Masuk-วันต่อมา- "แทน ไปกันได้แล้ว เร็วๆเข้า" ฉันคะยั้นคะยอแทนคุณเมื่อเขานอนฟุบไปที่เตียงอย่างหมดแรง ถ้าเขาไม่บอกว่าจะไปด้วยฉันคงไม่ปลุกเขาแบบนี้หรอก "ไม่ไหวอ่ะ ลุกไม่ขึ้นเลย" "งั้นเดี๋ยวฉันไปคนเดียวก็ได้ นายพักผ่อนเถอะ" "ไม่ได้นะ เธอกำลังท้องกำลังไส้ จะให้ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไงกัน" แทนคุณผงก
"อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงไม่แพ้แล้วล่ะ สู้ๆ" ฉันยิ้มแล้วจับมือแทนคุณเอาไว้แน่น ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เพื่อฉันมากขนาดนี้ จากเมื่อก่อนไม่ค่อยยอมอะไรใคร ตอนนี้เขากลับยอมฉันทุกอย่าง ตามใจตลอด ไม่ว่าอยากจะไปไหนเขาก็พาไปหมด ไม่มีคำว่าไม่ว่าง ไม่มีคำว่างานยุ่ง เรื่องที่ผ่านมา
4 เดือนผ่านไป... @โรงพยาบาลMN หลังจากที่ฉันท้อง แทนคุณเขาก็ดูแลฉันอย่างดีจนแทบจะไม่ให้ทำอะไรเลย นี่ฉันท้องนะเนี่ย ไม่ได้พิการซะหน่อย "เดินดีๆนะระวังสะดุด" ตั้งแต่ที่ลงจากรถมาแทนคุณก็มาประคองฉันไม่ห่างทำอย่างกับฉันเป็นเด็กที่ไม่คอยระวังเลย "นี่!!แทน ฉันท้องนะไม่ได้พิการ นายดูสิ คนอื่นเขาท้
"พอๆเลิกพูดไร้สาระกันซะที เข้าไปข้างในได้แล้วแทน ผู้ใหญ่รออยู่" ซีเนียร์พูดปรามพวกเพื่อนๆผม แล้วบอกให้ผมเข้าไปในห้องที่มีพ่อแม่ผม กับพ่อแม่ของแพรวารออยู่ แล้วที่ขาดไม่ได้เลยคือเจ้าสาวคนสวยของผม ผมล่ะอดใจไม่ไหวแล้ว อยากจะขย้ำเธอทั้งคืนเลย 😋😋 แต่เรื่องราวทั้งหมดมันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้เลย
พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ "อื้อออ/ซี๊ดดส์" ฉันและแทนคุณแข่งกันครางออกมาเสียงดัง เมื่อต่างคนต่างใกล้ถึงจุดสุดยอดกันแล้วทั้งคู่ "อื้ออ แทน แรงอีก ไม่ไหวแล้ว" ฉันเร่งให้แทนคุณซอยสะโพกเข้ามาอีก เมื่อรู้ว่าตัวเองใกล้จะเสร็จแล้ว "พร้อมกันนะที่รัก ผัวก็ใกล้แล้วครับ อ่าาาส์" ตับๆๆๆๆ พั่บๆๆๆๆ "แตกแล้ววว
2 เดือนผ่านไป ฉันตื่นเต้นจัง วันนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน แทนคุณเร่งรัดจะแต่งงานให้ไวที่สุด เพราะเขาบอกว่า อยากจะมีเจ้าตัวเล็กแล้ว >///เล่นเอาฉันเขินจนไปไม่เป็นเลย "เหนื่อยมั้ย" แทนคุณเดินมานั่งข้างๆฉันแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อให้ ระหว่างที่เราสองคนเข้ามาเปลี่ยนชุดกัน
"คุณ...." "อีฟค่ะ :)" เธอพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ออกมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็คงจะหลงไปกับเสน่ห์ของเธอ ตั้งแต่เลิกรากับแพรวาไป ผมก็ไม่อยากจะยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย ไม่รู้ว่าที่ผมกำลังทำอยู่นั้น ทำไปเพื่ออะไร ผมไม่กล้ามีคนอื่นเพราะกลัวว่าแพรวาจะรู้แล้วเธอจะผิดหวังในตัวของผมอีก ทั้งๆ
...หนึ่งเดือนต่อมา... ตอนนี้ฉันกับพอร์ชก็ยังคบและคอยดูแลกันเหมือนเดิม เอาจริงๆเราเหมือนเพื่อนกันมากกว่า คุยกันจอยกันได้ทุกเรื่อง แล้วตอนนี้ฉันว่าฉันกำลังรักพอร์ชแล้วล่ะ เพราะฉันมักจะคิดถึงเขาตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร ก็จะนึกถึงเขาตลอด ส่วนแทนคุณหลังจากวันนั้นที่ทะเลเราสองคน
"เรานอนที่โซฟาก็ได้ แพรนอนเถอะ" พอร์ชพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้ฉัน แววตาแบบนั้น…ยังปวดใจไม่หายสินะ "นอนด้วยกันที่เตียงนี่แหละ เป็นแฟนกันก็ต้องนอนด้วยกัน ไม่เห็นจะแปลก" ฉันพูดขึ้น แต่ดูเหมือนพอร์ชจะไม่เข้าใจนะ "พอร์ช พอร์ชจะรังเกียจเราไหม ถ้าเราจะขอให้พอร์ชลบรอยพวกนี้ออกไปจากตัวของเราที" ฉันพูดพร้อม
หลังจากเลิกเรียนแล้ว ผมก็รีบกลับมาที่คอนโด ตอนนี้ผมอยากทิ้งตัวลงนอนมากๆแต่คิดว่าคงนอนไม่หลับ ใจผมแม่งชาไปหมด ผมกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง ห้องที่มีความทรงจำของผมกับแพรวาอยู่เต็มไปหมด มองไปตรงไหนก็มีแต่ภาพเธอผุดขึ้นมา ผมเสียเธอไปแล้วจริงๆ ผมมันโง่เอง ผมมันเลวที่ทำผิดกับเธอซ้ำๆ ผมไม่เคยแคร์ความ







