تسجيل الدخول"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
วันนี้หลังเคลียร์งานเสร็จ ฉันตัดสินใจกลับไปคอนโดที่่เคยอยู่กับเจ๊ปลายฟ้า ประเด็นคือ..ฉันต้องไปเสนอหน้าให้เจ๊แกเห็น และไปดูลาดเลาก่อน กันพลาด อีกอย่างฉันไม่แน่ใจสถานะเจ๊แกกับพี่หมอนาวาไม่รู้ว่ามันยังไงCalling ~P Plaifah ~(ไงใบไม้)"เจ๊ อยู่คอนโดป่ะ หนูจะเข้าไปเอาของ"(อยู่ มาสิ แต่ก่อนจะมา..โทรมาบอ
กวางถึงขั้นลุกขึ้นมานั่งพูดกับฉัน มือเธอทั้งอธิบายทั้งปาดน้ำตาที่ไหลไปด้วย “น่ากลัวจัง มันจะมีไหม ที่กัปตันเลือกและบังคับเรา?” “ไม่มีนะ ถ้าเลือกก็คงถามก่อนอ่ะ ประมาณว่า... กัปตันเรียกเข้าห้องนักบิน และพูดคำว่า ‘ของว่างอย่างอื่น’ นั่นแหละโค้ดลับ” ตายแล้ว! ฉันไม่รู้เลยก็ข
“อ้าวชะนี พอพูดเรื่องนี้น้ำตาแห้งไปเลยนะ อยากให้ฉันเทรนให้ป่ะ รับรองอยู่หมัด อิอิ” ฉันขยับเข้าไปหาก้านแก้วทันที ก่อนที่จะดึงหนังสือใต้โต๊ะออกมาเตรียมจด พอฉันเปิดหนังสือกางปุ๊บ ก้านแก้วมันก็จ้องไปที่หน้านั้นทันที จะหน้าอะไรล่ะ ก็หน้าที่แม่ฉันเขียนสคริปต์ขอผู้ชายไว้นั่นแหละ!
ฉันกอดผ้าห่มแน่นมองหน้าเขา ก่อนจะกัดฟันพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่าอดทน อดทน แต่มันเหมือนจะทนไม่ไหว ยิ่งฉันมองตาชั้นเดียวที่จ้องฉันอย่างดูถูกเท่าไหร่ ฉันยิ่งของขึ้น! “ฉันต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น แกมันมั่วยิ่งกว่าหมาไคล์” ฉันจ้องเขานิ่ง ทั้งที่น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย





![เพลินพิศวาส [20++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

