang nabuhusan ng malamig na tubig ang isip niya.

Hindi.

Hindi puwede.

Ayaw na niyang magkaroon pa ng anumang relasyon dito. Ayaw na niyang bumalik sa dating sakit.

Parang napaso siya. Bigla niya itong itinulak at mabilis na tumakbo papunta sa banyo.

BANG!

Malakas niyang isinara ang pinto. Agad niyang binuksan ang shower. Bumuhos ang malamig na tubig mula ulo hanggang paa.

Bahagya siyang natauhan. Napaupo siya sa sahig at niyakap ang mga tuhod. Hinayaang mabasa ng malamig na tubig ang buong katawan niya. Pero hindi pa rin nawawala ang kakaibang init sa loob niya.

Parang may libu-libong insektong gumagapang sa kanyang balat.

Sobrang hirap. Sobrang sakit. Unti-unti siyang napaiyak hanggang sa tuluyan na siyang humagulgol.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang ganoon. Hanggang sa may narinig siyang doorbell sa labas.

Pagkatapos noon, bumukas ang pinto ng banyo. Pumasok si Zayne.

Pagkakita niya kay Sariah na nakasiksik sa isang sulok, nanginginig sa ilalim ng malamig na tubig at umiiyak nang walang tigil, biglang kumirot ang dibdib niya.

Alam niya, pinipigilan nito ang sarili.

Mas pipiliin pa nitong saktan at pahirapan ang sarili kaysa muling magkaroon ng kahit anong espesyal na ugnayan sa kanya.

Lumapit si Zayne at agad pinatay ang shower.

Kumuha siya ng malaking tuwalya at maingat na ibinalot iyon kay Sariah mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay yumuko siya at binuhat ito.

Dinala niya si Sariah palabas ng banyo at marahang pinaupo sa sofa. Bahagyang bumalik ang lakas ni Sariah. Paos at mahina ang boses niya.

“Zayne, umalis ka sa kuwartong ito. Ngayon na.”

Tumingin si Zayne sa kanya mula sa itaas. May malamig na ngiti sa labi nito.

“Sariah, huwag kang mag-alala. Wala ka pang karapatang pumunta sa kama ko.”

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na bote ng gamot mula sa bulsa at inihagis iyon sa ibabaw ng coffee table.

“Ito ang gamot.”

Kakabigay lang iyon ni Alexis kanina. Kasabay noon, sinabi rin nito kung sino ang nasa likod ng nangyari.

Hindi na nagdalawang-isip si Sariah. Kinuha niya agad ang bote, naglabas ng tableta, at isinubo iyon.

Hindi man lang niya tiningnan nang mabuti. Diretso niya iyong nilunok.

Tahimik siyang pinanood ni Zayne.

“Magpalit ka ng tuyong damit. Mahalaga ang schedule bukas. Wala akong balak aprubahan ang sick leave mo.”

Pagkasabi noon, tumalikod siya at dire-diretsong lumabas.

Walang pag-aalinlangan. Walang lingon-lingon.

Tahimik na nakinig si Sariah sa pagsara ng pinto. Nang marinig niya ang pagkalapat ng pinto, saka lang siya tuluyang nakahinga.

Umalis na si Zayne. At iyon ang tamang desisyon.

Hindi na talaga dapat sila muling magkalapit.

Kahit na… Hindi pa rin niya ito makalimutan.

At kahit apat na taon na ang lumipas, hinihintay pa rin niya ito sa puso niya. Pero alam niya rin ang katotohanan. Galit na galit ang kanyang ina kay Zayne.

Napakarami nang hadlang sa pagitan nila. Napakaraming sugat. Hindi na sila pwedeng bumalik sa dati.

Noong umalis si Zayne noon, mismong si Madam Suarez pa ang nag-udyok sa pamilya Borromeo na palayasin sila ng kanyang ina sa Verdes City.

At si Bernadette...

Parang baliw ang babaeng iyon. Muntik na silang mapatay ng kanyang ina dahil rito.

Kung hindi lang lumipat sa ibang bansa ang buong pamilya Borromeo, baka hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nangangahas bumalik sa Verdes City.

Kaya hangga't hindi niya nauunawaan ang lahat ng nangyari noon, hindi na siya magkakaroon muli ng kahit anong espesyal na relasyon kay Zayne.

Makalipas ang ilang sandali, tumunog ang doorbell. Binuksan niya ang pinto.

Si Cian iyon, ang assistant ni Zayne.

“Secretary Quiambao, pinadala po ito ni CEO Suarez. Mga damit po ito para sa inyo. At mamaya, ihahatid ko rin po kayo pauwi.”

“Salamat.”

Tinanggap ni Sariah ang damit. Mabilis siyang nagbihis at lumabas ng kuwarto.

*

Habang nasa sasakyan, magulo pa rin ang isip niya. Hindi niya alam kung sino ang naglagay ng kung ano sa inumin niya. Kung hindi dumating si Zayne sa tamang oras...

Ayaw na niyang isipin pa ang maaaring nangyari.

Bigla namang may lumabas na trending news sa cellphone niya.

Nakasaad doon na si Helen Fuentes, founder ng Sky Jewelry, ay naaresto dahil sa ilegal na gawain.

Kasabay nito, nabunyag din umano na gumagamit ng radioactive gemstones ang kumpanya nila.

Magdamag na inimbestigahan ang kumpanya at agad itong isinara ng mga awtoridad. Mainit ang usapan sa comment section.

Halos lahat ay pinag-uusapan ang kaso. Napahinto si Sariah. May kakaibang kutob siya.

Posible bang si Zayne ang may gawa nito? Para ipaghiganti siya? Pero agad niya ring itinanggi iyon sa sarili.

Imposible. Ex-wife lang siya ng lalaki.

Sa estado ni Zayne ngayon, bakit pa siya papansinin nito?

Napailing siya. Siguro nga sobra lang siyang nag-iisip.

At saka...

Kung tutuusin, gamot lang naman ang ibinigay nito sa kanya kagabi.

Wala nang iba.

***

Kinabukasan, alas-otso y medya pa lang ng umaga ay nasa kumpanya na si Sariah.

May malalaking eyebags siya dahil halos hindi siya nakatulog.

Pagpasok niya sa Secretary Department, agad siyang natigilan. Punong-puno ng bulaklak ang buong opisina.

Iba't ibang klase. Iba't ibang kulay. Parang flower shop ang dating ng lugar.

Sa mismong mesa niya ay may isang napakalaking bouquet ng Juliet roses.

Alam na agad niya kung sino ang nagpadala.

Si Steven na naman. Lumapit si Monalie at bahagyang siniko siya.

“Mahigit isang taon ka nang nililigawan ng rich guy na 'yan, di ba?”

“Hindi ka pa rin tinatablan?”

Bahagyang natigilan si Sariah. “I'm still thinking about it.”

Sa totoo lang, ngayong bumalik na si Zayne, hindi niya pwedeng ipahalata na kaya hindi siya pumapasok sa bagong relasyon ay dahil hindi pa siya nakaka-move on dito.

Kapag nalaman nito iyon, siguradong lalo itong magiging mayabang. Napabuntong-hininga si Sylvia.

“Sa susunod, cash na lang sana ipadala niya. Sayang ang pera. Malalanta rin naman ang mga bulaklak na ito. Bahala na kayo rito mamaya.”

Kaswal na sagot ni Sariah. Hindi man lang niya tiningnan ang card na kasama ng mga bulaklak. Alam niyang panibagong cheesy love letter lang iyon.

Nakilala niya si Steven mahigit isang taon na ang nakalipas habang may kasamang dating boss sa isang business event.

At mula noon, hindi na siya tinantanan nito. Maya't maya ang padala ng regalo. Parang mission nito ang mapasagot siya.

Kinuha ni Monalie ang isang velvet box. Pagbukas nito ay lumitaw ang isang kumikislap na diamond bracelet.

Halos maiyak ang babae.

“Pati ito ipapamigay natin?”

“Latest model ito ng Cartier. Ang pangalan pa, ‘My Heart Is With You.’ Worth five million peso!”

Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto. Pumasok si Zayne. May kasama itong napakagandang babae.

Eleganteng-elegante ang dating.

Parang isang successful CEO.

Agad na tumalikod si Sariah at nagpunta sa pantry. Sumunod naman si Sylvia. Bahagya siyang sumiko rito.

“Sa tingin mo ba, siya na ang future Mrs. Suarez?”

Walang emosyon ang mukha ni Sariah. “Who knows?”

Noon pa man may Bernadette Borromeo na. Ngayon may isa na namang magandang babae. Sino ang nakakaalam kung ilan pa ang darating?

Talagang kapag mayaman ang lalaki, lalong nagiging komplikado ang buhay.

Makalipas ang ilang minuto, naghanda siya ng dalawang tasa ng kape at dinala iyon sa opisina.

Sa loob, magkatabing nakaupo sina Zayne at ang magandang babae sa sofa.

Relaxed ang postura ng lalaki. Kaswal na kaswal.

Ngumiti ang babae. “Iyong tatlo mong secretary, puro magaganda. At mukhang sobrang sikat pa. Nakita namin ang lahat ng bulaklak sa labas pati iyong mamahaling bracelet.”

Napangiti ito. “Kaya pala binili mo agad ang Heaven Corporation.”

Tumaas ang isang kilay ni Zayne.

“Bumalik ka lang ba para asarin ako? Akala ko mas matagal ka pang mananatili sa abroad.”

Ngumiti ang babae.

“Natakot akong tumakas ka. Kaya sinundan na kita pauwi.”

Kumatok si Sariah.

“CEO Suarez, your coffee.”

Pumasok siya at inilapag ang dalawang tasa. Biglang nagsalita ang babae.

“Ikaw si Sariah Marie Quiambao?”

Natigilan siya. “Ah... yes. Ako po si Sariah.”

Ngumiti ang babae. “Ako si Stella Dizon. Nice to meet you.”

Lalong naguluhan si Sariah. Ano ito?

Nagkakakilala ang kasalukuyan at dating babae sa buhay niya?

“Hello, Miss Dizon. Kung wala na po kayong kailangan, lalabas na ako.”

Magalang siyang ngumiti at tumalikod. Narinig pa niyang muling nagsalita si Stella.

“So, this time, mananatili ka na rito sa Verdes City? Hindi ka na aalis?”

“Hindi na.”

Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Zayne. Sa pagkakataong ito, bumalik siya dahil kay Sariah. At para kay Sariah lang.

Humigop siya ng kape. At halos mabulunan agad. Sobrang tamis. Halatang sinadya ng isang makulit na babae ang bagay na iyon.

Muli namang nagsalita si Stella. “Yung kapatid mo, bumalik na rin yata dito sa Verdes City. May mga ginagawa siya kamakailan sa Hermosa City. Mukhang may malaking plano.”

Kalmado lang si Zayne. “Hindi siya makakagawa ng malaking problema. At hinding-hindi mapupunta sa kanya ang Suarez Group.”

Sino ba ang mag-aakalang si Zayne pala ang tunay na tagapagmana ng Suarez Group of Companies. Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa buong bansa.

Ni si Sariah ay walang alam tungkol doon. Pero hindi niya ginamit ang pamilya niya para yumaman.

Sa tulong ni Stella, nakuha niya ang unang investment niya.

At sa loob lamang ng apat na taon, nakabuo siya ng international financial empire na nagkakahalaga ng daan-daang bilyon.

Noong anim na taong gulang siya, nag-uwi ng illegitimate child ang kanyang ama.

Dahil doon, dinala siya ng kanyang ina sa Verdes City. Doon siya lumaki. Doon niya nakilala si Sariah.

Doon siya unang umibig. Ginusto niyang bumuo ng magandang kinabukasan para rito gamit ang sarili niyang kakayahan.

Pero bago pa man niya maabot ang tagumpay...

Iniwan na siya nito.

Pagkatapos ng halos tatlumpung minuto, umalis na si Stella.

Personal pa itong inihatid ni Zayne hanggang elevator.

Pagbalik nito, ipinatawag niya si Sariah.

“Secretary Quiambao.”

Agad siyang pumasok. Maingat niyang inilapag sa mesa ang mamahaling kuwintas.

“CEO Suarez, nandito na po ang kuwintas ninyo. Na-check ko po. Walang gasgas.”

“Hmm.”

Tumango lang si Zayne. Hindi man lang niya tiningnan.

Napabuntong-hininga si Sariah at nagsimulang i-report ang schedule ng araw.

Pagkatapos niyang matapos, nagsalita ang lalaki.

“Kanselahin ang appointment ng alas-siyete at alas-nuwebe ngayong gabi. We have a meeting on a yatch.”

Tumango si Sariah habang nagsusulat.

“Okay po. Sino pong guest ang gusto ninyong samahan kayo?”

Diretso siyang tiningnan ni Zayne.

“Ikaw. Ngayong gabi, you're going with me.”

“CEO Suarez, tatlo naman po ang secretary ninyo...”

Malamig itong tumingin sa kanya.

“Kailangan ko pa bang ipa-tattoo sa noo ko ang salitang ‘CEO’ para maintindihan mong ako ang nagdedesisyon?”

Napakagat-labi si Sariah. “Okay po.”

Pinilit niyang magtimpi. Pagkatapos ay nagsalita ulit.

“May maliit lang sana akong request.”

“Then tell me what it is.”

Sa isip niya ay gusto na niyang murahin ito. Pero ngumiti lang siya.

“Gusto ko sanang mag-leave nang isang oras ngayong hapon. Para makasama ko kayo mamaya sa evening engagement.”

“Okay.”

Agad pumayag si Zayne.

Sa loob-loob niya, napangisi siya. Mukhang may blind date na naman ang babaeng ito.

Noong nakaraan ipinagpaliban. Ngayon naman inagahan. Mukhang kailangan na naman nitong maturuan ng leksyon.

“Kung wala na po, lalabas na ako.”

Bandang alas-kuwatro ng hapon, maagang umalis si Sariah.

Sumakay siya sa maliit niyang electric car na puno ng strawberry stickers.

Parang isang malaking strawberry na may gulong.

Napanalunan nila iyon ni Little Peanut sa isang supermarket raffle isang taon na ang nakalipas.

Dahil mahilig sa strawberry ang bata, pinuno niya ng strawberry stickers ang buong sasakyan.

*

Sa kabilang banda, papunta naman si Zayne sa isang signing ceremony.

Nakahinto ang itim niyang Rolls-Royce sa traffic light. Nagkataon namang katabi nito ang strawberry car ni Sariah.

Napatingin si Cesar. “Hindi ba si Secretary Quiambao iyon? Ang unique naman ng sasakyan niya.”

Dahan-dahang ibinaba ni Zayne ang bintana. Lalong dumilim ang mukha niya.

Hindi pa tapos ang trabaho. Pero heto at paalis na. Excited na excited bang makipag-date?

Nag-green light. Dahan-dahang umandar ang strawberry car.

At sa susunod na segundo...

Kumaliwa ito habang naka-on ang right signal.

Nanahimik si Zayne. Lalong nangitim ang mukha niya.

“Hindi na tayo pupunta sa signing ceremony. Follow her.”

Hindi niya maintindihan. Iniwan niya rito noon ang lahat ng pera at ari-arian nila.

Paano nauwi sa ganitong klase ng buhay? Murang sasakyan. Simpleng damit. Wala man lang branded kahit isa.

Mayamaya, huminto ang sasakyan ni Sariah sa harap ng isang private kindergarten.

Biglang natigilan si Zayne. Kindergnarito Bakit siya narito?

Hindi mapakali ang dibdib niya.

Pagkalipas ng ilang minuto, nakita niyang may binuhat si Sariah na isang maliit na babae.

At hinalikan pa ito sa pisngi.

Napakalapit nila. Napaka-natural. Parang mag-ina.

Sa isang iglap, tumigil ang paghinga ni Zayne. Nanlaki ang mga mata niya.

Ito ba...

Ang anak niya?

Biglang nanginig ang buong katawan niya sa sobrang emosyon. Maging ang paghinga niya ay naging magulo.

At sa sandaling iyon, narinig niya ang boses ng bata.

“Daddy! Handsome Daddy!”

Napalingon si Sariah. At nang makita niya si Zayne na nakatayo sa likuran niya, parang biglang nabura ang laman ng isip niya.

Nanigas siya. Paano si Zayne napunta rito?

At sa susunod na segundo, narinig niya ang mababa at nanginginig na boses ng lalaki.

“Sariah… Palihim mo bang isinilang ang anak ko?”