CHAPTER 5

Napakabigat ng aura ni Zayne habang nakatitig sa munting bata sa harap niya.

Malalaki ang mata nito na parang ubas, maputi ang balat, at napakaganda na para bang isang mamahaling manika.

Sa isip niya, kung hindi niya anak ang batang ito, sino pa? Bahagya siyang natawa.

“Ang ganda naman ng iniisip mo.”

Isang pangungusap lang mula kay Sariah ang agad sumira sa kanyang haka-haka.

Pinilit niyang itago ang kaba at tumingin sa batang nasa kanyang mga bisig.

“Sabihin mo nga, bakit mo siya tinawag na Daddy?”

Seryosong sumagot si Little Peanut.

“Turo po ni Lola Flor. Kapag super guwapo, Daddy ang tawag. Kapag medyo guwapo, Uncle. Kapag hindi guwapo, Kuya.”

Halatang-halata na sanay na sanay na ang bata sa mga itinuro ng lola nito.

Napairap si Sariah. “Talaga naman.”

Pagkatapos ay pinisil niya nang bahagya ang ilong ng bata.

“Eh bakit hindi mo ako tinawag?”

Ngumiti agad si Little Peanut at humalik sa kanyang pisngi. “Ate, ang bango-bango mo po today!”

Napangiti si Sariah. Pagkatapos ay bumaling siya kay Zayne at mahinahong nagpaliwanag.

“CEO Suarez, si Little Peanut ay batang inampon ng mama ko. Sa pangalan niya nakarehistro ang bata kaya Ate ang tawag niya sa akin.”

Saglit siyang tumigil bago nagpatuloy.

“At kung gusto mo talaga ng anak, pwede ka namang magkaanak sa iba.”

Akala ni Zayne ay anak niya ang bata. Kaya nang marinig iyon, tila nasakal siya ng sariling iniisip.

Minsan lang siyang mawalan ng maisasagot.

“Ihahatid ko muna siya sa bahay.”

Naglakad na si Sariah pero muli siyang lumingon.

“At saka, CEO Suarez, hindi magandang ugali ang sumunod sa isang tao nang palihim.”

Maingat niyang isinakay si Little Peanut sa maliit na kotse, ikinabit ang seatbelt nito, at agad umalis.

Samantala, lalong dumilim ang mukha ni Zayne. Parang uulan anumang oras. Inilabas niya ang cellphone at tumawag.

“Imbestigahan n'yo ang nakaraang apat na taon ni Sariah Marie Quiambao. Tingnan kung nagkaroon ba siya ng relasyon o record ng panganganak sa ospital.”

“Opo, CEO Suarez.”

***

Samantala, sa loob ng sasakyan, napatingin si Sariah sa rearview mirror.

Nang makitang hindi na siya sinusundan, saka siya nakahinga nang maluwag. Mabuti na lang talaga at matalino ang mama niya noon.

Takot itong maging pabigat sa buhay ni Little Peanut ang tunay nitong pagkakakilanlan kaya ginamit nito ang koneksyon ng kanyang tiyuhin para mailipat ang rehistro ng bata sa sariling pangalan.

Mula pa noon, paulit-ulit na rin nitong tinuruan si Little Peanut na Ate lang ang dapat itawag kay Sariah kapag may ibang tao.

Noong una, tutol siya rito. Pero kalaunan, nasanay na rin siya. At ngayon, doon niya nakita ang halaga nito.

Kahit mamatay pa siya, hindi niya hahayaang maagaw ni Zayne ang anak niya.

Nang mawala si Zayne noon, pinalayas sila ng pamilya Borromeo sa Verdes City.

Halos hukayin pa nga ng mga ito ang libingan ng kanyang ama. Wala silang ibang magawa kundi lumipat ng kanyang ina sa isang liblib na bayan.

Doon, sa tabi ng mga palayan, niya isinilang si Little Peanut. Muntik na siyang mamatay noong araw na iyon. Matindi ang pagdurugo niya matapos manganak at halos hindi na ito huminto.

Napakaluma ng medical facilities sa lugar. Wala pang maayos na online records noon. Kulang din ang dugo sa blood bank.

Kung dadalhin pa siya sa pinakamalapit na siyudad, dalawang oras pa ang biyahe.

Sa lagay niya noon, siguradong hindi siya aabot nang buhay.

May nakapagsabi sa kanyang ina na may isang matandang doktor sa bundok na mahusay sa pagpapaanak. Kahit malakas ang ulan, umakyat ang kanyang ina para humingi ng tulong.

Pagbalik nito, puno ng putik ang katawan at sugat ang mga kamay at tuhod.

Hindi na mabilang kung ilang beses itong nadulas sa daan.

Noong mga oras na iyon, duguan ang mga kamay ni Sariah habang mahigpit na hawak ang agate bracelet na dating ibinigay ni Zayne.

Nasaan kaya si Zayne noon? Marahil masaya kasama si Bernadette.

Marahil wala man lang ideya kung ano ang pinagdadaanan niya.

Sa huli, dahil sa tulong ng matandang doktor at ng treatment nito, tumigil din ang pagdurugo niya.

Kahit paano, nailigtas ang kalahati ng kanyang buhay. Pero may isang bagay na nagbago.

Ang kalahati ng puting beads ng bracelet ay naging pula.

At paglipas ng panahon, tuluyan nang naging pulang-pula ang buong bracelet.

Hindi na ito bumalik sa dating anyo.

Habang iniisip ang lahat ng iyon, unti-unting lumabo ang kanyang paningin.

“Mommy...”

Mahinang tawag ni Little Peanut.

Kapag silang dalawa lang, Mommy ang tawag nito sa kanya.

“Hmm?”

“Pwede bang maging Daddy ko yung gwapong uncle kanina?”

Biglang natahimik si Sariah.

“Hindi pwede.”

Malamig ang sagot niya. Napalabi ang bata.

“Hmmp! Sayang... Siya na yung pinakagwapong uncle na nakita ko kasi, eh.”

...

Pagkatapos noon, dinala ni Sariah si Little Peanut sa isang restaurant sa loob ng mall.

May naghihintay na roon sa kanila.

Si Sharmaine.

Magkahawak-kamay silang pumasok sa western restaurant sa ikatlong palapag.

Sa puwestong malapit sa bintana, may isang babaeng nakapulang spaghetti-strap dress na walang gana lang na hinahalo ang kanyang kape.

Maluwag ang kulot nitong buhok at napakakumpiyansa ng dating.

Ito ang matalik na kaibigan ni Sariah. Si Sharmaine Geronimo.

Biglang lumiwanag ang mga mata ni Little Peanut. Bumitaw ito sa kamay ni Sariah at tumakbo.

“Ate Sharmaine!”

Agad namang ngumiti si Sharmaine at sinalubong ang bata.

“Ay naku, ang baby ko!”

Mabilis niya itong niyakap. Pagkatapos ay kinurot ang matambok nitong pisngi.

Parang magician, sunod-sunod siyang naglabas ng mga gift bag mula sa likuran.

“Tingnan mo, may pasalubong si Ate sa ‘yo, Little Peanut.”

Una niyang inilabas ang isang pink na kahon. Pagbukas nito ay isang children's smartwatch. Kasunod naman ang isang napakagandang princess dress.

Masayang-masaya si Little Peanut.

“Thank you, Ate Sharmaine!”

Natawa si Sharmaine. Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na velvet box at itinulak iyon papunta kay Sariah.

“Malapit na birthday mo. Baka hindi ako available sa mismong araw kaya advance gift ko na ito.”

“Thank you.”

Binuksan ni Sariah ang kahon. Pero pagtingin niya sa loob, agad siyang natigilan. Nanlaki ang kanyang mga mata.

Ang nasa loob ay ang pinakabagong bracelet ng Cartier. Platinum na may mga diyamante. Eksaktong kapareho ng bracelet na minsang ibinigay sa kanya ni Steven.

Ngumiti si Sharmaine at ipinakita ang sarili niyang pulso. Suot niya ang kaparehong bracelet.

“We're twins.” Kinindatan pa siya nito. “Halika, isuot natin.”

Kinuha niya ang bracelet at siya mismo ang nagsuot nito kay Sariah.

“Salamat.”

Napatingin si Sariah sa mamahaling bracelet na ngayon ay nasa kanyang pulso. Pakiramdam niya ay bumigat ang kanyang kamay. Pabirong sabi niya,

“Next time, cash na lang sana.”

“Yung presyo nito, sapat na para mapagtapos si Little Peanut hanggang college.”

Pero hindi natawa si Sharmaine. Seryoso itong tumingin sa kanya.

“My Darling Sariah, noong nanganak ka kay Little Peanut, wala ako sa tabi mo.” Huminga siya nang malalim. “Pero mula ngayon, hindi na kita hahayaang lumaban mag-isa.”

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Sariah.

Pagkatapos ay muling nagsalita si Sharmaine. “By the way, balak kong magpakasal agad.”

“Ano?”

“Maghanap lang ako ng lalaki tapos wedding agad. Para mainis si Dad.”

Napakunot-noo si Sariah. Tatlong taon na ang nakalipas nang umibig si Sharmaine sa isang lalaki.

Pero sapilitang pinaghiwalay sila ng kanyang ama. Dahil doon, nagkaroon siya ng depression.

Muntik pa nga siyang magpakamatay nang tumalon sa dagat. Si Sariah mismo ang sumagip sa kanya noon.

Pagkatapos ay sinamahan siya sa pagpapagamot hanggang sa unti-unti itong gumaling.

Nitong dalawang taon naman, may nakaka-chat siyang lalaki online.

Hindi pa sila nagkikita. Pero mukhang may namumuo nang damdamin sa pagitan nila. At balak daw nitong magpakasal agad kapag nagkita sila.

“Huwag kang padalos-dalos.”

Napabuntong-hininga si Sariah.

“Pwedeng magmahal. Pero ang kasal... ibang usapan 'yan.”

Pagkatapos ay bahagya siyang tumahimik. “Bumalik na si Zayne.”

Agad nagbago ang mukha ni Sharmaine.

“At binili niya ang Heaven Corporation. Boss ko na siya ngayon.”

Biglang nanahimik ang paligid. Ilang segundo ring walang nagsalita.

Pagkatapos ay dahan-dahang naglabas si Sharmaine ng isang salita.

“Bwisit.”

Napakagat ng labi si Sariah. Hindi siya mapakali. Agad niyang kinuha ang bag niya.

“Hindi pwede. Nakita na ni Zayne si Little Peanut. Kailangan kong ilayo agad siya bago pa siya maghinala at maagaw ang anak ko.”

Agad siyang pinigilan ni Sharmaine.

“Relax.”

“Hindi ba mas lalo kang magiging kahina-hinala kapag bigla mo siyang itinago?”

“Don't worry. Ako na ang bahala rito.”

...

Alas-siyete ng gabi.

Dinala ni Zayne si Sariah sa isang pribadong pantalan.

Pagdating doon, sumakay sila sa isang napakagarbong yate. Akala ni Sariah ay may importante itong business meeting.

Kaya sa dagat ginaganap.

Pero matapos nilang makasakay, agad na umalis ang yate sa pantalan.

Nagtaka siya.

“Teka... hindi ba may iba ka pang ka-meeting?”

Napangiti si Zayne. Dahan-dahan itong lumapit. “Bakit ka nagmamadali? Darating din sila mamaya.”

Hindi na siya pinansin ni Sariah. Tumalikod siya at lumapit sa railings para magpahangin.

Tahimik niyang pinagmamasdan ang dagat. Pero bigla niyang naramdaman ang dalawang brasong yumakap mula sa likuran.

Nanlaki agad ang kanyang mga mata. Napatalon halos ang puso niya sa gulat.

Kasabay noon ay ang mababang boses ni Zayne na umalingawngaw malapit sa kanyang tainga.

“My Baby Sariah...”

Nanigas siya.

“Naalala mo pa ba ang sinabi mo noon?”

Mahina ngunit mapanganib ang tono nito.

“Nung sinabi mong kapag yumaman tayo, bibili tayo ng malaking yate...”

Dahan-dahang bumilis ang tibok ng puso ni Sariah.

“At pagkatapos... gugugulin natin ang buong araw at gabi sa dagat, tayong dalawa lang.”

Biglang nagulo ang isip niya.

Sandali.

Huwag niyang sabihing...

Nilinlang siya nito para sumama sa dagat?

At ngayon...

Sinusubukan siyang akitin?