เพื่อนเกย์ที่แปลว่าสามี

ติณณ์ อายุ 26 ปี สูง185CM

พระเอกหนุ่มฮอตแถวหน้าของวงการบันเทิง (ซ่อนสถานะทางเพศที่แท้จริงจากสาธารณชน)

แพท อายุ 25 ปี สูง158CM

เป็นเพื่อนและเป็นผู้จัดการส่วนตัวของติณณ์

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ฉันลองซ้อมหน้ากระจกแล้ว แต่ยังรู้สึกไม่มั่นใจเลย แพท...ฉันอยากให้เธอช่วยฉันหน่อย”

“ช่วยอะไร?” แพทเลิกคิ้วถาม

ติณณ์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนแพทต้องขยับถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

“ฉากจูบ ฉันอยากให้เธอมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันที เพื่อให้ฉันคุ้นชินและไม่เกร็งในอีกสามวันข้างหน้า”

“…” เธอสตั้นไปครู่ใหญ่จนพูดไม่ออก

“ช่วยหน่อยนะแพท…” ติณณ์เอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาใกล้

“ถ้าฉันผ่านมันไปได้เร็วเท่าไหร่ วันถ่ายจริงก็ไม่ต้องเทคหลายรอบ ถือว่าช่วยงานฉันนะ”

ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ ติณณ์ก็ขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้อง

หมับ!

.

.

.

.

“ปล่อยนะติณณ์! นี่มันที่ทำงาน คนอื่นอาจจะมาเห็นเข้า”

“กลัวคนอื่นเห็น หรือกลัวจะทนมองหน้าฉันไม่ไหวกันแน่แพท!” ติณณ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาสั่นระริกด้วยความอัดอั้นและหงุดหงิด

“หลบหน้าฉัน ทำตัวห่างเหิน ตีมึนใส่ฉันมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม สนุกมากนักหรือไงที่ทำเป็นลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น!”

“แพทไม่ได้ทำเป็นลืม...”

“แต่มันสมควรแล้วไม่ใช่หรือไง พวกเราเป็นแค่ดารากับผู้จัดการนะติณณ์! อีกอย่าง…ติณณ์ก็เป็นเกย์ไม่ใช่หรือไง เรื่องวันนั้นมันก็แค่...แค่ความผิดพลาดที่เผลอไผลไปตามอารมณ์ แพทแค่ไม่อยากให้มันมาทำลายความสัมพันธ์ในการทำงานของเราก็แค่นั้นเอง”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ห้องพักศิลปิน

ติณณ์ ในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ขับให้ผิวพรรณของเขาดูผุดผ่องยิ่งกว่าเดิมกำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถือพลางหัวเราะเบาๆให้กับบทสนทนาของ ฟลุค ดาราหนุ่มคู่จิ้นที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวถัดไป ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันจนดูเป็นธรรมชาติมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงาน

แพท ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง สายตาของเธอมองไปยังแผ่นหลังของคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยม และเป็นคนที่เธอกำลังทำหน้าที่ดูแลคิวงานให้ในฐานะผู้จัดการส่วนตัว

“แพท” ติณณ์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาเรียกเธอ

“ว่าไงติณณ์” แพทตอบรับพลางก้าวเข้าไปหาเขาอย่างคล่องแคล่ว

“คิวงานอาทิตย์หน้า ถ้าฉันจะขอแทรกคิวไปกินข้าวกับฟลุคหน่อยพอจะทำได้ไหม เห็นว่าเขาอยากลองไปร้านที่ฉันเคยเล่าให้ฟังน่ะ”

แพทชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอต้องกวาดสายตามองตารางงานที่แน่นเอี้ยดของเขา

สามปีก่อน วันรับปริญญา

ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในมหาวิทยาลัย ติณณ์ในชุดครุยที่ยังดูเกร็งๆวิ่งถือช่อดอกไม้ทานตะวันช่อเล็กมาหาแพทที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาไม่รอช้าที่จะคว้ามือเธอไว้แล้วบอกด้วยแววตาเป็นประกาย

‘แพท! ฉันได้รับนามบัตรแมวมองมา เขาบอกว่าฉันมีแววจะได้เป็นนักแสดง’ ติณณ์ยิ้มกว้าง แววตาของติณณ์เต็มไปด้วยความสดใส

‘ถ้าฉันจะลองไปแคสงานดู เธอจะว่ายังไง แต่ถ้าต้องไปอยู่ในวงการนั้น ฉันขอแค่คนเดียวที่ดูแลคิวงานให้ได้ ถ้าไม่เป็นเธอ ฉันไม่ไว้ใจใครเลยนะ’

“แพท! นิ่งไปทำไมล่ะ ตกลงว่าได้ไหมเรื่องคิวงานน่ะ?”

แพทที่กำลังจัดเรียงตารางงานในมือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ

“วันนี้ว่างนะ หลังจากเคลียร์คิวงานเสร็จ”

ติณณ์หันมามองแพทด้วยแววตาคาดหวัง

“ไปกินข้าวด้วยกันสิ ฟลุคเขาเองก็อยากรู้จักเธอให้มากขึ้นด้วย เห็นเขาบอกว่าถ้าไม่ได้แพทช่วยจัดการเรื่องตารางงานให้ เขาเองก็คงไม่มีโอกาสได้มาเจอฉันบ่อยขนาดนี้”

ฟลุคที่นั่งอยู่ข้างๆส่งยิ้มให้อย่างจริงใจ

“ใช่ครับแพท ไปด้วยกันเถอะครับ ผมอยากขอบคุณแพทด้วยที่ช่วยดูแลงานให้พวกเราอย่างดีมาตลอด”

แพทฝืนยิ้มที่มุมปาก เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหว

“ไม่ดีกว่ามั้งติณณ์ วันนี้แพทกะว่าจะกลับไปพักผ่อนน่ะ ตารางงานพรุ่งนี้ค่อนข้างแน่นด้วย เดี๋ยวแพทขอนั่งเคลียร์เอกสารตรงนี้อีกหน่อยดีกว่า”

“โธ่แพท…” ติณณ์ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาใกล้ เขาคว้าไหล่ของเธอไว้เบาๆแล้วโน้มตัวลงมาให้ระดับสายตาเท่ากัน

“แค่มื้อเดียวเองน่า งานพวกนั้นไว้วันหลังก็ได้ ฉันน่ะ ถ้าไม่มีเธอไปด้วย มันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ครั้งนี้ไปเป็นเพื่อนฉันเถอะนะ ถือว่าช่วยกัน”

ประโยคที่เขาใช้มักจะเป็นแบบนี้เสมอ คำว่า ‘ช่วยกัน’ หรือ ‘ขาดอะไรไป’ คือไม้ตายที่เขามักจะใช้ผูกมัดเธอไว้โดยไม่รู้ตัว

“นะแพท ไปด้วยกันเถอะครับ ให้ผมได้เลี้ยงขอบคุณคุณแพทบ้างเถอะ” ฟลุคเสริมขึ้นด้วยท่าทีอ่อนน้อม

แพทมองหน้าติณณ์ที่ส่งสายตาอ้อนวอนอย่างที่เขาชอบทำมาตั้งแต่สมัยเรียน เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธในตอนนี้อาจทำให้ติณณ์รู้สึกไม่สบายใจหรืออาจจะทำให้เขาโกรธเคืองได้ เธอจึงได้แต่ถอนหายใจยาวๆแล้วพยักหน้ายอมจำนน

“ก็ได้ แต่แค่แป๊บเดียวนะติณณ์ แพทมีงานที่ต้องทำต่อ”

“น่ารักที่สุด!” ติณณ์หัวเราะร่าเหมือนเด็กได้ของเล่น เขาหันไปส่งสัญญาณให้ฟลุคเตรียมตัวก่อนจะหันมาขยี้ผมเธอเบาๆอย่างลืมตัว

แพททำได้เพียงยืนนิ่งปล่อยให้สัมผัสที่อบอุ่นนั้นกลายเป็นความทรมานใจ เธอรู้ดีว่ามื้ออาหารมื้อนี้คงเป็นอีกหนึ่งบททดสอบที่เธอต้องฝืนกลั้นความรู้สึกให้แนบเนียนที่สุด เพื่อไม่ให้ทั้งติณณ์และฟลุคสังเกตเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใน

ร้านอาหารกึ่งบาร์สไตล์มินิมอล

ติณณ์และฟลุคนั่งอยู่ฝั่งเดียวกันบนโซฟาตัวยาว ในขณะที่แพทนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเพียงลำพัง

ติณณ์กับฟลุคกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ฟลุคหยิบชิ้นปลาแซลมอนในจานกลางขึ้นมาวางบนจานของติณณ์ก่อนจะหัวเราะเมื่อติณณ์แกล้งแย่งเกี๊ยวซ่าชิ้นสุดท้ายจากเขาไป

“ติณณ์น่ะชอบแกล้งผมแบบนี้ตลอดเลยครับแพท” ฟลุคพูดไปยิ้มไป สายตาที่เขามองติณณ์นั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความปรารถนาดีที่ปิดไม่มิด

“ก็มันอร่อยดีนี่นา” ติณณ์ตอบพลางหัวเราะ หันไปสบตาฟลุคด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าปกติ เขายื่นมือไปปัดเศษขนมปังออกจากมุมปากของฟลุคเบาๆ ท่าทางนั้นดูสนิทสนมและคุ้นเคยเหมือนคู่รักที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานาน

แพทนั่งเงียบ มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอกลายเป็นคนนอกในบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างเลี่ยงไม่ได้

ภาพตรงหน้าเหมือนหนังรักที่เธอเป็นเพียงผู้ชม

เสียงหัวเราะที่เคยเป็นของเธอ แววตาที่เคยมีแค่เธอ วันนี้มันถูกส่งผ่านไปให้คนตรงหน้าอย่างหมดหัวใจ

“แพท ทำไมไม่กินล่ะ อาหารไม่อร่อยเหรอ” ติณณ์หันมาถามด้วยความห่วงใยตามนิสัยเดิมของเขา

แพทบังคับตัวเองให้คลี่ยิ้มบางๆ พยายามดึงความเข้มแข็งสุดท้ายที่มีออกมาใช้

“อร่อยสิ ติณณ์กินเถอะ เดี๋ยวแพทค่อยกินต่อ”

ติณณ์พยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะหันกลับไปสนทนาเรื่องไลฟ์สไตล์กับฟลุคต่อโดยปล่อยให้แพทนั่งมองภาพความสนิทสนมนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับว่าตัวเองกำลังค่อยๆเลือนหายไปจากวงโคจรของเขาอย่างช้าๆ