เข้าสู่ระบบ"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ใครบอก?-_-""เห็นยาโฟลิกบนโต๊ะแก นี่กินเตรียมท้องหรือท้องแล้ว?^^" ฉันถอนหายใจเบือนหน้าหนี จริงๆเลยกูพลาดเองล่ะ"เออท้อง แต่อย่าเพิ่งบอกย่านะ..เซอร์ไพรส์-_-" เจ๊แกเอามือปิดปากขำ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้พนักงานสปาที่เคาะขออนุญาต... จากนั้นก็จะหายออกไปสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเจแปนที่ใส่เสื้อคลุม
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดไว้ วันงานมันจะได้ดั่งใจรึป่าวก็ไม่รู้ ฉันกลัวว่าแขกจะไปยืนล้อมแค่ของกินไม่มานั่งหน้าเวทีนี่แหละ ช่างเถอะ..ให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ เพราะตอนนี้ไคล์เขาทุ่มเทมาก..ฉันเห็นเหงื่อเขาไหลตามขมับแล้วเห็นใจเขาชะมัด อิไม้นะอิไม้..เฝ้าเมียอยู่นั่นแหละ"เอาน้ำไปให้ไคล์สิ เรื่องเจอกับเจ
"เฮ้ยไอ้เชน 22 นี้.." กัปตันยื่นการ์ดให้เชนผ่านหน้าฉัน จนฉันต้องหันไปยิ้มให้แฟนเก่าที่รับมันไปมือสั่นๆ บ้าจริง..ทำไมต้องมาแจกการ์ดผ่านหน้าฉันด้วย แค่นี้ฉันก็อึดอัดจะตายแล้ว"มาให้ได้นะเชน^^" ฉันรีบชวนและทำตัวปกติ ไม่อยากให้ใครในนี้อึดอัดตาม โดยเฉพาะกัปตันที่ดูสนิทกับเชนมากขึ้นทุกวันๆ"โอเค ไว้เจอกัน
อิกล้ามาเหรอ?! ทำไมฉันเพิ่งรู้?!"งั้นกลับกัน...อิไม้แลนด์วันไหน?" ฉันรีบถามเจแปน ก่อนจะเดินนำออกไปลานจอดรถ"กัปตันแลนด์พรุ่งนี้เช้าค่ะ เอ้อพี่ใบไม้คะ..พักนี้กัปตันต้นไม้ดูแปลกๆไหมคะ? เขสมองผู้ชายบ่อยรึป่าว?" ฉันหยุดนิ่ง มือที่กำลังจะดึงประตูรถเปิดก็หยุดชะงัก ทำไมเจแปนถามอะไรไร้สาระแบบนี้วะ.."ทำไม?







