Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ไทเปเหนื่อยแล้วสินะ ขึ้นรถมาเถอะ..พี่ไม่ทำอะไรไทเปหรอก^^" ฉันหยุดเดินหายใจหอบ ก่อนจะเหลือบมองคนในรถอย่างช่างใจ ถ้าขึ้นไปอีก..จะได้เสียวอีกไหม ไม่ๆฉันต้องกลัวสิไม่ใช่ต้องการ!>[]สะ..สัญญาก่อนค่ะ ว่าจะไปส่งที่คอนโดจริงๆ""สัญญาครับ คนดีของพี่^^" ได้ยินแบบนั้น ฉันก็รีบเปิดประตูขึ้นรถทันที ทำมาพูดคนด
"พะ..พี่เชน ทำแบบนี้ทำไม?" พี่เชนยิ้มจนตาหยี หน้าขาวๆจมูกโด่งๆปากสวยๆของเขา ยิ่งดูใกล้ๆฉันยิ่งหวั่นไหว มันยิ่งกว่าป๊อปปี้เลิฟยิ่งกว่าอะไร ฉันไม่เคย..ไม่เคยเลย ที่ผ่านมาพี่เชนไม่เคยจู่โจมฉัน นอกจากมีอะไรกันเสร็จๆ พี่เชนก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับฉันเลย ใจแข็งไว้นะไทเป..อย่าหวั่นไหว..อย่าใจสั่น อย่าคิดกับ
"พอใจรึยังแม่สาวชาววัง-_-" กระแหนะกระแหนหลานอีก โบอิ้งยังพูดไม่ได้ ได้แต่มองหน้าอิไม้ตาปริบๆ"โบอิ้งคงพอใจแล้ว เหลือแต่ลูกชายกัปตันนี้แหละค่ะ งอนตุ๊บป่อง" เจแปนชี้โซลที่หลับคาอกเธอ หลานหลับทั้งน้ำหูน้ำตาน่าสงสารชะมัด อิไม้นะอิไม้..มันเลี้ยงลูกห่ามเหมือนนิสัยมันเลย"ไว้ตื่นค่อยง้อ เอาแอร์สักคนไหมลูกเ
"แอ๊แอะ~" ลูกสาวขยับตัวนิดๆเลียริมฝีปากเบาๆ สงสัยจะหิว และไม่ทันที่ผมจะหันไปเร่งพยาบาล..เจแปนก็ถูกเข็นเตียงเข้ามาพยาบาลหลายคนช่วยกันย้ายเจแปนขึ้นเตียง และจัดการจัดแจงทุกอย่างให้ พอทุกอย่างเรียบร้อย..จากนั้นก็อุ้มลูกสาวผมไปเข้าเต้าเจแปน ให้เธออยู่ในอ้อมอกแม่สักพัก..แล้วเดินออกไป"ซานตี้น่ารักไหมคะ^^







