Novel-novel oleh “TheLittleDevil”

"เลิกเถียงกันสักที จากที่ฉันเห็นไกลๆเนี่ย ได้พ่อมันเต็มๆเลยนะ หวังว่าคงจะไม่เจ้าชู้เหมือนพ่อมัน" ผมกับนุ่มละสายตาจากเจ้าตัวเล็กทันทีที่ได้ยินเจ้าของเสียงแหบห้าวพูดขึ้น "เจ้าตัวเล็กคงไม่เจ้าชู้เหมือนผมหรอกครับ ผมว่าน่าจะเจ้าชู้ติดลุงมันมากกว่า^^" "ไอ้ไนท์!!!" "คร้าบบบผม" บทส่งท้าย สองปีต่อ

"พี่มัทไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเลยพี่ ไม่ต้องไปโรงพยาบาลMแล้ว" ผมบอกคนขับรถให้ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันทีเพราะตอนนี้น้ำคล่ำของนุ่มเริ่มไหลออกมาเยอะแล้ว "ครับผม อีกห้านาทีน่าจะถึงครับ" พี่มัทว่าแล้วขับรถต่ออย่างระมัดระวัง ส่วนผมก็ได้แต่มองหน้านุ่มอย่างกังวลใจ ก่อนหน้านี้หมอก็เตือนแล้วนะว่านุ่มอา

"อีกไม่กี่วันก็จะได้เจอหน้ากันแล้วนะลูก พ่ออยากรู้จังว่าเจ้าตัวเล็กของพ่อจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย" เขามักจะพูดกับลูกแบบนี้ทุกวันแหละ ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะเห็นมุมแบบนี้ของพี่ไนท์ด้วย "พี่ไนท์อยากให้ลูกเราเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ" ฉันถามเขาออกไปในขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับลูก ทั้งจูบทั้งหอมทั้งเอาปลายจม

#42 หลายเดือนต่อมา "พอได้แล้วค่ะพี่ไนท์ นุ่มไม่ได้ปวดอะไรขนาดนั้นสักหน่อย" ฉันเอ่ยปรามพี่ไนท์ออกไปเมื่อเขากำลังสวมวิญญาณเป็นหมอนวดนวดฝ่าเท้าให้ฉันอยู่ แค่ฉันบ่นว่าปวดเท้านิดเดียวเขาก็เอาแต่นวดเท้าให้ฉันไม่หยุด นี่มันก็จะครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่ยอมเลิกบีบอีก ฉันก็แค่บ่นไปตามประสาคนท้องน่ะ ไม่ได้ป

ปกตินุ่มก็ไม่ค่อยกินอะไรที่มีประโยชน์อยู่แล้ว พอท้องยังจะมาแพ้หนักแบบนี้อีก นี่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาย เห็นแล้วสงสาร อยากเป็นแทนเลย ก๊อกๆๆ ผมเคาะประตูห้องนอนของตัวเองอยู่สองสามที จากนั้นก็เปิดเข้าไปโดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต "อ้าวพี่ไนท์ เห็นคุณแม่บอกว่าพ่อกับพี่น็อตมา เป็นยังไงบ้า

"แกว่าไงนะ?" พี่น็อตชะงักไปทันทีที่ผมพูดออกไปแบบนั้น เหอะ! คราวนี้ผมอยู่เหนือกว่าแล้ว เขาจะไม่มีทางเอาเหตุผลอะไรมาอ้างเพื่อที่จะกันนุ่มให้ออกห่างจากผมอีกต่อไปแล้ว บอกแล้วว่าคราวนี้ผมจะไม่มีวันยอม ยิ่งนุ่มแพ้ท้องหนักแบบนี้ใครจะอยากอยู่ห่างจากเธอกันล่ะ ผมอยากดูแลเธอให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายอย่างผม

-วันต่อมา- ​"แทน ไปกันได้แล้ว เร็วๆเข้า"​ ฉันคะยั้นคะยอแทนคุณเมื่อเขานอนฟุบไปที่เตียงอย่างหมดแรง ถ้าเขาไม่บอกว่าจะไปด้วยฉันคงไม่ปลุกเขาแบบนี้หรอก "ไม่ไหวอ่ะ ลุกไม่ขึ้นเลย" "งั้นเดี๋ยวฉันไปคนเดียวก็ได้ นายพักผ่อนเถอะ" "ไม่ได้นะ เธอกำลังท้องกำลังไส้ จะให้ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไงกัน" แทนคุณผงก

"อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงไม่แพ้แล้วล่ะ สู้ๆ" ฉันยิ้มแล้วจับมือแทนคุณเอาไว้แน่น ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เพื่อฉันมากขนาดนี้ จากเมื่อก่อนไม่ค่อยยอมอะไรใคร ตอนนี้เขากลับยอมฉันทุกอย่าง ตามใจตลอด ไม่ว่าอยากจะไปไหนเขาก็พาไปหมด ไม่มีคำว่าไม่ว่าง ไม่มีคำว่างานยุ่ง เรื่องที่ผ่านมา

​4 เดือนผ่านไป... @โรงพยาบาลMN หลังจากที่ฉันท้อง แทนคุณเขาก็ดูแลฉันอย่างดีจนแทบจะไม่ให้ทำอะไรเลย นี่ฉันท้องนะเนี่ย ไม่ได้พิการซะหน่อย ​ "เดินดีๆนะระวังสะดุด" ตั้งแต่ที่ลงจากรถมาแทนคุณก็มาประคองฉันไม่ห่างทำอย่างกับฉันเป็นเด็กที่ไม่คอยระวังเลย "นี่!!แทน ฉันท้องนะไม่ได้พิการ นายดูสิ คนอื่นเขาท้

"พอๆเลิกพูดไร้สาระกันซะที เข้าไปข้างในได้แล้วแทน ผู้ใหญ่รออยู่" ซีเนียร์พูดปรามพวกเพื่อนๆผม แล้วบอกให้ผมเข้าไปในห้องที่มีพ่อแม่ผม กับพ่อแม่ของแพรวารออยู่ แล้วที่ขาดไม่ได้เลยคือเจ้าสาวคนสวยของผม ผมล่ะอดใจไม่ไหวแล้ว อยากจะขย้ำเธอทั้งคืนเลย 😋😋 แต่เรื่องราวทั้งหมดมันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้เลย

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ "อื้อออ/ซี๊ดดส์" ฉันและแทนคุณแข่งกันครางออกมาเสียงดัง เมื่อต่างคนต่างใกล้ถึงจุดสุดยอดกันแล้วทั้งคู่ "อื้ออ แทน แรงอีก ไม่ไหวแล้ว" ฉันเร่งให้แทนคุณซอยสะโพกเข้ามาอีก เมื่อรู้ว่าตัวเองใกล้จะเสร็จแล้ว "พร้อมกันนะที่รัก ผัวก็ใกล้แล้วครับ อ่าาาส์" ตับๆๆๆๆ พั่บๆๆๆๆ "แตกแล้ววว

​2 เดือนผ่านไป ฉันตื่นเต้นจัง วันนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน แทนคุณเร่งรัดจะแต่งงานให้ไวที่สุด เพราะเขาบอกว่า อยากจะมีเจ้าตัวเล็กแล้ว >///เล่นเอาฉันเขินจนไปไม่เป็นเลย "เหนื่อยมั้ย" แทนคุณเดินมานั่งข้างๆฉันแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อให้ ระหว่างที่เราสองคนเข้ามาเปลี่ยนชุดกัน

ฟุ่บ... ก้องค่อยๆวางร่างฉันลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะเป็นฝ่ายคร่อมร่างของฉันเอาไว้ "เธอเชื่อใจฉันมั้ย?" อยู่ดีๆเขาก็เอ่ยถาม ซึ่งคำถามของเขามันทำให้ฉันค่อนข้างที่จะประหลาดใจอยู่ไม่ใช่น้อย "เรื่อง...เรื่องอะไร" ฉันถามเขาออกไป "ให้ฉันดูแลเธอไง" เขาว่า "นายก็ดูแลฉันตลอดอยู่แล้วนี่" "ฉันอยากดูแลเธอแบบนี้มันก็จริง แต่อยากดูแลไปตลอดชีวิต อยากใช้ชีวิตร่วมกัน" "แล้วทุกวันนี้พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือไงล่ะ" "หมายถึงอยากใช้ชีวิตร่วมกันแบบที่คู่รักคนอื่นเขาทำกัน ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอ...ไม่ใช่ในฐานะแฟน" เขาพูดพร้อมกับค่อยๆเกลี่ยปอยผมของฉันไปทัดไว้ที่ข้างหู ประโยคที่เขาพูดขึ้นมาเมื่อครู่ มันทำให้ฉันอึ้งไปเลยเหมือนกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน ถึงจะเคยขอฉันแต่งงานงานตอนที่พวกเราตัดสินใจกลับมาคบกัน แต่ว่าเขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย ซึ่งฉันเองก็เข้าใจว่าเขาอยากจะให้พวกเราอยู่กันไปแบบนี้ โดยที่ไม่ต้องมีอะไรหวือหวา ไม่ต้องมีอะไรที่มันยุ่งยาก แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้จริงจังเรื่องนี้ขึ้นมาซะอย่างนั้น "นาย..." "ฉันว่าพวกเราแต่งงานกันให้เป็นเรื่องเป็นราวเถอะ เธ

"แต่ฉัน..." ฉันพยายามหาข้ออ้างเพื่อที่จะปฏิเสธเขา "งั้นไม่ทั้งคืนก็ได้ ขอทีเดียวพอ" ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นสัมผัสที่ผิวแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดที่ผิวแก้มของฉันจนใบหน้าร้อนผ่าว "นายก็เป็นแบบนี้ทุกที" ฉันยู่หน้าใส่เมื่อไม่สามารถปฏิเสธคำร้องขอของร่างสูงตรงหน้า พรุ่งนี้เขาต้องไปขึ้นเวรแต่เช้า เขาคงไม่ทะลึ่งทำเรื่องแบบนั้นทั้งคืนหรอก จริงมั้ย? "ไปอาบน้ำกันก่อนป่ะ?" เสียงทุ้มเอ่ยชักชวนพร้อมกับพยายามยุ่มย่ามกับเสื้อผ้าบนร่างกายของฉันไปด้วย "นายก็ไปอาบก่อนสิ" ฉันพยักเพยิดหน้าไปทางห้องน้ำ "อยากให้เธอถูหลังให้" เจ้าของเสียงทุ้มเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้ง ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว ไอ้ประโยคนี้ทำไมมันฟังดูสองแง่สองงามยังไงพิกล "นายมันเรื่องเยอะ หาเรื่องให้ฉันต้องเหนื่อยทุกทีแหละน่า" ฉันอดที่จะบ่นเขาออกไปไม่ได้ "เธอก็หาเรื่องให้ฉันเหนื่อยทุกวันเหมือนกันแหละ" ฉันเนี่ยนะ หาเรื่องให้เขาเหนื่อยทุกวัน เป็นเขาเองไม่ใช่เหรอที่หาเรื่องปล้ำฉันอยู่ทุกวี่ทุกวันน่ะ "ไปอาบน้ำได้แล้วไป พูดมากอยู่ได้" ฉันเป็นฝ่ายดันร่างหนาที่

"พี่แรมพ์จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ไม่งั้นเพลงเอาเด็กในท้องออกจริงๆด้วย" หื้ม? ทำไมไอ้ประโยคนี้มันคุ้นๆจัง แถมเสียงที่แหลมจนแสบแก้วหูนั่นก็... ผมชะโงกหน้าเข้าไปมองในห้องพักนักดนตรี ในนั้นมีคนสองคนกำลังเจรจาอะไรบางอย่างกันอยู่ เจ้าของเสียงเล็กที่แสบแก้วหูนั้นผมรู้จักเธอดีหรือไม่ดีก็ไม่รู้ เพราะผมไม่ค่อยได้สนใจอะไรเธอเท่าไหร่นัก เธอเป็นผู้หญิงที่เคยเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตของผมช่วงระยะเวลาสั้นๆ "ตามใจเธอ" แล้วเสียงที่ค่อนข้างจะเย็นชานี่ก็คือไอ้แรมพ์ เพื่อนสนิทที่ผมคบมาตั้งแต่สมัยอนุบาลแต่ไม่ค่อยมีคนรู้ ไอ้นี่น่ะมันเย็นชาอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องผู้หญิงยิ่งไม่ต้องพูด มันเคยจริงจังกับใครเขาที่ไหน ฟันแล้วทิ้งไปวันๆคือคติประจำตัวของมัน "พี่แรมพ์! พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ" เพลงยังคงโวยวายใส่ไอ้แรมพ์ไม่เลิก ส่วนผม ก็ได้แต่ยืนกอดอกมองสองคนนั้นอยู่ห่างๆ "แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง?" ไอ้แรมพ์เงยหน้าจากมือถือแล้วมองไปยังเพลงด้วยสายตาที่เย็นชาขั้นสุด ไอ้หมอนี่...ไม่มีความอ่อนโยนกับผู้หญิงเลย ผมล่ะยังนึกไม่ออกเลยว่าเวลาที่มันหลอกฟันผู้หญิงมันทำหน้ายังไง "พี่แรมพ์ต้องแต่งงานกับเพลง ไม่งั้นเพลงจะ..." "จะ

หนึ่งเดือนต่อมา "หนึ่ง ไปเถอะ ฉันอยากไป" ก้องคะยั้นคะยอให้ฉันไปเที่ยวเป็นเพื่อนเขาไม่เลิก ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ฉันกับก้องกลับมาคบกันได้เดือนนึงแล้ว ถ้าถามว่าโอเคไหม ฉันว่ามันโอเคมากเลยล่ะ มันไม่อึดอัดเหมือนก่อนหน้าที่พวกเราจะเลิกกัน ฉันจะพูดว่ายังไงดีล่ะ ตอนนี้เหมือนฉันกับเขาปรับเข้าหากันมากขึ้น มีอะไรก็บอกกัน ไม่ชอบใจตรงไหนก็พูดเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ปรับตัว ฉันว่ามันโอเคมากๆ ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทุกอย่างราบรื่นดี ซึ่งฉันเองมีความรู้สึกว่าพวกเราสองคนสวีทกันมากกว่าเมื่อก่อนขึ้นเป็นกองเลย "นายก็ไปสิ แต่ฉันไม่ไป" ฉันปฏิเสธเขาเป็นรอบที่สามน่าจะได้ ไม่รู้ว่าเขาจะตื๊อให้ฉันไปเที่ยวด้วยทำไมนัก ตั้งแต่กลับมาคบกันนี่เขาชวนฉันไปเที่ยวด้วยตลอด ไม่เคยจะไปคนเดียวสักครั้ง ซึ่งฉันเองไม่ค่อยชอบไปเที่ยวที่แบบนี้ไง ฉันดื่มไม่ได้ ดื่มไปนิดเดียวก็เมาแอ๋แล้ว คือมันไม่เอนจอยไง ถ้าฉันต้องไปเที่ยวกับเขาอีก ฉันอยู่ทำความสะอาดห้องไม่ดีกว่าเหรอ "โอเคๆ เธอไม่ไปฉันก็ไม่ไป แต่เธอโดนทั้งคืนนะ โอเคเปล่า?" "???" สองชั่วโมงต่อมา "เดี๋ยวนี้ไอ้ก้องแม่งควงเมียเที่ยวบ่อยจัด สงสัยกลัวเมียหายว่ะ ฮ่าๆๆๆ" นัท หนึ่งในเพื่

"หนึ่ง" "ฟังฉันนะ" ก้องเรียกเมื่อเห็นว่าฉันยังคงนิ่งกับคำถามที่เขาเพิ่งถามมา เขาจะให้ฉันตอบว่ายังไงล่ะ อยู่ดีๆก็มาขอฉันแต่งงานทั้งๆที่สถานะของพวกเรามันยังไม่ชัดเจนแบบนี้น่ะเหรอ เขากล้ามากนะ กล้าที่จะพูดออกมาจริงๆ "รู้จักกันก็ไม่ใช่น้อย ถึงฉันจะเดินทางผิดไปบ้าง แต่ใช่ว่าพวกเราไม่รู้นิสัยใจคอกัน" ก้องว่าก่อนที่เคลื่อนฝ่ามือข้างที่เกลี่ยปอยผมฉันเมื่อครู่ออกไป "..." "ฉันรักเธอเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่เหี้ย แค่นี้พอจะทำให้เธอตอบตกลงได้ยัง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นอีกระดับหนึ่ง "ฉันว่าพวกเรา..." "โอเค ตามนั้น แค่นี้ไม่เห็นจะยาก" ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆก้องก็อาศัยช่วงจงหวะที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวทำอะไรบางอย่างกับนิ้วมือข้างซ้ายของฉัน "นายทำอะไรน่ะ?" ฉันเอ่ยถามเขาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะยกฝ่ามือข้างซ้ายขึ้นมาดู "ขอเธอแต่งงานไง" เขาพูดก่อนที่จะเคลื่อนริมฝีปากมาบรรจงจูบลงบนหน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา แล้วเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงจากโคมไปที่มันสลัวแต่ฉันก็เห็นแสงระยิบระยับจากนิ้วนางข้างซ้ายอย่างเด่นชัด มันคือแหวนเพรชไม่ผิดแน่ ฉันไม่ตกใจเรื่องราคาของแหวนหร

"อื้ออออ!!!" ผมตัดสินใจเคลื่อนริมฝีปากไปทาบทับที่ริมฝีปากของหนึ่งพร้อมกับบดขยี้ลงไปอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะดุดันขึ้นทีละเสต็ป ทันทีที่โดนผมจู่โจมหนึ่งก็มีท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด เธอทั้งทุบทั้งจิก แต่ยิ่งเธอทุบผมเท่าไหร่ผมก็กลับบดขยี้ริมฝีปากลงไปแรงมากเท่านั้น ผมไม่ได้โมโห ผมไม่ได้โกรธที่เธอทุบผมเอาทุบผมเอา แต่ผมคิดถึงเธอต่างหาก คิดถึงอ้อมกอด คิดถึงสัมผัสของเธอ ผมคิดถึงเธอ... เฮือก.... ผมเปิดโอกาสให้หนึ่งได้สูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนที่จะทาบทับริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ครั้งนี้หนึ่งไม่ได้มีอาการต่อต้านผมเหมือนตอนแรก จากที่เคยทุบและจิกอกผมอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอทำแค่วางฝ่ามือเล็กลงสัมผัสที่แผ่นอกผมเบาๆ ก่อนที่จะยอมเปิดโอกาสให้ผมได้ลิ้มรสชาติที่หอมหวานภายในโพรงปากของเธอทุกซอกทุกมุม ผมโคตรคิดถึงสัมผัสนี้เลย อึก... ผมถอนริมฝีปากออกทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้นของหนึ่ง "โกรธฉัน?" ผมถามพลางเคลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปเกลี่ยน้ำตาออกจากกรอบตาให้หนึ่ง แต่คำตอบที่ได้คือเธอส่ายหน้า "แล้วร้องไห้ทำไม?" ผมถามพร้อมกับเคลื่อนฝ่ามือขึ้นไปสางผมนุ่มสลวยของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันดูง่ายมากใช่มั้ย?" เธอช้อนตาขึ้