Uncle's Sugar Baby

HAZEL SMITH

“Hoy! Bakit mo nilalabas titë mo?!”

Umalingangaw ang boses ko sa loob ng bus. Dali-daling isinara ng lalaking mukhang tukmol ang pants niya at napatingin sa paligid. Ang hïnayupak na ito! Manyakis amput@ eh mukha namang ipis!

“Ano?! Bakit bigla mong tinago? Nahiya ka, ha? Tang1na mo ka! Dapat sa iyo pinupugutan ng ulo dahil manyakis kang hayóp ka!”

Nagsimulang magbulungan ang mga tao dito sa bus. At kitang-kita sa mukha ng tukmol na ito, na kabadong-kabado na siya at halatang napahiya sa sinabi ko. Pero wala akong pakialaman at iyon nga ang gusto kong mangyari. Galit na galit talaga ako sa mga manyakis na lalaki. Kung puwede ko lang silang patay1n, matagal ko ng ginawa.

“Ano?! Ha? Yawa ka! Ang mga katulad mo dapat p1nupugutan ng ulo! Mga hayop!”

Nagmamadali siyang umalis sa tabi ko at agad na bumaba ng bus. Habang ako naman ay nanggigigil na hinawi ang buhok ko. Pauwi ako ngayon galing sa mga in-apply-an kong trabaho at umaasa na matatanggap ako. High school lang ang tinapos ko pero hindi naman ako b0bo. Talagang hindi na ako nagpatuloy pa sa pag-aaral dahil may sakit na hika si mama. Alam kong hirap na hirap siyang buhayin akong mag-isa.

Hindi kasi alam ng tatay ko na mayroong ako. Hindi pinaalam ni mama. Basta na lang siyang naglaho nang malaman niyang hindi siya kailanman matatanggap ng pamilya ni papa. Mayaman kasi ito at ibang lahi.

“Oh, anak…nandiyan ka na pala. Kumain ka na. Pasensya ka na ulam natin. Ginisang ampalaya lang at tuyo ang kinaya ng budget ko.”

“Hay naku, motherhood! Bet na bet ko ang ulam na iyan! It's my favorite! So huwag ka ng mag-sorry pa diyan!”

Niyakap ko ng mahigpit si mama. Simple lang ang buhay namin ngunit pinipilit kong maging masaya. Ang bahay na tinitirahan namin ay hindi pa tapos bayaran. Kumbaga, may natitira pang one fourth na need bayaran. At iyon ay binabayaran namin sa tita kong impakta. Napakasama ng ugali! Pati na ang anak niya! Akala mo naman kinaganda nila! Ayaw iayon ang face sa ugali! Mga mukhang mangkukulam na maasim!

“Kumain ka na po ba, mama?”

“Oo tapos na ako. Kumain ka na diyan at pagkatapos magpahinga ka na. Alam kong napagod ka sa byahe at pag-a-apply.”

Napangiti ako habang inaasikaso ang pagkain. Kahit magkaroon pa ako ng pagkakataong magpalit ng magulang, hinding-hindi ko ipagpapalit si mama. Dahil kahit mahirap, pinili niyang palakihin ako at buhayin.

Makalipas ang ilang minuto, bumuga ng hangin si mama at naupo sa harapan ko.

“Iyong tita Verly mo, naniningil na. Eh kahapon pa kasi ang due date natin sa bahay na ito. Ang laki pa ng kailangan nating bayaran para mapunta na talaga ito sa atin. Nasa kalahating milyon pa.”

“Lets3 siya! Kahit kailan talaga ang babaeng iyon, parang hindi kapatid ang turing sa iyo. Walang patawad. May negosyo naman siya pero ayaw muna tayong hayaan na makahanap ng sapat na pambayad. Ang bilis maningil!”

“Hayaan mo na. Ganiyan talaga si ate. Wala eh, mababa ang tingin niya sa akin.”

“Bruha talaga siya kahit kailan. Napakataas ng tingin niya sa sarili niya porke siya itong may pera.”

Bumuntong-hininga si mama at saka napakamot sa ulo.

“Hayaan mo na, anak. Wala tayong magagawa. Ayoko namang makipagsagutan pa sa kanya dahil hindi titigil ang bunganga niyan.”

Nakaramdam ako ng matinding awa para kay mama. Napakabruha talaga ng tiyahin kong iyon. Imbes na mahalin niya si mama kasi silang dalawa na lang ang magkasama, palagi niya pa itong minamaliit. Kaya talagang gusto kong magkaroon ng trabaho para magkaroon ako ng pera. Para na rin mabayaran ang natitirang utang namin sa bahay na ito.

KINABUKASAN, NAGTAKA AKO dahil parang nagkakagulo ang mga tao sa labas. Hanggang sa nabalitaan ko kay aling Iska na may ganap daw sa court.

“Halika na, Hazel! May paayuda sa court! Galing sa mayamang sponsor!” sigaw ni aling Iska.

“Ah sige susunod ako!” sigaw ko.

Nagmamadali akong kumilos. Mabilis akong nagsipilyo at naghugas ng bilat ko. Kahit wala akong ligo basta hindi ako amoy anghit, laban na. Pagkatapos kong magbihis, nagmamadali akong nagtungo sa court. Nakita ko doon ang mga tao na kanya-kanyang buhat ng mga box. Nang makita ko si aling Iska, agad ko siyang nilapitan.

“Aling Iska, anong mayroon dito? At saka ano iyang mga box na iyan?”

“Ayon sa nasagap kong chismis, may lalaking nagngangalang Calvin Luther ang nagpunta dito para mag-share ng blessings. Ang sabi ng iba, sobrang yaman na raw kasi ng lalaking ito at wala ng magawa sa pera. Kaya ang naisip gawin, tumutulong na lang sa kapwa.”

“Ay pak ganern! Dinaig pa pala ang buwaya nating mayor! May paayuda!”

“Oo nga! Iyong mayor natin, ang kapal ng mukha! Magaling lang kapag kampanya!”

Pinanuod ko ang mga lalaking abala sa pagbubuhat ng mga box. Hanggsang mayamaya pa, nailagay na lahat ng box sa stage. May isang babaeng nagsalita sa harapan at sinabi ang pangalan ng lalaking sinabi ni Aling Iska.

“Okay everyone! Please welcome, ang ating butihing sponsor… Mr. Calvin Luther!”

Mula sa labas ng court, pumasok ang isang matangkad na lalaki. Ito na yata ang unang beses na natulala ako sa isang lalaki. Malaki ang kanyang katawan, makinis at maputi ang kanyang balat, matangos ang ilong, kulay brown ang mata, mapula ang manipis na labi at umiigting ang panga.

“Hay jusmiyo! Ang guwapo naman nito! Kung dalaga pa sana ako, baka nagpabira ako sa lalaking ito!”

Hindi ko napigilang matawa ng malakas dahil sa sinabi ni aling Iska.

“Kaloka talaga kayo, aling Iska! Naisip niyo pa dalaga iyan?”

“Hay naku, Hazel sinasabi ko sa iyo! Hangga't dalaga ka, magpakasawa ka sa maraming oten! Basta huwag ka lang magpapabuntis! Hindi puwedeng ang mga lalaki lang ang maraming iiyutïng babae ‘no!”

“Nakakaloka! Hindi ba nakakadiri iyon?”

“At bakit nakakadiri? Walang nakakadiri basta doon ka sa mga lalaking malilinis sa katawan magpapabira. At siguraduhin mo na ring mga daks para sulit ang bawat pasok!”

Natatawa akong napailing bago tinuon ang mata ko sa unahan. Napakaguwapo nga talaga ng isang lalaking ito. At halatang kantuter0!