Masuk"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ฉันรีบลุกขึ้นรับไหว้ทันที ก่อนที่จะปาดน้ำตาที่เปียกๆบนแก้มออก..แล้วเดินไปเปิดประตูให้"ขอให้น้องหายนะเจแปน" เจแปนยกมือไหว้ฉันอีกรอบแถมยังโผกอดฉันด้วย ฉันจึงลูบหลังเธอปลอบเบาๆให้กำลังใจจนมาถึงหมอฮาวาย..ที่เดินมาใกล้ๆฉัน"ดีใจด้วยนะที่ได้เจอน้อง..หมอฮาวายเป็นคนโลกสวยนี่ ผ่านได้สบายและช่วยน้องได้อยู่แ
ปึก!"หนีบ..แน่นชิบ!~ เจแปน~" ฉันยกมือกัดพยักหน้ารับ จนเขาเหยียดตัวขึ้นจับ..ขาฉันรั้งกระแทกถี่ สัมผัสที่เบียดเสียดเข้าออกตอนนี้ ทำฉันเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้นมาอีกครั้งปึก ปึก ปึก ปึก"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!~~" ความเสียวซ่านกำลังกัดกินตามกลีบกุหลาบ มันโอบรัดแก่นกายแข็งที่ดุดันนั้น ก่อนมือใหญ่ที่รั้งสองขาจะทนไม่ไห
ฉันเผลอตีแขนกำยับป้าบนึง ก่อนจะตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปไลน์LINE -TAIPEI- เห็นชื่อไลน์ฉันก็ครุ่นคิดอยู่นาน นิ้วชี้นิ้วโป้งที่สัมผัสหน้าจอยกขึ้นกัดแล้วกัดอีก จะเริ่มทักยังไงดี? หรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้..เรื่องที่น้องทำแบบนั้นกับกัปตันโอเค! แบบนั้นก็ได้..ทำตัวปกติฉัน : ทำอะไรอยู่ เป็นไงบ้าง เริ
"คนนี้เหรอ? แฟนเก่าเจแปนที่เล่าให้ฟัง""ค่ะ ตอนนี้คลกับไทเปแล้ว " พี่ฮาวายมองฉันแวบนึงก่อนจะพยักหน้าตาม"อืม เขาดู..รักไทเปดีนะ" ฉันจุกในอกแปร๊บๆ ไม่ได้เสียใจที่เชนรักไทเปหรอกนะ แต่เสียใจ..กับสิ่งที่ตัวเองเห็นก่อนหน้านี้ต่างหาก ฉากที่ไทเปนอนกอดกับคนอื่นมันยังติดตาฉันอยู่เลย"ขอให้เป็นแบบนั้น...และขอ







