로그인"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"อ๊ายส์ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ไคล์~~ จะ..ใจเย็นๆไม่มีใครแย่ง เสียว~ " ฉันไม่ไหวแล้ว จะผงกหัวขึ้นห้าม..แต่ก็หมดแรงนอนหายใจหอบ ฉันทั้งเปียกทั้งแฉะ..ไม่รู้เพราะน้ำลายเขาหรือฉันใกล้เสร็จแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเลย มันตุบๆตุบๆเหมือนมันตอดอยู่ตลอดเวลาจ๊วบ~ เสียงจ๊วบสุดท้ายเหมือนไคล์ดูดพลังฉันออกจากร่าง ฉันกระตุกตุบๆจนไห
ไม่ฉันก็เจ๊ปลายฟ้าใครสักคนต้องไปก่อน ส่วนอาบีมอ่ะคลอดแล้ว ตอนนี้ฉันมีลูกพี่ลูกน้องเป็นเด็กน้อยอายุสองเดือน คุณพระ...เด็กเต็มบ้านเลยและวันนี้ฉันก็มาเยี่ยมหลาน กับเจแปนฉันไม่ค่อยได้คุยมากเพราะดูสภาพแล้วเธอคงเหนื่อย ได้แต่คุยกับอิไม้ที่อุ้มลูกเดินไปมารอบห้องนั่นแหละ มันเห่อมากจริงๆ เห่อจนไม่วางลูกเข้า
"งะ โง่เหรอ?! งั้นลุกขึ้นสิ ไม่สิวะ..ฉันอุ้มเอง!" ฉันยกแขนขึ้นทันที รอให้คนหัวเสียอุ้มบอกเลยว่ากว่าจะลงจากคอนโดได้ เกือบฆ่ากันตาย เพราะเขามัวแต่พะวงหน้าพะวงหลัง ของลูกล่ะ ผ้าอ้อมล่ะ ขวดนมโน่นนี่นั่น!..ช่างเถอะช่างมันฉันจะตายแล้ว"กัปตัน ฮือๆเร็วๆสิ ขับเร็วๆได้ไหม!!!" ขึ้นรถปุ๊บ ฉันก็กุมท้องร้องร้อย
หลังจากเจแปนคลอด ฉันก็ไปโรงพยาบาลเยี่ยมทุกวันจนยัยนั่นกลับบ้าน บอกเลยความเห่อของอิไม้ไม่ลดน้อยลงสักวัน สามสี่วันที่อยู่โรงพยาบาลมันถ่ายรูปลูกเป็นหมื่น ไลน์กลุ่มครอบครัวมีแต่รูปโซล! และคนที่เห่ออาสาเลี้ยงอีกคนคืออิกล้า กลับบ้านมายิ่งกว่าความหายนะ เหมือนโซลมีพ่อสองคน อิกล้ากับอิไม้แย่งกันอุ้ม-_-"เอาล