MasukMaingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
Biglang naalala ni Reynato ang bilin ni Crisanto. Agad siyang nakaramdam ng kaba. Napakamot siya sa ulo at pilit na umiwas ng tingin, saka kunwari’y nagmamadaling umalis.“Sir, kailangan ko talagang umihi. Sige, mauuna na ako.”“Tumigil ka diyan!”Hindi siya pinayagan ni Jun na makatakas. Malaki ang kamay nitong agad na humawak sa payat niyang braso at pinahinto siya.“Bago ka umihi, sabihin mo muna sa akin. Sino ang nakaaway ninyo?”“N-no… wala naman,” pautal na sagot ni Reynato. Iwas ang tingin niya, at habang lalo siyang tinititigan ni Jun, mas lalo lamang siyang naging alanganin. “Baka mali lang ang pagkakarinig mo. Wala talaga akong nakausap. Ang sinabi ko lang naman ay, ‘Paano naman ang iba?’”Napairap si Jun.“Bata ka, huwag mo akong lokohin. Hindi pa naman ako bingi. Kung hindi mo ipapaliwanag nang maayos kung ano ang nangyari, huwag mong asahang makakaalis ka rito.”“Ako…” Napangiwi si Reynato nang subukan niyang kumawala, ngunit hindi man lang gumalaw ang kamay ni Jun. “Sir,
Pagdating ni April sa barangay, agad siyang naging abala. Wala man lang siyang oras para magtagal sa pag-iisip tungkol sa nangyari noong nakaraang gabi. Pagkaupo niya sa harap ng computer, agad niyang binuksan ang system upang tanggapin at i-record ang mga dokumentong ipinapadala sa kanilang tanggapan. Isa-isa niya itong inayos, sinuri, saka gumawa ng maikling buod bago ipinasa sa mga kawani na nakatalaga sa bawat dokumento.Dati, isang batang temporary worker ang gumagawa ng mga ganitong trabaho. Bata pa ito, mabilis sa computer at sanay sa pagpapadala at pagtanggap ng mga file. Ngunit matapos itong mag-asawa at umalis sa trabaho, naging malaking problema para sa barangay ang paghahanap ng taong marunong humawak ng computer. Sa totoo lang, halos sumakit na ang ulo ng lahat sa tuwing may kailangang i-upload o i-download na dokumento.Mabuti na lamang at dumating si April sa tamang panahon. Kung hindi, malamang ay napilitan na naman ang village na maghanap ng isang kabataang marunong s
Dahil hindi naman tumutol si Crisanto, tuloy-tuloy na ikinuwento ni Michael kay April ang nangyari sa loob. Maging ang ekspresyon ng mukha niya ay tila buhay na buhay habang inaalala ang eksena.“Pagpasok niya, sakto namang hinahawakan na sa kuwelyo si Luis. Nakakuha pa siya ng bote ng beer at mukhang handa nang ibasag iyon sa ulo niya. Kung na-delay lang si Crisanto kahit isang segundo, malaking problema na sana ang inabot ng grupo ni Luis.”Agad napakunot ang noo ni April. Kumabog ang dibdib niya sa kaba nang marinig iyon.“Lawless na naman ba sila? Basta-basta na lang nananakit ng tao?” tanong niya, halatang hindi matanggap ang ginawa ng kabilang grupo.Napatingin si Crisanto sa kanya. Bahagyang nagulat siya sa unang reaksiyon ni April. Sa halip na isipin ang nangyari sa sarili niya, ang una nitong inalala ay ang kalagayan ng mga taong kasama niya.“Pero bakit ba siya pinatulan?” muling tanong ni April, hindi pa rin mapakali. “Ano ba talaga ang dahilan kung bakit sila nag-away?”“H
Isang malakas na putok ang biglang umalingawngaw sa paligid.Napapitlag si April at napahawak sa dibdib dahil sa gulat. Nang mapalingon siya sa pinanggalingan ng tunog, saka lamang niya napansing isang batang paslit ang pumutok sa lobo gamit ang maliit nitong laruan. Napailing na lang siya at bahagyang napangiti sa sarili dahil sa kaba.Samantalang si Crisanto ay hindi man lang natinag. Parang sanay na siya sa ingay ng mataong night market. Tahimik lamang niyang ibinalik ang tingin sa ihawan at kinausap ang may-ari ng puwesto."Boss, bawasan n'yo lang po ng konti 'yong anghang ng mga skewer."Tumango ang tindero habang inaasikaso ang mga iniihaw. Nagpalitan pa sila ng ilang kuwento hanggang sa mapangiti ito at tila may naalala."Hanggang ngayon, hindi mo pa rin ba siya napapasagot?"Napakamot si Crisanto sa batok at napabuntong-hininga."Hindi pa rin, Boss." Napangiti siya nang alanganin. "May idea ka ba diyan?"Natawa ang lalaki at nagkibit-balikat. "Ako pa talaga ang tinanong mo? Wa
Nauunawaan ni Crisanto kung bakit ganoon kaaga naging matatag si April.Nakikita niya ang pagiging mature nito, ngunit higit pa roon, nakikita rin niya ang mga paghihirap na nagtulak dito upang maging ganoon. Sa maraming pagkakataon, para bang nakikita niya ang sarili niyang repleksiyon sa babae, parehong natutong magtiis, parehong nasanay na sarilinin ang mga problema sa halip na ibahagi sa iba.Marahil dahil doon kaya hindi niya mapigilang mag-alala.Tahimik siyang tumingin kay April na abala sa pagkain bago nagsalita.“Kapag may problema ka ulit sa hinaharap, sabihin mo lang kung ano ang dapat sabihin. Huwag mong akuin lahat mag-isa. Nandiyan naman ang pamilya mo para suportahan ka.”Hindi agad naunawaan ni April ang lalim ng sinabi nito. Abala siya sa pagkain at halos walang pag-aalinlangang sumagot.“Sa susunod na natin pag-usapan iyon.”Bahagya siyang ngumiti.“At saka, please... sikreto muna natin ito.”Napabuntong-hininga si Crisanto.Pakiramdam niya, kahit anong sabihin niya,
“May kailangan lang akong asikasuhin sa isa sa mga subsidiary. Tara, ihahatid kita sa school pagkatapos nating kumain,” sabi ni Jiro habang inaayos ang manggas ng kanyang dark suit. Eleganteng tignan, kalmado, at napakaayos, kahit hindi siya magsalita, kapansin-pansin pa rin ang presensiya niya.M
Habang tinitingnan ni Arienna ang mga nakasabit na damit, maingat niyang pinili ang mga ito isa-isa. Sa huli, tumigil ang tingin niya sa isang blue pinstripe shirt, simple pero elegante. Kinuha niya ang sukat na alam niyang sinusuot ni Jiro at mahinang sabi sa clerk, “Ito na lang po.”Sa labas ng t
Mas lalong lumalim ang sandaling iyon sa pagitan nila. Lumapat ang katawan ni Jiro kay Chloe, mahigpit ang pagkakayakap, tila ba ayaw nang maghiwalay. Naramdaman ni Chloe ang bilis ng tibok ng puso niya, halos maubusan ng hininga, ngunit nanatili siyang nakayakap dito, parang baging na ayaw bumitaw
Maingat na iniangat ni Jiro ang ilang hibla ng buhok na nakatakip sa pisngi ni Chloe gamit ang mahahaba niyang daliri. Ngunit sa pinong dampi ng kanyang kamay, dahan-dahang dumilat ang dalaga, ang mga mata’y malabo pa sa antok.Nagulat siya nang biglang bumungad ang nakamamanghang mukha ni Jiro sa







