Friend

Bumaling siya sa akin bago pinaandar paalis ang sasakyan. Wala pa naman masyadong nakapark na mga kotse kaya nakaalis kami kaagad.

I then swallowed as I looked at him. "I'm... I'm sorry about yesterday. I didn't mean to shout at you�"

"It's okay, Thea, I understand." He simply said.

Napatikom ang bibig ko at hindi na nagsalita pa. Tumigil ang sasakyan niya sa harap ng convenience store. Tinanggal niya ang kaniyang seatbelt bago ako nilingon ang kinauupuan ko.

"Do you wanna come with me inside?" tanong niya.

Mabilis akong umiling. "Hindi na. Dito na lang ako..."

Tumango ulit siya at kinuha ang itim na wallet. "What do you want?"

Tumingin ako sa loob ng convenience store na pailan-ilan lang ang bumibili bago bumalik ang tingin sa kaniya. "Ikaw na bahala..."

Nag-alinlangan pa siya pero kalaunan ay tumango.

"I will be quick. If you're cold you can use my jacket at the backseat," he said as he went out.

Nakatitig lamang ako sa papalayo niyang bulto bago binuksan ang cellphone. At isa-isang tiningnan ang mga larawan doon na nasa secret files.

I smiled painfully. They're the same shape of eyes and it's also a natural black color. Napapikit ako. Desido na sana akong huwag ungkatin ang nangyari pero nang makita ko si Marie... para akong na konsensya.

Before she died. She never wished for something, but only to meet her father. I was too immature that time and never minded her dreams. Pero nang unti-unting siyang nagkasakit... at tuluyang nawala.

Doon ko na realized lahat ng pagkukulang ko.

Napasandal ako sa upuan at tumingala. Hinilot ko ang aking sentido at hindi napigilan ang pamamasa ng mga mata. Litong-lito na ako kung ano pa ba ang tamang gawin.

Tahimik naman na ang buhay namin. Guguluhin ko pa ba? Humugot ako nang malalim na hangin at binuga iyon bago tumingin sa labas ng kotse.

Nasa loob pa rin siya at bumibili ng kung ano-ano. Napakurap-kurap hanggang sa makaisip ng tamang plano.

Pagkatapos ng dalawang linggo sa Palawan tityempo ako. At bahala na kung ano man ang mangyari. Maniwala man siya o hindi wala na akong magagawa, at least kahit paano ay sinubukan ko ulit.

Pinatakan ko ng halik ang larawan sa phone ko bago ito in-off at tinago sa loob ng bag.

After a couple of minutes I looked back at him. Palabas na rin siya ng convenience store at may hawak na dalawang malaking plastic.

Kumunot ang noo ko dahil ang dami naman niya yatang pinamili. Lumabas ako ng sasakyan at binuksan ang pintuan sa backseat.

Tumingin siya sa akin at tipid na ngumiti bago pinasok isa-isa ang kaniyang mga dala. "Thanks."

Bumalik na ako sa harapan at umayos nang pagkakaupo at siya na rin ang nagsara ng pinto backseat. Nang makaupo siya pabalik sa driver seat ay doon lamang ako nagtanong.

"Ang dami mo yatang pinamili?"

Lumingon siya sa labas ng bintana kaya napabaling din ako roon at may convenience staff na naglalakad palapit sa amin at may dalang dalawang coffee cup at paper bag na maliit.

"Heto po, Sir. Nakalimutan ninyo."

Binaba ni Jorus ang binata at inabot ang hawak ng staff. Binigay niya sa akin ang isa kaya tinanggap ko.

"Thank you," nakangiti niyang sinabi bago umalis ang staff.

"What are you asking again?" tanong niya habang nilalapag sa dashboard ang cup ng mainit na kape.

"Sabi ko ang dami mo naman yatang pinamili? Panic buying ka?"

He suddenly laughed. "Nope. We'll bring them to Palawan."

"Bakit wala bang pagkain doon?" napangiwi ako.

"Marami. But I love cooking so I might cook there too instead of ordering."

Napatango-tango ako pero lihim na namamangha. Madalang na lang sa lalaki ang marunong sa kusina at bilang na lang talaga.

I just watched him open the paper bag. Isa-isa niyang nilabas ang laman no'n at hindi ko maiwasang malungkot nang makita ang kaniyang binili.

"Ito lang available nilang pagkain sa loob. Kumakain ka ba nitong hotdog bread? If you don't want we can drive thru?"

"Okay na ako rito. May kape naman eh. Tsaka... mahilig ka pala sa hotdog?" lakas loob na tanong ko.

He chuckled as he rubbed the side of his left eyebrow. "Yeah, I love hotdogs."

I nodded. I now understand.

"Why? You don't like it?" tanong niya at tumingin sa akin.

"Hindi naman. Natanong ko lang."

Nagbaba ako nang tingin at inangat ang kapeng hawak. Inamoy-amoy ko ito at medyo napupukaw ang inaantok kong mga mata.

"Ow okay. We'll just eat first then we'll leave after." He said. "By the way how's your family?"

Napakunot ang noo ko sa kaniya.

"Uh, I'm just a bit worried last night since you were not answering and replying to my message. I sent you a thousand loads but you're not still responding. And... I decided to followed you-"

Namilog sa gulat ang mga mata ko agad na tiningnan ang phone ko. Nag-scroll ako pababa sa mga unread messages sa inbox at doon ko nakita ang libong load.

"Jorus..."

"Just keep that Thea. You'll still need that."

Hindi na ako nagsalita pa dahil pakiramdam ko nanghihina na naman ako sa mga pinapakita niya. Napadiretso ako nang pagkakaupo at kumain na lang din ng tahimik.

Napalunok ako nang mapansin ang tahimik niyang pasulyap-sulyap ng tingin sa akin. And after a couple of minutes, we had already finished eating. Kaya nag-umpisa na rin siyang magmaneho.

"You can take a nap, Thea. I will just wake you when we arrive..."

Saglit akong tumingin sa kaniya at tumango. Pero nagulat ako nang may pinatong siya sa hita ko at pagtingin ko roon ay jacket.

"Wear my jacket if you're cold," mahinahon niyang sinabi.

Hinawakan ko lang iyon at hindi na sumagot. Ganito siguro siya sa lahat. Nabalot kami ng katahimikan sa loob ng kotse habang matulin siyang nagmamaneho.

Lumipad ang tingin ko sa labas at medyo madilim pa pero unti-unti nang nagiging asul ang kalangitan dahil sa pagsibol ng liwanag.

Bumaling ako pabalik kay Jorus na seryosong nagmamaneho. Nang bigla siyang lumingon sa akin na agad ding umiwas.

"Uh, may I ask something?" tanong niya at nakakunot ang noo.

Napalabi ako. "Sige lang, Sir..."

Niliko niya muna ang sasakyan at unti-unting bumagal ng konti ang takbo bago siya muling nagsalita.

"Have we met before? You really look familiar and your... voice. I think I already heard it somewhere. I just don't remember where," parang naguguluhan niyang sinabi.

Napakurap-kurap ako ng paulit-ulit at parang bumangon muli ang kaba sa dibdib. Napakagat ako ng labi at hindi makapa kung anong dapat sabihin.

"Thea?"

"Hindi pa!" napataas ang boses ko. "I mean, n-ngayon lang tayo nagkakilala. Sa club sa iyong u-una 'di ba? With your friends. Then the next morning in your o-office..."

Napaiwas agad ako nang tingin dahil sa pagkataranta. Hindi ko alam kung naintindihan niya lahat ng sinabi ko dahil halos pautal-utal iyon.

He nodded slowly.

"Maybe I just mistook you for someone," he gently laughed. "Ang hilig kasi mambabae ng kuya ko kaya madalas napagkakamalang ako," anito na kinagulat ko.

"M-May Kuya ka?"

He glanced at me and he smiled slightly. "Yeah. He's a year older than me but we almost have the same features. He's in New York now with our parents. He often goes here in the Philippines if there's an important occasion."

Napatango-tango na lang. I've been his stalker since high school. I thought he's the only child.

Nabalot muli kami ng katahimikan at tuluyan nang sumibol ang liwanag sa kalangitan kaya unti-unti nang naglalabasan ang mga sasakyan.

"You can take a nap Thea, we still have one hour..." lumingon siya sa akin kaya tumango lang ako.

Sinandal ko ang ulo sa backrest ng upuan at pinikit ang mga mata ngunit hindi ko magawang makatulog. It's like I want to talk to him more!

Hanggang sa marinig ko ang malakas pag-ring ng phone niya. At pagkatapos ng ilang minuto ay may sumagot sa kabilang linya.

"Hello?" si Jorus.

"What?! It's too early, bro. I'm having a good sleep?"

"Ang baho mo Clyde! Lumayo ka nga sa akin, nakakasuka ka!"

Napabaling ako sa cellphone ni Jorus nang marinig ang boses ng babae. Pasigaw iyon pero mahinhin pa rin ng dating ng boses.

Narinig pa naming may lumagubo sa kabilang linya na para bang may bumagsak sa sahig kaya nagkatinginan kami ni Jorus at sabay na mahinang natawa.

"Clyde?"

"Aw shit. F*ck, dude. Ang hirap mag-alaga ng buntis," sambit nito.

Unti-unting napawi ang ngiti ko sa labi at nilihis ang tingin kay Jorus. Humalakhak ito ng malakas na kumulob sa buong sulok ng sasakyan at para itong musika sa pandinig.

"Why?" si Jorus ulit. Bumalik ang atensyon niya sa pagmamaneho pero naka-on pa rin ang call.

"Lumala pa lalo si Francine. Ibang-iba siya noong nasa Alcatraz. She doesn't like my smell. And you know what bro? She commanded me to buy a dragon fruit with bagoong. Damn I almost got insane with what she wants to eat!" reklamo nito.

Napailing ako.

"So are you giving up now?"

"Of course not, dude. That will never happen. She's tiring sometimes but everything was worth it whenever I saw her smiling. Damn bro, I am so happy right now. I can't wait to see our baby," nagagalak ang tinig nito.

Napangiti ako sa narinig.

"I'm glad that you finally found your happiness now..."

Pumikit ako pero nanatiling nakikinig.

"Yup, iba ang saya kapag may pamilya ka na. Alam mo 'yon bro, kahit pagod ka araw-araw sa trabaho kapag nakikita mo iyong mahal mo awtomatikong nawawala," tumawa pa ito. "Eh ikaw? Kailan mo balak?"

My heart skipped a bit while imagining it. Time will come and Jorus will marry someone someday.

Jorus laughed. "Uh, I'll be in that situation soon, Clyde. And finally, someone caught my attention. But I'm still trying to be close with her..."

Humapdi ang mata ko dahil sa pag-iinit dahil sa mga katagang narinig mula sa kaniya kaya nanatili akong nakapikit.

Kung sino man ang babaeng iyon napakaswerte niya. Hindi katulad ko na ginawa ko na nga ang lahat noon, hindi niya pa rin ako napapansin.

"That's good for you. Do you have plans to migrate to New York?"

Napadilat ang mga mata ko sa narinig at diretsong lumingon sa kaniya na nasa daan ang atensyon. Aalis siya? Para akong nataranta sa narinig.

"I'm still thinking about that, but for now I wanna stay here and handle our company..."

Napayuko ulit ako at pinaglaruan ang dalawang daliri. Aalis na naman siya. Kailangan niya pa bang malaman? Ano pang silbi. Napakagat labi ako at nanatiling tikom ang bibig. Dahil pakiramdam ko kapag nagsalita ako ay sasabog na talaga ako.

"That's good, by the way, why did you call?"

"About the chopper?"

Malakas na tumawa sa kabilang. "I already sent it to your condominium rooftop last night, bro."

"Oh, thanks, bro. I didn't know. I will send the payment when I get back to Manila," ani Jorus.

"It's no problem, I have to go?"

Biglang naputol ang linya at mahinang napamura si Jorus. Nilingon ko siya at dahan-dahang bumaba sa phone niya ang tingin ko na wala na palang battery.

He charges it in the power back as he goes back driving.

Lumingon siya sa akin at nahuli niya akong nakatingin sa kaniya. "You can't sleep?"

Umuling ako.

"We still have 30 minutes?"

"Okay lang ako. Sanay na ako. Tsaka ito pala ang perang hiniram ko. Hindi ko nagamit kaya babalik ko na lang."

Inabot ko sa kaniya ang cash na dinukot ko mula sa loob ng bag ngunit tiningnan niya lang iyon bago nag-angat ng tingin sa akin. Hindi siya umimik kaya dahan-dahang bumaba ang kamay ko. Napahiya.

"Do you have a fear of heights?" he suddenly asked.

Umiling ako. "Wala naman."

"Good. We'll use the private jet so we can arrive there early. Is it okay with you?"

Kumunot ang noo ko sa tanong niya. Ba't siya magtatanong pa eh. Siya naman ang masusunod. Tumango na lang din ako..

Habang nakasakay sa private jet na 'to at katabi si Jorus. Panay ang tingin ko sa hawak na dokumentaryo na naglalaman ng proposal namin.

Event din ang gaganapin at maraming negosyante ang dadalo. Kaya pala gustong makuha ni Jorus ang kliyente dahil malaking oportunidad din iyon kung sakaling magka-interes sila.

Kung tutuusin pwede naman silang sa resort at least may beaches na roon pero mas prepared daw nila ang condominium units para sa mga tutuluyan ng mga guests.

Nagpatuloy ako sa pag-ensayo sa mga sasabihin nang umayos ng upo si Jorus sa tabi ko at saktong lumipad na ang chopper plane.

Sinama niya ang kanyang kaibigang piloto para hindi na hassle kung saan iiwan ang chopper since magtatagal kami ng dalawang linggo.

Iba rin pala ang na-booked niyang ticket at hindi ko alam kung para saan pero, narinig ko na lang din na nagpa-reserved siya ng room para sa amin.

Panakaw-nakaw tingin ako sa kaniya na parang ang likot-likot sa kaniyang upuan kaya tinanong ko na siya.

"Anong hinahanap mo?"

Lumingon siya sa akin at nagkakamot ng ulo. "Have you seen my small bag? The black one?"

Napangisi siya na para bang nahihiya.

Lumingon ako sa gilid ko at kinuha roon ang nahulog niyang bag kanina pero hindi ko alam kung anong laman. Tinanggap niya iyon.

"Thank you," aniya.

Tumango lamang ako bago tumingin sa labas.

Magdidilim na nang umalis kami dahil naka-emergency sa front desk. May nagreklamo na tenant dahil hindi raw sila na assist online.

I can handle the complaints since I've been working for years but Jorus didn't let me. Pinaayos niya na lang ang gamit na dadalhin ko kaya bumalik na ako sa apartment ko, at kinahapunan ay pinuntahan na niya ako kaya umalis na rin kami.

"Anong laman niyan?"

He smiled shyly. "Uh, sleeping feels..."

"Bakit? Takot ka sa himpapawid?" takang tanong ko.

Kumunot ang noo ko dahil parang nahihirapan siyang magsabi. Pero kalaunan ay huminga siya ng malalim bago nagsalita.

"No. I've had a hard time while sleeping?"

He couldn't finish his words when his phone rang loudly and we got interrupted.

Umiwas agad siya ng tingin sa akin at dinukot ang kaniyang cellphone sa bulsa ng pantalon at sinagot ang tawag.

Nagkibit balikat na lang din ako at binalik ang mata sa binabasa.

"Bro?"

"I heard you're going to Palawan?"

Natigilan ako at lihim na nakikinig sa kausap ni Jorus dahil pamilyar ang boses.

"Yup, I'll be meeting our clients. They're good investors..." Jorus said.

Nagkunwari pa rin akong nasa binabasa ang atensyon. Mukhang hindi rin naman niya ako napapansin.

"But..."

"I can handle myself, bro. No worries," si Jorus sa kalmadong tinig.

Nakuryos ako sa pinag-uusapan nila kaya mas lalong tumuon doon ang atensyon ko.

"You should consult an expert?"

"I don't need it, Samuel! I'm normal!" may bahid ng inis sa boses ni Jorus kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya.

Nag-igting ang kanyang panga at lumalim ang paghinga na para bang hindi nagustuhan ang sinabi ng kaniyang kausap. Pero napalunok ako sa pangalan niyang binanggit bahang nakatitig sa kaniya.

Samuel. The person who always caught me stalking him. His mysterious friend.