Chapter 2: I Want Your Daughter

“You have an amazing credentials, Engr. Sullivan, but I think a small company like ours doesn’t deserve you. You’re out of our league. You’re far from our reach. I bet you could even buy our company.”

Mabilis na nabura ang ngiti sa labi ko. Panlimang kompanya na ‘to pero parepareho lang ang natanggap ko. They don’t deserve me, I deserve a better company daw.

Common na linyahan ahh... mga ex ko ba ang mga ‘to?

Ang pinakaayaw ko talaga ‘yong sa una papangitiin ka tapos sa huli sila rin mismo ang magbubura ng mga ngiting binuo nila sa labi mo. Bakit kasi kailangan pang i-sugar coat? Sana sinabi na lang nila sa ‘kin nang diretso. Madali naman akong kausap.

I also tried applying online but I haven’t received any email for days. Dati naman kahit Sullivan ako ay maraming nagtangkang bingwitin ako mula sa SI.

May mali talaga rito ehh. Should I start building my own company? Ang kaso lang ay ayaw ko namang kalabanin si Daddy. Tatay ko pa rin naman s‘ya.

“Next!” tawag ng interviewee.

Wala akong nagawa kundi ang umalis na. Palabas na sana ako ng gusali nang mapansing hindi ko dala ang cellphone ko. Huling naaalala ko ay sa upuan ‘yon, sa loob. Dali-dali akong bumalik sa itaas. Nakapagtatakang ang babaeng nakasunod sa ‘kin sa linya kanina ay nandito pa rin sa labas.

“Wala pa po bang aplikanteng pumasok?” tanong ko sa babae.

“Wala pa. Pagkalabas mo kanina ay sinabihan kaming maghintay na lang muna,” sagot nito.

“Okay lang bang makisingit? Nakalimutan ko kasi ang cellphone ko sa loob,” paliwanag ko. Tumango naman siya bilang tugon.

Kumatok ako ngunit walang sumagot. Kagat-labi kong pinihit ang doorknob. Nakatalikod ang lalaking interviewee habang may kausap sa telepono.

“Yes, Mr. Sullivan. Your daughter was here a minute ago at ginawa ko ang pinag-uutos mo. Oo, malaking kawalan ang isang engineer na kagaya ng anak mo pero masmalaki ang mawawala sa ‘min kung ikaw ang kakalabanin. Syempre kakampi ako sa tigre kaysa sa pusa.” Tumawa s‘ya. “Walang ano man, Mr. Sullivan. Basta para sa inyo,” dugtong niya at ibinaba ang tawag.

Sabi na eh! Naghalukipkip ako at hinintay s‘yang humarap sa direksyon ko. Umikot siya gamit ang swivel chair at tila nakakita s‘ya ng multo nang makita ako.

“I knew it.” I gave him a blank expresion.

“Anong ginagawa mo rito, Engr. Sullivan?” nauutal niyang tanong.

Hindi ko siya pinansin at dahan-dahang lumapit sa kinaroroonan niya. Pansin ko ang paulit-ulit na pagtaas-baba ng adam’s apple n‘ya at ang namuong mga butil ng pawis sa noo niya. Huminto ako sa harapan n‘ya. Hindi naman niya inaalis ang tingin sa ‘kin.

“Nakalimutan ko ‘to.” Dinampot ko ang cellphone na nakapatong sa silyang nasa harapan ng desk niya.

Napabuga siya ng hangin na para bang nakahinga siya nang maluwag. Lumabas ako ng opisina niya pero bago ‘yon ay may pinaalala ako sa kaniya.

“Masakit kumalmot ang pusa,” usal ko at isinara ang pinto.

Inis na inis akong pumunta sa SI. Padabog akong pumasok sa opisina ni Daddy pero wala akong nadatnan maliban sa sekretarya niya.

“Si Daddy?” tanong ko. Umiwas siya ng tingin. “Si Daddy nasaan?” Diniinan ko ang bawat salita.

“Mahigpit niyang ipinagbilin na huwag daw siyang istorbohin, ma‘am,” sabi niya.

Huwag siyang istorbohin?

“I know where he is,” bulong ko at mabilis na tinungo ang conference room. Hinabol ako ng sekretarya at sinubukan akong pigilan. I gave her the look and that alone stopped her.

Malakas kong itinulak ang double-swing door na gawa sa makapal na tabla. Gumawa ito ng ingay. Bumungad sa ‘kin ang mukha ng lahat ng board members at ni Daddy na ngayon ay namumula sa galit. Sa dulo ng parehabang mesa ay may lalaking nakaupo at nakatalikod sa direksyon ko. Nakatutok lang ito sa screen sa harap kung saan pinapalabas ngayon ang isang project proposal.

“Anastasia, honey, what is it? Let’s talk about it later, okay?” Malambing ang tono ni Dad ngunit pinanlalakihan niya ako ng mga mata.

“Let her talk,” mando ng lalaking nakatalikod. I guess he’s that powerful and wealthy to act bossy around dad without getting kicked out of the building. With this stranger’s cue I started complaining.

“Dad, first of all you gave my project to Ella and now you’re paying every company to reject me? You don’t want me to work here in SI and not in other’s company? What do you want me to do? Be a good housewife?” Umismid ako. Pinanlakihan niya ako lalo ng mga mata. Hindi ako nagpatalo at nakipagtitigan pa sa kaniya.

“You can be my housewife,” the guy meddled. His rudeness reminded me of someone. His aura and his voice were familiar as well.

I shove the thought and rolled my eyes heaven wards. “Oh shut up... no offense to your wives–” I looked at the male board members, “–but I don’t want to stay at home and wait for my husband to hand me some bucks to buy myself luxuries. I’d rather work my ass off and use the money I earned to buy myself what I need and what I want. That rather is fulfilling. I’m a career woman and I don’t want my knowledge to go to waste.”

“I get what you mean, honey. Mamaya na natin ‘to pag-usapan sa bahay. Gusto ko kasing makapagpahinga ka at makapaghanda sa kasal mo.” Hinawakan ni Dad ang braso ko at humihigpit nang humihigpit ang hawak niya rito.

Umasim ang mukha ko, nasasaktan ako. Benalewala ko ang sakit at tiningnan si Dad. Nanlilisik ang mga mata niya at umuusok ang ilong niya sa galit.

“Kawawa ang mapapangasawa niya.”

“Kung ako ang nobyo niya hindi ko na itutuloy ang kasal.”

“Siguradong hindi sila magtatagal sa tabas ng dila niya.”

Napangiwi ako sa narinig. Naaawa? Seriously? Maraming lalaki ang nagkakarandapa sa ‘kin. Not to brag but I got an Aphrodite-like beauty, Athena-like wisdom, and I love like Hades. 

“Hi, Anastasia. We met again.” Umikot ang lalaking nasa harap gamit ang swivel chair at mataman akong tiningnan habang nakangisi.

“Do I know you?” kunot-noong tanong ko.

“Anastasia!” saway ni Daddy sa ‘kin.

“What’s wrong with it?” Sabay kong inangat ang magkabilang balikat at mga kamay ko. “Hindi ko naman talaga siya kilala eh,” rason ko at pinaikot na naman ang mga mata.

Napasinghap ang iilan dito sa loob. Meron namang nagbubulung-bulungan. Mostly sinasabing bastos ako at walang modo. Napatingin kaming lahat sa lalaki nang tumawa ito nang mahina.

“We met the other day.” Inangat niya ang ID na suot.

“Ibalik mo sa ‘kin ang ID ko.” Pinanliitan ko s‘ya ng mata.

“Come and get it.” Kinagat niya ang ilalim na labi sabay ngisi.

Kumulo bigla ang dugo ko. Padabog akong pumunta sa harapan, sa puwesto niya.

“Anastasia Veda Sullivan.” Tumayo si Dad at pabagsak na binanggit ang buo kong pangalan. It was more like a warning.

“Monteverde...” dugtong ng lalaking may hawak sa ID ko.

Napatingin silang lahat sa kaniya na may pagtataka. Lalong kumulo ang dugo ko. Kukunin ko na sana ang ID ko pero mabilis niya itong iniwas. Deja vu? Tinangka ko itong kunin ulit. Sa pagkakataong ‘to ay nahuli niya ang kamay ko. Napasinghap na naman sila sa sumunod na nangyari. Hinila niya ako kaya napaupo ako sa kandungan niya.

Para akong naestatwa. For a moment my brain ceased to function. I even forgot how to breathe. My eyes widened when he snaked his hand around my waist and pulled me closer. He leaned forward and put his chin on my shoulder. I felt his toned body pressed against my back.

“I wasn’t impressed with your proposal but I might change my mind if you let me have your daughter for a night,” he told my dad right next to my ear.

Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa tenga ko. Nagsitayuan ang mga balahibo ko sa katawan dahil dito. Binaling nila ang tingin sa direksyon ko na para bang hinihintay nila ang desisyon ko, ang oo ko. Natauhan ako dahil sa mga reaksyon nila. Ginawi ko ang mga mata kay Dad at napayuko lang ito.

Seriously?

Mabilis kong tinanggal ang pagkakayapos niya sa bewang ko. Tumayo ako at hinarap siya. Natahimik lalo ang silid nang lumagapak ang palad ko sa pisnge niya.

“Bastos!” singhal ko. Hinarap ko sa kanya ang likuran ng palad ng pinangsampal ko para ipakita ang singsing na suot. “Engaged na ako. Maghanap ka ng ibang babaeng madadali mo!” Nanginginig ang buong katawan ko sa galit.

Mabilis na kumilos ang dalawang guwardya  niyang nakatayo lang sa gilid ng silid buong magdamag.

“It’s alright.” He raised his hand signaling them to stop. He then massaged his jaw.

Inirapan ko siya at pabagsak ang mga paang tinungo ang pinto.

“I still have your ID,” pang-iinis niya.

“Isaks*k mo sa lalamunan mo hanggang sa balunbalonan mo!” bulyaw ko nang hindi siya nililingon.

“Engr. Anastasia Veda Monteverde...” tawag niya gamit ang malumanay na boses at may paghanga.

Lumingon ako at natagpuan siyang nakangisi. I threw my jaded stare and slowly raised two middle fingers but he just chuckled.

Nakalabas na ako ng conference room nang muli siyang magsalita.

“I changed my mind, Mr. Sullivan. Instead, I want your daughter ... forever.”

“Ulol!” bulyaw ko mula rito sa labas.

Lalong kumulo ang dugo ko nang makarinig ng tawa mula sa lood. Umirap ako at umalis na ng kompanya at baka may mapatay pa ako.

I called Zander but just like these past few days, his phone just kept on ringing. We haven’t seen each other for almost two weeks now. I was busy last week with the project that dad just handed so easily to Ella and this week he’s busy with his photoshoot. Since I’m jobless right now might as well make up to him.