Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ฮือๆ ฉันไม่เถียงไม่โทษอะไรอีกแล้ว ฉันเลือกทางผิดจริงๆ ตอนนี้ฉันเหมือนคนไม่มีค่าอะไรเลย...""มีสิ..ค่าเลี้ยงดูติงติง-_-" เราสามคนหันไปมองทันที เมื่ออยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายตอบกลับมา ก่อนที่จะเห็นรษา ติงติงและผู้ชายคนนึงเซอร์ๆกำลังจับมือติงติงอยู่ ...ซึ่งฉันเคยดูคลิปที่เจแปนส่งให้..คนนี้น่าจะเป็นแฟนเก่าก
"สวยจังแม่โบอิ้ง^^" ฉันยิ้มให้เจ้าบ่าว..ก่อนจะสอดมือควงแขนเขาเดินออกมา ตามด้วยต้นไม้และเจแปนพอมาถึงแบรคดรอปใหญ่หน้าทางเข้า..ช่างภาพก็ลั่นชัตเตอร์ถ่ายรูปรัวๆ ก่อนพิธีกรจะพูดประวัติย่อๆระหว่างที่เราเดินต่อ..จนหยุดทและยืนหน้าทางเดินตรงกลางตอนนี้แขกที่นั่งสองฝั่ง หันมองทางเดินยาวตรงกลางและปรบมือต้อนรั
พิธีกร : คุณใบไม้เป็นคนยังไงคะ?ไคล์ : ใบไม้เป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยแสดงออก แต่มีความหนักแน่นและชัดเจนในตัวเอง เธอไม่เหมือนผู้หญิงที่ผมเห็นทั่วไป จนผมมาทำงานเป็นนักบิน..บอกตรงๆว่าเครียดทุกไฟลท์ และช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมลังเลคิดมาก ผมไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรไม่ชอบอะไร ผมชอบใบไม้ที่เป็นแบบเดิม..แต่ใจผมก็อ
แต่พอเห็นว่าเธอเงยหน้าขึ้น..และหันมองหลังอย่างหวาดระแวง ฉันกับกัปตันก็หันมองหน้ากันทันที"กวาง!? O_O"ปึก ปึก ปึก ปึก! เธอยังไม่หลบไปไหน แถมยืนขวางรถ มือสองข้างก็เคาะปึกๆที่ฝากระโปรง..ก่อนจะเดินอ้อมมาเคาะกระจกรถฝั่งขับและพูดว่า..'ช่วยด้วย ฮือๆ ช่วยด้วย! พาหนูไปจากที่นี่หน่อย!! ไปส่งหน่อย!' ก้อก ก้







